Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Końskie figle

Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 18. Po doktora

· The Equinest

Kary koń na zielonej łące

Rozdział 18. Po doktora

Pewnej nocy, kilka dni po odejściu Jamesa, zjadłem już siano i leżałem na słomie pogrążony w głębokim śnie, kiedy nagle obudził mnie bardzo głośny dźwięk stajennego dzwonka. Usłyszałem, jak otwierają się drzwi domku Johna i jak John biegnie w stronę dworu. Wrócił w okamgnieniu; otworzył drzwi stajni, wszedł i zawołał: „Pobudka, Książę! Teraz musisz się spisać jak jeszcze nigdy!”; i zanim zdążyłem pomyśleć, miałem już siodło na grzbiecie i ogłowie na głowie. Pobiegł tylko po kurtkę, a potem żwawym kłusem zaprowadził mnie pod drzwi dworu. Stał tam dziedzic z lampą w ręku.

„John – powiedział – pędź, jakby chodziło o twoje życie – to znaczy o życie twojej pani; nie ma chwili do stracenia. Oddaj ten list doktorowi White’owi; daj koniowi odpocząć w gospodzie i wracaj najszybciej, jak możesz”.

John odpowiedział: „Tak jest, proszę pana” – i w minutę siedział już na moim grzbiecie. Ogrodnik, który mieszkał w stróżówce, usłyszał dzwonek i czekał już przy otwartej bramie, i pomknęliśmy przez park, przez wieś i w dół zbocza, aż dotarliśmy do rogatki. John zawołał bardzo głośno i załomotał w drzwi; wkrótce wyszedł poborca i otworzył szeroko szlaban.

„Zostawcie szlaban otwarty dla doktora – powiedział John. – Tu są pieniądze” – i znów pognał przed siebie.

Przed nami ciągnął się długi, płaski odcinek drogi nad rzeką; John powiedział do mnie: „No, Książę, daj z siebie wszystko” – i tak zrobiłem; nie potrzebowałem ani bata, ani ostróg, i przez dwie mile galopowałem tak szybko, jak tylko mogłem przebierać nogami; nie wierzę, żeby mój stary dziadek, który wygrał wyścig w Newmarket, mógł pędzić szybciej. Kiedy dotarliśmy do mostu, John lekko mnie wstrzymał i poklepał po szyi. „Dobra robota, Książę! Mój ty poczciwcze” – powiedział. Pozwoliłby mi zwolnić, ale byłem rozgrzany i znów ruszyłem tak samo szybko jak przedtem. Powietrze było mroźne, księżyc jasny; było bardzo przyjemnie. Przejechaliśmy przez wieś, potem przez ciemny las, potem pod górę, potem z góry, aż po ośmiu milach biegu dotarliśmy do miasta, przemknęliśmy ulicami i wpadliśmy na rynek. Wszędzie panowała cisza, tylko moje kopyta stukały o bruk – wszyscy spali. Zegar na wieży kościoła wybijał trzecią, kiedy zatrzymaliśmy się przed drzwiami doktora White’a. John zadzwonił dwa razy, a potem załomotał do drzwi, aż zagrzmiało. Ktoś z rozmachem otworzył okno i doktor White w szlafmycy wychylił głowę i zapytał: „Czego chcecie?”

„Pani Gordon jest bardzo chora, panie doktorze; mój pan prosi, żeby pan doktor natychmiast przyjechał; obawia się, że pani umrze, jeśli pan doktor nie zdąży. Oto list”.

„Zaczekaj – powiedział – zaraz przyjdę”.

Zamknął okno i wkrótce stanął w drzwiach.

„Najgorsze jest to – powiedział – że mój koń był w drodze cały dzień i jest zupełnie wykończony; a po mojego syna właśnie przysłano i wziął drugiego. Co tu robić? Czy mogę wziąć twojego konia?”

„Prawie całą drogę przebył galopem, panie doktorze, i miałem dać mu tu odpocząć; ale myślę, że mój pan nie miałby nic przeciwko temu, jeśli pan doktor uważa to za stosowne”.

„Dobrze – odparł. – Zaraz będę gotów”.

John stał przy mnie i gładził mnie po szyi; byłem bardzo rozgrzany. Doktor wyszedł ze szpicrutą w ręku.

„Nie trzeba tego brać, panie doktorze – powiedział John. – Czarny Książę będzie biegł, aż padnie. Proszę na niego uważać, jeśli to tylko możliwe; nie chciałbym, żeby stała mu się krzywda”.

„Nie, nie, John – odparł doktor. – Mam nadzieję, że nic mu się nie stanie” – i po minucie zostawiliśmy Johna daleko w tyle.

Nie będę opowiadał o drodze powrotnej. Doktor był cięższy od Johna i nie jeździł tak dobrze; mimo to dałem z siebie wszystko. Poborca przy rogatce trzymał szlaban otwarty. Kiedy dotarliśmy do wzgórza, doktor mnie wstrzymał. „No, mój dobry koniu – powiedział – złap trochę oddechu”. Ucieszyłem się, bo byłem niemal u kresu sił, ale ta chwila wytchnienia pozwoliła mi biec dalej i wkrótce byliśmy w parku. Joe czekał przy bramie, a mój pan stał w drzwiach dworu, bo usłyszał, że nadjeżdżamy. Nie odezwał się ani słowem; doktor wszedł z nim do domu, a Joe zaprowadził mnie do stajni. Cieszyłem się, że jestem w domu; nogi drżały pode mną i mogłem tylko stać i ciężko dyszeć. Nie miałem na sobie suchej nitki, pot spływał mi po nogach i cały parowałem, jak to mawiał Joe, niczym garnek na ogniu. Biedny Joe! Był młody i mały, i jeszcze niewiele wiedział, a jego ojca, który by mu pomógł, wysłano do sąsiedniej wsi; ale jestem pewien, że zrobił wszystko najlepiej, jak umiał. Wytarł mi nogi i pierś, ale nie przykrył mnie ciepłą derką; pomyślał, że jestem tak rozgrzany, że nie będzie mi w niej dobrze. Potem dał mi do picia pełne wiadro wody; była zimna i bardzo smaczna, i wypiłem ją całą; potem dał mi trochę siana i owsa i, przekonany, że postąpił słusznie, poszedł sobie. Wkrótce zacząłem się trząść i dygotać, i zrobiło mi się śmiertelnie zimno; bolały mnie nogi, bolały lędźwie, bolała pierś i czułem się obolały na całym ciele. Och! Jak bardzo tęskniłem za moją ciepłą, grubą derką, stojąc tak i drżąc. Tęskniłem za Johnem, ale on miał do przejścia pieszo osiem mil, więc położyłem się na słomie i próbowałem zasnąć. Po bardzo długim czasie usłyszałem Johna w drzwiach; jęknąłem cicho, bo bardzo cierpiałem. W jednej chwili znalazł się przy mnie i pochylił się nade mną. Nie mogłem mu powiedzieć, jak się czuję, ale on, zdaje się, wiedział wszystko; okrył mnie dwiema czy trzema ciepłymi derkami, a potem pobiegł do domu po gorącą wodę; przygotował mi ciepły kleik, który wypiłem, i chyba wtedy zasnąłem.

John wydawał się bardzo zdenerwowany. Słyszałem, jak w kółko powtarza do siebie: „Głupi chłopak! Głupi chłopak! Nie założył derki, a woda pewnie też była zimna; z chłopaków nie ma żadnego pożytku”; ale Joe był przecież dobrym chłopcem.

Byłem teraz bardzo chory; płuca zaatakowało mi silne zapalenie i nie mogłem zaczerpnąć tchu bez bólu. John pielęgnował mnie dniem i nocą; wstawał do mnie dwa albo trzy razy w ciągu nocy. Mój pan również często mnie odwiedzał. „Mój biedny Książę – powiedział pewnego dnia – mój dobry koniu, ocaliłeś życie swojej pani, Książę; tak, ocaliłeś jej życie”. Bardzo się ucieszyłem, słysząc to, bo podobno doktor powiedział, że gdybyśmy przybyli trochę później, byłoby za późno. John powiedział mojemu panu, że nigdy w życiu nie widział, żeby koń biegł tak szybko. Zupełnie jakby koń wiedział, o co chodzi. Oczywiście, że wiedziałem, choć John tak nie myślał; wiedziałem przynajmniej tyle, że John i ja musimy pędzić co sił i że chodzi o naszą panią.

Wszystkie rozdziały

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał