Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Końskie figle

Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 6. Wolność

· The Equinest

Kary koń na zielonej łące

Rozdział 6. Wolność

Byłem bardzo szczęśliwy na nowym miejscu, a jeśli czegoś mi brakowało, nie należy myśleć, że byłem niezadowolony; wszyscy, którzy mieli ze mną do czynienia, byli dobrzy, a ja miałem jasną, przewiewną stajnię i najlepsze jedzenie. Czego więcej mogłem chcieć? Ależ wolności! Przez trzy i pół roku życia miałem tyle wolności, ile tylko mogłem sobie życzyć; a teraz, tydzień po tygodniu, miesiąc po miesiącu, i bez wątpienia rok po roku, muszę stać w stajni dniem i nocą, chyba że jestem potrzebny, a wtedy muszę być tak samo stateczny i spokojny jak każdy stary koń, który przepracował dwadzieścia lat. Rzemienie tu, rzemienie tam, wędzidło w pysku i klapki na oczach.

Nie skarżę się, bo wiem, że tak musi być. Chcę tylko powiedzieć, że dla młodego konia pełnego siły i ochoty do życia, który przywykł do jakiegoś wielkiego pola albo równiny, gdzie może zadrzeć łeb, podnieść ogon i pognać przed siebie co sił w nogach, a potem zawrócić z parsknięciem do towarzyszy – powiadam, ciężko jest nigdy nie mieć choć odrobiny więcej swobody, żeby robić, co się chce. Czasem, kiedy miałem mniej ruchu niż zwykle, byłem tak pełen życia i werwy, że gdy John wyprowadzał mnie na przejażdżkę, naprawdę nie mogłem ustać spokojnie; choćbym nie wiem jak się starał, zdawało mi się, że muszę skakać, tańczyć albo pląsać, i wiem, że nieraz musiał się na mnie nieźle wytrząść, zwłaszcza na początku; ale on był zawsze dobry i cierpliwy.

„Spokojnie, spokojnie, mój chłopcze – mawiał – poczekaj trochę, zaraz porządnie się przebiegniemy i wytrzęsiesz to łaskotanie z nóg”. A gdy tylko wyjechaliśmy za wieś, puszczał mnie kilka mil żwawym kłusem i przywoził z powrotem tak samo rześkiego jak przedtem, tylko już bez tych „nerwów”, jak to nazywał. O żywych koniach, które nie mają dość ruchu, często się mówi, że są narowiste, kiedy to tylko zabawa; i niektórzy stajenni je za to karzą, ale nasz John tego nie robił; wiedział, że to tylko nadmiar energii. Miał jednak swoje sposoby, żeby dać mi coś do zrozumienia tonem głosu albo dotknięciem wodzy. Jeśli był bardzo poważny i stanowczy, zawsze poznawałem to po głosie, a to działało na mnie silniej niż cokolwiek innego, bo bardzo go kochałem.

Muszę powiedzieć, że czasem dostawaliśmy wolność na kilka godzin; bywało to w pogodne niedziele latem. W niedziele powóz nigdy nie wyjeżdżał, bo kościół był niedaleko.

Wielką przyjemnością było dla nas, kiedy wypuszczano nas na padok przy domu albo do starego sadu; trawa była tak chłodna i miękka pod kopytami, powietrze tak słodkie, a swoboda robienia, co nam się podoba, tak miła – galopować, kłaść się i tarzać na grzbiecie albo skubać słodką trawę. Był to też bardzo dobry czas na rozmowy, kiedy staliśmy razem w cieniu wielkiego kasztanowca.

Wszystkie rozdziały

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał