Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Końskie figle

Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 46. Jakes i dama

· The Equinest

Kary koń na zielonej łące

Rozdział 46. Jakes i dama

Sprzedano mnie handlarzowi zbożem i piekarzowi, którego Jerry znał i u którego, jak sądził, miałbym dobre jedzenie i uczciwą pracę. Co do pierwszego miał zupełną rację i gdyby mój pan zawsze był na miejscu, nie sądzę, żeby mnie przeciążano, ale był tam majster, który ciągle wszystkich poganiał i popędzał, i często, kiedy miałem już pełny ładunek, kazał dołożyć jeszcze coś. Mój woźnica, który nazywał się Jakes, często mówił, że to więcej, niż powinienem ciągnąć, ale tamten zawsze stawiał na swoim. „Nie ma sensu jechać dwa razy, kiedy wystarczy raz, a on chce, żeby interes szedł do przodu”.

Jakes, tak jak inni woźnice, zawsze zakładał mi wypinacz, który nie pozwalał mi swobodnie ciągnąć, i po trzech czy czterech miesiącach poczułem, że praca bardzo nadwyręża moje siły.

Pewnego dnia byłem obładowany bardziej niż zwykle, a część drogi prowadziła stromo pod górę. Wytężałem wszystkie siły, ale nie mogłem posuwać się naprzód i ciągle musiałem się zatrzymywać. Nie podobało się to mojemu woźnicy i zaczął mnie okrutnie smagać batem. „Ruszaj się, leniu” – powiedział – „bo cię zmuszę”.

Znów ruszyłem z ciężkim ładunkiem i z trudem przeszedłem kilka jardów; znów spadł bat i znów z wysiłkiem posunąłem się naprzód. Ból od tego wielkiego bata woźnickiego był dotkliwy, ale moja dusza była zraniona tak samo jak moje biedne boki. Być karanym i maltretowanym, kiedy dawałem z siebie wszystko, było tak przykre, że odebrało mi to całą odwagę. Po raz trzeci okrutnie mnie chłostał, kiedy szybko podeszła do niego pewna dama i powiedziała słodkim, żarliwym głosem:

„Och! Proszę, niech pan już nie bije swojego dobrego konia; jestem pewna, że robi wszystko, co może, a droga jest bardzo stroma; jestem pewna, że daje z siebie wszystko”.

„Jeśli dawanie z siebie wszystkiego nie wciągnie tego ładunku pod górę, to musi dać więcej niż wszystko; tyle wiem, proszę pani” – powiedział Jakes.

„Ale czy to nie jest ciężki ładunek?” – zapytała.

„Tak, tak, za ciężki” – odpowiedział – „ale to nie moja wina; majster przyszedł akurat, kiedy ruszaliśmy, i kazał dołożyć jeszcze trzy cetnary, żeby sobie oszczędzić kłopotu, a ja muszę sobie z tym radzić, jak umiem”.

Znów podnosił bat, kiedy dama powiedziała:

„Proszę przestać; myślę, że mogę panu pomóc, jeśli pan pozwoli”.

Mężczyzna się roześmiał.

„Widzi pan” – powiedziała – „nie daje mu pan uczciwej szansy; nie może użyć całej swojej siły, kiedy ten wypinacz trzyma mu głowę zadartą do tyłu; gdyby go pan zdjął, jestem pewna, że poradziłby sobie lepiej – niech pan spróbuje” – mówiła przekonująco – „byłabym bardzo rada, gdyby pan spróbował”.

„No dobrze, dobrze” – powiedział Jakes, krótko się śmiejąc – „wszystko, żeby zadowolić damę, oczywiście. Jak bardzo mam go popuścić, proszę pani?”

„Zupełnie, niech ma głowę całkiem wolną”.

Zdjęto wypinacz i w jednej chwili opuściłem głowę aż do samych kolan. Co za ulga! Potem kilka razy podrzuciłem nią w górę i w dół, żeby pozbyć się bolesnej sztywności w szyi.

„Biedaku! Tego właśnie ci było trzeba” – powiedziała, klepiąc mnie i głaszcząc łagodną ręką – „a teraz, jeśli przemówi pan do niego łagodnie i go poprowadzi, wierzę, że lepiej sobie poradzi”.

Jakes wziął wodze. „No, chodź, Blackie”. Opuściłem głowę i naparłem całym ciężarem na chomąto; nie szczędziłem sił; ładunek ruszył, a ja równo wciągnąłem go pod górę i dopiero wtedy przystanąłem, żeby złapać oddech.

Dama szła chodnikiem, a teraz przeszła na jezdnię. Głaskała i klepała mnie po szyi, jak nikt mnie nie klepał od bardzo dawna.

„Widzi pan, był całkiem chętny, kiedy dał mu pan szansę; jestem pewna, że to stworzenie o dobrym charakterze i że zaznał lepszych dni. Nie założy mu pan już tego wypinacza, prawda?” – bo właśnie miał go z powrotem zapiąć po staremu.

„No cóż, proszę pani, nie mogę zaprzeczyć, że wolna głowa pomogła mu wejść pod górę, i zapamiętam to na przyszłość, i dziękuję pani; ale gdyby chodził bez wypinacza, byłbym pośmiewiskiem wszystkich woźniców; widzi pani, taka jest moda”.

„Czy nie lepiej” – powiedziała – „wprowadzać dobrą modę, niż iść za złą? Bardzo wielu panów nie używa już wypinaczy; nasze konie powozowe nie noszą ich od piętnastu lat i pracują o wiele mniej zmęczone niż te, które je noszą; poza tym” – dodała bardzo poważnym głosem – „nie mamy prawa dręczyć żadnego z Bożych stworzeń bez bardzo ważnego powodu; nazywamy je niemymi zwierzętami i takie są, bo nie mogą nam powiedzieć, co czują, ale nie cierpią przez to mniej, że nie mają słów. Ale nie mogę pana teraz zatrzymywać; dziękuję, że wypróbował pan mój sposób na swoim dobrym koniu, i jestem pewna, że przekona się pan, że jest o wiele lepszy niż bat. Do widzenia” – i jeszcze raz delikatnie poklepawszy mnie po szyi, lekkim krokiem przeszła na chodnik i więcej jej nie widziałem.

„To była prawdziwa dama, dałbym sobie rękę uciąć” – powiedział do siebie Jakes – „mówiła do mnie tak grzecznie, jakbym był dżentelmenem, i wypróbuję jej sposób, przynajmniej pod górę”; i muszę mu oddać sprawiedliwość, że popuścił mi wypinacz o kilka dziurek, a potem pod górę zawsze dawał mi wolną głowę; ale ciężkie ładunki nie ustały. Dobra pasza i należyty odpoczynek pozwalają zachować siły przy pełnej pracy, ale żaden koń nie wytrzyma przeciążania; i z tego powodu tak bardzo podupadłem na siłach, że na moje miejsce kupiono młodszego konia. Mogę tu równie dobrze wspomnieć, co wycierpiałem w tym czasie z innego powodu. Słyszałem, jak mówiły o tym konie, ale sam nigdy nie zaznałem tego zła; była to źle oświetlona stajnia; na końcu było tylko jedno bardzo małe okienko, przez co w stanowiskach panował prawie mrok.

Poza tym, że bardzo mnie to przygnębiało, mocno osłabiło mi to wzrok, a kiedy nagle wyprowadzano mnie z ciemności w oślepiające światło dnia, bardzo bolały mnie oczy. Kilka razy potknąłem się o próg i ledwie widziałem, dokąd idę.

Myślę, że gdybym został tam bardzo długo, stałbym się półślepy, a to byłoby wielkie nieszczęście, bo słyszałem, jak ludzie mówili, że całkiem ślepym koniem powozi się bezpieczniej niż takim, który słabo widzi, bo to zwykle czyni konie bardzo płochliwymi. Wyszedłem jednak z tego bez trwałego uszczerbku na wzroku i sprzedano mnie wielkiemu właścicielowi dorożek.

Wszystkie rozdziały

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał