Paardenpret
Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 18. De dokter halen

Hoofdstuk 18. De dokter halen
Op een nacht, een paar dagen nadat James was vertrokken, had ik mijn hooi op en lag ik diep in slaap in mijn stro, toen ik plotseling werd gewekt doordat de stalbel heel hard luidde. Ik hoorde de deur van Johns huis opengaan en hem naar het landhuis rennen. In een mum van tijd was hij terug; hij deed de staldeur van het slot, kwam binnen en riep: “Word wakker, Beauty! Nu moet je goed lopen, als je dat ooit hebt gedaan!” En bijna voordat ik kon nadenken, had hij het zadel op mijn rug en het hoofdstel op mijn hoofd. Hij rende nog even weg om zijn jas te halen en bracht me toen in vlugge draf naar de voordeur van het landhuis. De landheer stond daar met een lamp in zijn hand.
“Nu, John,” zei hij, “rijd voor je leven – dat wil zeggen, voor het leven van je mevrouw; er is geen moment te verliezen. Geef dit briefje aan dokter White; laat je paard uitrusten bij de herberg en kom zo snel mogelijk terug.”
John zei: “Ja, meneer,” en zat binnen een minuut op mijn rug. De tuinman, die in het poortgebouw woonde, had de bel horen luiden en stond al klaar met het hek open, en weg waren we, door het park en door het dorp en de heuvel af, tot we bij het tolhek kwamen. John riep heel hard en bonkte op de deur; de man was al snel buiten en gooide het hek open.
“Nou,” zei John, “hou jij het hek open voor de dokter; hier is het geld,” en weg was hij weer.
Voor ons lag een lang, vlak stuk weg langs de rivier; John zei tegen me: “Nu, Beauty, doe je best,” en dat deed ik; ik had geen zweep of spoor nodig, en twee mijl lang galoppeerde ik zo snel als ik mijn hoeven maar neer kon zetten; ik geloof niet dat mijn oude grootvader, die de race in Newmarket won, sneller had kunnen gaan. Toen we bij de brug kwamen, hield John me een beetje in en klopte me op mijn hals. “Goed gedaan, Beauty! Brave ouwe jongen,” zei hij. Hij had me langzamer willen laten gaan, maar ik had er de vaart in, en ik ging er weer net zo snel als daarvoor vandoor. De lucht was vriezend koud, de maan scheen helder; het was heel aangenaam. We kwamen door een dorp, toen door een donker bos, toen heuvel op, toen heuvel af, tot we na acht mijl rennen in de stad kwamen, door de straten heen en het marktplein op. Alles was stil, afgezien van het gekletter van mijn hoeven op de keien — iedereen sliep. De kerkklok sloeg drie toen we stilhielden voor de deur van dokter White. John belde twee keer aan en bonsde toen als een donderslag op de deur. Een raam werd opengeschoven, en dokter White stak zijn hoofd met slaapmuts naar buiten en zei: “Wat moet je?”
“Mevrouw Gordon is erg ziek, meneer; de baas wil dat u meteen komt; hij denkt dat ze zal sterven als u er niet heen kunt. Hier is een briefje.”
“Wacht,” zei hij, “ik kom.”
Hij deed het raam dicht en stond al snel bij de deur.
“Het ergste is,” zei hij, “dat mijn paard de hele dag op pad is geweest en volkomen uitgeput is; mijn zoon is net weggeroepen, en hij heeft het andere meegenomen. Wat moeten we doen? Kan ik jouw paard nemen?”
“Hij is bijna de hele weg in galop gekomen, meneer, en ik moest hem hier laten uitrusten; maar ik denk dat mijn baas er niets op tegen zou hebben, als u het goed vindt, meneer.”
“Goed,” zei hij, “ik ben zo klaar.”
John stond naast me en aaide mijn hals; ik was heel warm. De dokter kwam naar buiten met zijn rijzweep.
“Die hoeft u niet mee te nemen, meneer,” zei John. “Black Beauty loopt door tot hij erbij neervalt. Zorg goed voor hem, meneer, als u kunt; ik zou niet willen dat hem iets overkwam.”
“Nee, nee, John,” zei de dokter, “dat hoop ik ook niet,” en binnen een minuut hadden we John ver achter ons gelaten.
Over onze terugweg zal ik niet veel vertellen. De dokter was zwaarder dan John en geen zo goede ruiter; toch deed ik mijn uiterste best. De man bij het tolhek had het open staan. Toen we bij de heuvel kwamen, hield de dokter me in. “Zo, beste jongen,” zei hij, “kom even op adem.” Daar was ik blij om, want ik was bijna op, maar die adempauze hielp me verder, en al snel waren we in het park. Joe stond bij het hek van het poortgebouw; mijn baas stond bij de voordeur van het landhuis, want hij had ons horen aankomen. Hij zei geen woord; de dokter ging met hem het huis in, en Joe bracht me naar de stal. Ik was blij thuis te zijn; mijn benen trilden onder me, en ik kon alleen maar staan en hijgen. Ik had geen droge haar op mijn lijf, het water liep langs mijn benen, en ik dampte overal, zoals Joe altijd zei, als een pan op het vuur. Arme Joe! Hij was jong en klein, en hij wist nog maar heel weinig, en zijn vader, die hem had kunnen helpen, was naar het volgende dorp gestuurd; maar ik weet zeker dat hij zo goed deed als hij wist. Hij wreef mijn benen en mijn borst, maar hij legde mijn warme deken niet op me; hij dacht dat ik zo warm was dat ik die niet prettig zou vinden. Toen gaf hij me een volle emmer water te drinken; het was koud en heel lekker, en ik dronk alles op; daarna gaf hij me wat hooi en wat haver, en in de veronderstelling dat hij het goed had gedaan, ging hij weg. Al snel begon ik te rillen en te beven en werd ik doodskoud; mijn benen deden pijn, mijn lendenen deden pijn en mijn borst deed pijn, en ik voelde me overal beurs. O! Wat verlangde ik naar mijn warme, dikke deken terwijl ik daar stond te beven. Ik verlangde naar John, maar die moest acht mijl lopen, dus ik ging in mijn stro liggen en probeerde te slapen. Na een hele tijd hoorde ik John bij de deur; ik kreunde zachtjes, want ik had veel pijn. In een oogwenk stond hij naast me en boog zich over me heen. Ik kon hem niet vertellen hoe ik me voelde, maar hij leek het allemaal te weten; hij dekte me toe met twee of drie warme dekens en rende toen naar het huis om warm water te halen; hij maakte wat warme meelpap voor me, die ik opdronk, en toen ben ik volgens mij in slaap gevallen.
John leek erg van streek. Ik hoorde hem keer op keer in zichzelf zeggen: “Domme jongen! Domme jongen! Geen deken opgelegd, en het water was vast ook nog koud; jongens deugen nergens voor”; maar Joe was toch een goede jongen.
Ik was nu erg ziek; een zware ontsteking had mijn longen aangetast, en ik kon geen adem halen zonder pijn. John verpleegde me dag en nacht; hij stond ’s nachts twee of drie keer op om naar me toe te komen. Ook mijn baas kwam vaak bij me kijken. “Mijn arme Beauty,” zei hij op een dag, “mijn goede paard, je hebt het leven van je mevrouw gered, Beauty; ja, je hebt haar leven gered.” Ik was heel blij dat te horen, want het schijnt dat de dokter had gezegd dat het te laat zou zijn geweest als we iets langer over hadden gedaan. John vertelde mijn baas dat hij in zijn hele leven nog nooit een paard zo snel had zien gaan. Het leek alsof het paard wist wat er aan de hand was. Natuurlijk wist ik dat, al dacht John van niet; ik wist tenminste dit — dat John en ik op topsnelheid moesten gaan, en dat het om mevrouw ging.
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel