Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Końskie figle

Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 23. Zryw ku wolności

· The Equinest

Kary koń na zielonej łące

Rozdział 23. Zryw ku wolności

Pewnego dnia jaśnie pani zeszła później niż zwykle, a jedwab szeleścił bardziej niż kiedykolwiek.

„Jedź do księżnej B. – powiedziała, a po chwili dodała: – Czy ty nigdy nie podciągniesz łbów tym koniom, York? Podnieś je natychmiast i dość już tego pobłażania i głupstw”.

York podszedł najpierw do mnie, a stajenny stanął przy łbie Ginger. Ściągnął mi łeb do tyłu i zapiął wypinacz (bearing rein) tak ciasno, że było to niemal nie do zniesienia; potem podszedł do Ginger, która niecierpliwie szarpała łbem w górę i w dół, walcząc z wędzidłem, jak to miała teraz w zwyczaju. Dobrze wiedziała, co się święci, i w chwili, gdy York zdjął wypinacz z kółka na siodełku, żeby go skrócić, wykorzystała okazję i stanęła dęba tak nagle, że York dostał mocno w nos i spadł mu kapelusz; stajenny omal nie stracił równowagi. Natychmiast obaj rzucili się do jej łba; ale ona nie dawała się im i dalej rzucała się, stawała dęba i wierzgała w najbardziej rozpaczliwy sposób.

W końcu przerzuciła nogi przez dyszel i upadła, przedtem kopiąc mnie dotkliwie w lewy zad. Nie wiadomo, jakich jeszcze szkód by narobiła, gdyby York nie usiadł błyskawicznie na jej łbie, żeby nie mogła się szamotać, wołając jednocześnie: „Odprzęgnijcie karego! Biegnijcie po korbę i odkręćcie dyszel! Niech ktoś przetnie tu postronek, jeśli nie da się go odpiąć!”. Jeden z lokajów pobiegł po korbę, a drugi przyniósł z domu nóż. Stajenny szybko uwolnił mnie od Ginger i powozu i zaprowadził do boksu. Wepchnął mnie tam tak, jak stałem, i pobiegł z powrotem do Yorka. Byłem bardzo wzburzony tym, co się stało, i gdybym kiedykolwiek miał zwyczaj wierzgać albo stawać dęba, jestem pewien, że zrobiłbym to wtedy; ale nigdy go nie miałem, więc stałem tam, rozgniewany, z obolałą nogą, z łbem wciąż podciągniętym do kółka na siodełku, nie mogąc go opuścić. Byłem bardzo nieszczęśliwy i miałem wielką ochotę kopnąć pierwszą osobę, która by się do mnie zbliżyła.

Wkrótce jednak dwóch stajennych wprowadziło Ginger, mocno poobijaną i posiniaczoną. York przyszedł razem z nią, wydał polecenia, a potem przyszedł obejrzeć mnie. W jednej chwili uwolnił mi łeb.

„Do diabła z tymi wypinaczami! – mruknął do siebie. – Wiedziałem, że wkrótce będzie z tego jakieś nieszczęście. Jaśnie pan będzie bardzo zagniewany. Ale cóż, jeśli mąż nie potrafi zapanować nad żoną, to tym bardziej nie potrafi tego służący; umywam więc ręce i jeśli ona nie dotrze na przyjęcie w ogrodzie u księżnej, nic na to nie poradzę”.

York nie mówił tego przy ludziach; kiedy byli w pobliżu, zawsze wyrażał się z szacunkiem. Teraz obmacał mnie całego i wkrótce znalazł miejsce nad stawem skokowym, w które zostałem kopnięty. Było spuchnięte i bolesne; kazał przemywać je gąbką gorącą wodą, a potem nałożono jakąś wcierkę.

Lord Wexmire bardzo się zdenerwował, kiedy dowiedział się, co się stało; winił Yorka, że ustąpił swojej pani, na co ten odparł, że w przyszłości wolałby otrzymywać polecenia wyłącznie od jaśnie pana; ale chyba nic z tego nie wynikło, bo wszystko szło po staremu. Myślałem, że York mógłby lepiej bronić swoich koni, ale może nie mnie to oceniać.

Ginger już nigdy nie zaprzęgnięto do powozu, ale kiedy wyleczyła się z potłuczeń, jeden z młodszych synów lorda Wexmire’a powiedział, że chętnie by ją wziął; był pewien, że będzie z niej dobry koń myśliwski. Ja zaś nadal musiałem chodzić w powozie i dostałem nowego partnera, który nazywał się Max; on od zawsze był przyzwyczajony do ciasnego wypinacza. Zapytałem go, jak to znosi.

„Cóż – odparł – znoszę to, bo muszę; ale to skraca mi życie i tobie też je skróci, jeśli będziesz musiał to dalej znosić”.

„Czy myślisz – zapytałem – że nasi panowie wiedzą, jakie to dla nas szkodliwe?”

„Nie potrafię powiedzieć – odparł – ale handlarze i weterynarze wiedzą o tym bardzo dobrze. Byłem kiedyś u pewnego handlarza, który przyuczał mnie i innego konia do chodzenia w parze; podnosił nam łby, jak to sam mówił, każdego dnia odrobinę wyżej i jeszcze trochę wyżej. Pewien dżentelmen, który tam był, zapytał go, dlaczego to robi. ‚Bo – odpowiedział – ludzie nie kupią ich, jeśli tego nie zrobimy. Londyńczycy zawsze chcą, żeby ich konie nosiły łby wysoko i wysoko unosiły nogi. Oczywiście to bardzo szkodzi koniom, ale za to dobrze służy interesom. Konie szybko się zużywają albo zapadają na jakąś chorobę, a wtedy przychodzą po następną parę’. To – powiedział Max – mówił przy mnie, więc sam możesz ocenić”.

Trudno opisać, co wycierpiałem przez ten wypinacz przez cztery długie miesiące w powozie jaśnie pani; ale jestem zupełnie pewien, że gdyby trwało to dużo dłużej, nie wytrzymałoby albo moje zdrowie, albo mój charakter. Przedtem nie wiedziałem, co to znaczy mieć pianę na pysku, ale teraz działanie ostrego wędzidła na język i szczękę oraz wymuszona pozycja łba i gardła zawsze sprawiały, że mniej lub bardziej się pieniłem. Niektórzy uważają, że to piękny widok, i mówią: „Cóż za wspaniałe, ogniste zwierzęta!”. Ale toczenie piany z pyska jest dla koni równie nienaturalne jak dla ludzi; to pewny znak jakiegoś cierpienia i powinno się na to zwrócić uwagę. Poza tym wypinacz uciskał mi tchawicę, przez co często bardzo ciężko mi się oddychało; kiedy wracałem z pracy, szyja i pierś były nadwerężone i obolałe, pysk i język bolesne, a ja czułem się wyczerpany i przygnębiony.

W moim dawnym domu zawsze wiedziałem, że John i mój pan są moimi przyjaciółmi; ale tutaj, choć pod wieloma względami dobrze mnie traktowano, nie miałem żadnego przyjaciela. York mógł wiedzieć, i bardzo możliwe, że wiedział, jak bardzo dręczył mnie ten wypinacz; ale przypuszczam, że uważał za rzecz oczywistą, że nic się na to nie da poradzić; w każdym razie nic nie zrobiono, żeby mi ulżyć.

Wszystkie rozdziały

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał