Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Końskie figle

Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 27. Okaleczony i na równi pochyłej

· The Equinest

Kary koń na zielonej łące

Rozdział 27. Okaleczony i na równi pochyłej

Gdy tylko moje kolana dostatecznie się zagoiły, wypuszczono mnie na miesiąc czy dwa na małą łączkę; nie było tam żadnego innego stworzenia i choć cieszyłem się swobodą i słodką trawą, tak długo przywykłem do towarzystwa, że czułem się bardzo samotny. Ginger i ja zostaliśmy serdecznymi przyjaciółmi i teraz ogromnie brakowało mi jej towarzystwa. Często rżałem, kiedy słyszałem, jak drogą przechodzą konie, ale rzadko dostawałem odpowiedź; aż pewnego ranka otwarto bramę i kogóż to wprowadzono, jeśli nie kochaną starą Ginger. Człowiek zsunął z niej kantar i zostawił ją tam. Z radosnym rżeniem podbiegłem do niej kłusem; oboje cieszyliśmy się ze spotkania, ale wkrótce przekonałem się, że nie dla naszej przyjemności ją do mnie przyprowadzono. Jej historia byłaby zbyt długa, by ją opowiadać, ale skończyło się na tym, że zrujnowała ją ostra jazda i teraz wypuszczono ją, żeby zobaczyć, czy odpoczynek jej pomoże.

Lord George był młody i nie słuchał żadnych przestróg; był ostrym jeźdźcem i polował, kiedy tylko nadarzyła się okazja, zupełnie nie dbając o konia. Niedługo po moim odejściu ze stajni odbywał się steeplechase i postanowił w nim wystartować. Choć stajenny mówił mu, że klacz jest trochę nadwerężona i nie nadaje się do wyścigu, nie uwierzył i w dniu wyścigu popędzał Ginger, by dotrzymywała kroku czołówce. Ambitna, jak to ona, wytężyła się do granic możliwości; przybiegła wśród pierwszych trzech koni, ale nadwerężyła sobie płuca, a poza tym był dla niej za ciężki i nadwerężyła sobie grzbiet. „I tak – powiedziała – oto jesteśmy, zrujnowani w kwiecie młodości i sił, ty przez pijaka, a ja przez głupca; to bardzo ciężkie”. Oboje czuliśmy, że nie jesteśmy już tacy jak dawniej. Nie psuło nam to jednak przyjemności, jaką sprawiało nam wzajemne towarzystwo; nie galopowaliśmy już jak kiedyś, ale paśliśmy się razem, kładliśmy się obok siebie i całymi godzinami staliśmy w cieniu jednej z lip, z łbami tuż przy sobie; i tak spędzaliśmy czas, dopóki rodzina nie wróciła z miasta.

Pewnego dnia zobaczyliśmy, jak na łąkę wchodzi hrabia, a z nim York. Widząc, kto to, staliśmy spokojnie pod naszą lipą i pozwoliliśmy im podejść. Starannie nas obejrzeli. Hrabia wydawał się bardzo niezadowolony.

„Trzysta funtów wyrzuconych w błoto bez żadnego pożytku – powiedział – ale najbardziej martwi mnie to, że te konie mojego starego przyjaciela, który myślał, że znajdą u mnie dobry dom, zostały zrujnowane. Klacz pójdzie na rok na pastwisko i zobaczymy, czy jej to pomoże; ale karego trzeba sprzedać; wielka szkoda, ale nie mogę trzymać w swoich stajniach konia z takimi kolanami”.

„Nie, jaśnie panie, oczywiście, że nie – odparł York – ale mógłby trafić na miejsce, gdzie wygląd nie ma wielkiego znaczenia, i nadal być dobrze traktowany. Znam w Bath pewnego człowieka, właściciela stajni z końmi do wynajęcia, który często szuka dobrego konia za niską cenę; wiem, że dobrze dba o swoje konie. Dochodzenie oczyściło konia z zarzutów, a rekomendacja jaśnie pana albo moja będzie dla niego wystarczającą gwarancją”.

„Lepiej do niego napisz, York. Bardziej zależy mi na dobrym miejscu dla niego niż na pieniądzach, jakie za niego dostanę”.

Potem nas zostawili.

„Wkrótce cię zabiorą – powiedziała Ginger – a ja stracę jedynego przyjaciela, jakiego mam, i najpewniej już nigdy się nie zobaczymy. Ciężki jest ten świat!”

Mniej więcej tydzień później na pastwisko przyszedł Robert z kantarem, założył mi go na łeb i mnie wyprowadził. Nie było pożegnania z Ginger; zarżeliśmy do siebie, kiedy mnie wyprowadzano, a ona kłusowała z niepokojem wzdłuż żywopłotu i wołała mnie tak długo, jak długo słyszała stukot moich kopyt.

Dzięki rekomendacji Yorka kupił mnie właściciel stajni z końmi do wynajęcia. Musiałem jechać pociągiem, co było dla mnie nowością i za pierwszym razem wymagało sporo odwagi; ale kiedy przekonałem się, że sapanie, pęd, gwizdy, a nade wszystko drżenie wagonu dla koni, w którym stałem, nie robią mi żadnej krzywdy, wkrótce znosiłem to spokojnie.

Kiedy dotarłem do celu podróży, znalazłem się w dość wygodnej stajni i dobrze się mną zajmowano. Stajnie te nie były tak przewiewne i przyjemne jak te, do których przywykłem. Stanowiska były pochyłe zamiast poziomych, a ponieważ łeb miałem przywiązany do żłobu, musiałem cały czas stać na pochyłości, co bardzo męczyło. Ludzie, zdaje się, wciąż nie wiedzą, że konie mogą więcej pracować, jeśli mogą wygodnie stać i się obracać; byłem jednak dobrze karmiony i dobrze czyszczony i ogólnie rzecz biorąc myślę, że nasz pan dbał o nas, jak tylko mógł. Trzymał sporo koni i różnego rodzaju powozów do wynajęcia. Czasem powozili nimi jego ludzie; kiedy indziej konia z bryczką wynajmowano panom albo damom, którzy powozili sami.

Wszystkie rozdziały

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał