Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Końskie figle

Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 35. Jerry Barker

· The Equinest

Kary koń na zielonej łące

Rozdział 35. Jerry Barker

Nigdy nie znałem lepszego człowieka niż mój nowy pan. Był życzliwy i dobry, i tak samo jak John Manly stał twardo po stronie słuszności; był też tak pogodny i wesoły, że bardzo niewielu ludzi umiało się z nim pokłócić. Bardzo lubił układać krótkie piosenki i śpiewać je sobie pod nosem. Jedna z jego ulubionych brzmiała tak:

„Chodź, ojcze, chodź, matko,
i siostro, i bracie,
do pracy wszyscy razem,
pomagajmy sobie nawzajem”.

I tak też robili; Harry radził sobie z pracą w stajni tak sprawnie jak dużo starszy chłopak i zawsze chciał pomóc, w czym tylko mógł. Polly i Dolly przychodziły rano pomagać przy dorożce – szczotkować i trzepać poduszki i przecierać szyby, podczas gdy Jerry czyścił nas na podwórzu, a Harry przecierał uprząż. Było przy tym mnóstwo śmiechu i zabawy, co wprawiało Captaina i mnie w o wiele lepszy nastrój, niż gdybyśmy słyszeli łajanie i ostre słowa. Rano zawsze zaczynali wcześnie, bo Jerry mawiał:

„Gdy rankiem minuty
roztrwonisz bez celu,
nie zbierzesz ich potem
przez dzień, przyjacielu.
Choć pędzisz i gonisz,
choć łzy z żalu ronisz,
przepadły na zawsze,
na wieki wieków”.

Nie znosił niedbałego marudzenia i marnowania czasu; i nic go tak nie złościło jak ludzie, którzy wiecznie się spóźniali, a potem chcieli, żeby koń dorożkarski gnał ile sił, aby nadrobić ich opieszałość.

Pewnego dnia z gospody obok postoju wyszło dwóch dziko wyglądających młodzieńców i zawołało Jerry’ego.

„Hej, dorożkarzu! Żywo, jesteśmy trochę spóźnieni; daj no pary i zawieź nas na Victorię na pociąg o pierwszej, dobrze? Dostaniesz szylinga ekstra”.

„Zawiozę panów zwykłym tempem; za szylingi nie warto tak dawać pary”.

Dorożka Larry’ego stała obok naszej; otworzył szeroko drzwiczki i powiedział: „Jestem do usług, panowie! Bierzcie moją dorożkę, mój koń dowiezie was na czas”; a zamykając ich w środku, mrugnął w stronę Jerry’ego i dodał: „Jemu sumienie nie pozwala jechać szybciej niż truchtem”. Potem, smagając swojego zajeżdżonego konia, ruszył najszybciej, jak mógł. Jerry poklepał mnie po szyi: „Nie, Jack, szyling by za coś takiego nie zapłacił, prawda, staruszku?”.

Choć Jerry był zdecydowanie przeciwny ostremu poganianiu koni po to, by dogodzić niefrasobliwym ludziom, zawsze jechał dobrym, równym tempem i nie miał nic przeciwko temu, żeby „dać pary”, jak mówił, jeśli tylko wiedział po co.

Dobrze pamiętam pewien poranek, kiedy staliśmy na postoju, czekając na kurs, a jakiś młody człowiek, niosący ciężki kufer podróżny, nadepnął na skórkę od pomarańczy leżącą na chodniku i upadł z wielkim impetem.

Jerry pierwszy podbiegł i go podniósł. Młodzieniec wydawał się mocno oszołomiony, a kiedy wprowadzano go do sklepu, szedł, jakby bardzo cierpiał. Jerry oczywiście wrócił na postój, ale po jakichś dziesięciu minutach zawołał go jeden ze sprzedawców, więc podjechaliśmy do chodnika.

„Czy może mnie pan zawieźć na dworzec kolei South-Eastern? – zapytał młody człowiek. – Obawiam się, że przez ten pechowy upadek jestem spóźniony; a bardzo mi zależy, żeby zdążyć na pociąg o dwunastej. Byłbym ogromnie wdzięczny, gdyby udało się panu dowieźć mnie na czas, i chętnie zapłacę dodatkowo”.

„Zrobię, co tylko w mojej mocy – powiedział serdecznie Jerry – jeśli tylko czuje się pan na siłach, proszę pana” – bo młodzieniec był strasznie blady i wyglądał na chorego.

„Muszę jechać – powiedział z przejęciem. – Proszę otworzyć drzwi i nie traćmy czasu”.

W następnej chwili Jerry siedział już na koźle; cmoknął na mnie wesoło i lekko szarpnął lejcami, co dobrze zrozumiałem.

„No, Jack, mój chłopcze – powiedział – pędź; pokażemy im, jak umiemy połykać drogę, jeśli tylko wiemy po co”.

W środku dnia zawsze trudno jechać szybko przez miasto, kiedy ulice są pełne ruchu, ale zrobiliśmy, co się dało; a kiedy dobry woźnica i dobry koń, którzy się rozumieją, są jednej myśli, to zadziwiające, co potrafią. Miałem bardzo dobry pysk – to znaczy, że można mnie było prowadzić najlżejszym dotknięciem lejców; a to wielka rzecz w Londynie, wśród powozów, omnibusów, wozów, furgonów, platform, dorożek i wielkich fur wlokących się noga za nogą; jedne jadą w jedną stronę, inne w drugą, jedne wolno, inne chcą je wyprzedzić; omnibusy co kilka minut nagle stają, żeby zabrać pasażera, przez co koń, który jedzie z tyłu, też musi stanąć albo je wyminąć i wysunąć się przed nie; może próbujesz wyprzedzić, ale właśnie wtedy coś innego wpada pędem w wąską lukę i znów musisz się trzymać za omnibusem; po chwili wydaje ci się, że masz szansę, i udaje ci się wysunąć do przodu, mijając koła po obu stronach tak blisko, że gdyby o pół cala bliżej, otarłyby się. No i jedziesz przez chwilę, ale wkrótce trafiasz na długi sznur wozów i powozów, które wszystkie muszą jechać stępem; może trafisz na prawdziwy zator i musisz stać całymi minutami, aż coś zjedzie w boczną ulicę albo wtrąci się policjant; musisz być gotowy na każdą okazję – rzucić się naprzód, jeśli zrobi się luka, i być szybki jak pies na szczury, żeby ocenić, czy jest miejsce i czy jest czas, bo inaczej twoje koła zaczepią o cudze albo się roztrzaskają, albo hołobla innego pojazdu wbije ci się w pierś czy w łopatkę. Na to wszystko trzeba być gotowym. Jeśli chcesz w środku dnia szybko przejechać przez Londyn, potrzeba do tego sporej wprawy.

Jerry i ja byliśmy do tego przyzwyczajeni i nikt nie potrafił nas pobić w przedzieraniu się przez miasto, kiedy się do tego przyłożyliśmy. Byłem szybki i śmiały i zawsze mogłem ufać swojemu woźnicy; Jerry był jednocześnie szybki i cierpliwy i mógł ufać swojemu koniowi, co też było wielką rzeczą. Bardzo rzadko używał bata; po jego głosie i tym jego cmok, cmok wiedziałem, kiedy chce jechać szybko, a po lejcach – dokąd mam iść; nie było więc potrzeby bicia; ale muszę wrócić do mojej opowieści.

Tego dnia ulice były bardzo zatłoczone, ale jechaliśmy całkiem nieźle aż do dolnego końca Cheapside, gdzie przez trzy czy cztery minuty stał zator. Młody człowiek wychylił głowę i powiedział z niepokojem: „Chyba lepiej wysiądę i pójdę pieszo; jeśli tak dalej pójdzie, nigdy nie zdążę”.

„Zrobię wszystko, co się da, proszę pana – powiedział Jerry. – Myślę, że zdążymy. Ten zator nie może trwać dużo dłużej, a pański bagaż jest za ciężki, żeby go pan niósł”.

Właśnie wtedy wóz przed nami ruszył, a potem dobrze nam poszło. Lawirując to tu, to tam, pędziliśmy tak szybko, jak tylko koń potrafi, i, o dziwo, na Moście Londyńskim mieliśmy wolną drogę, bo cały sznur dorożek i powozów jechał szybkim kłusem w tę samą stronę co my, może chcąc zdążyć na ten sam pociąg. W każdym razie wpadliśmy na dworzec razem z wieloma innymi akurat wtedy, kiedy wielki zegar wskazywał osiem minut przed dwunastą.

„Dzięki Bogu! Zdążyliśmy – powiedział młody człowiek. – I dziękuję także tobie, przyjacielu, i twojemu dobremu koniowi. Oddałeś mi przysługę, której żadne pieniądze nie zdołają wynagrodzić. Weź te dodatkowe pół korony”.

„Nie, proszę pana, nie, dziękuję mimo wszystko; bardzo się cieszę, że zdążyliśmy, proszę pana; ale niech pan już nie zwleka, proszę pana, dzwonek dzwoni. Hej, bagażowy! Weź bagaż tego pana – linia do Dover, pociąg o dwunastej – właśnie tak” – i nie czekając na kolejne słowo, Jerry zawrócił mnie, żeby zrobić miejsce innym dorożkom, które nadjeżdżały pędem w ostatniej chwili, i stanął z boku, aż ścisk minął.

„»Tak się cieszę! – mówił. – Tak się cieszę!« Biedny chłopak! Ciekawe, co go tak niepokoiło!”

Jerry często mówił do siebie na tyle głośno, że słyszałem, kiedy staliśmy w miejscu.

Kiedy Jerry wrócił na postój, było sporo śmiechu i docinków, że pognał na pociąg dla dodatkowej zapłaty, i to, jak mówili, zupełnie wbrew swoim zasadom; chcieli wiedzieć, ile zgarnął.

„O wiele więcej, niż zwykle dostaję – powiedział, kiwając chytrze głową. – To, co mi dał, zapewni mi drobne przyjemności na kilka dni”.

„Bujda!” – powiedział jeden.

„To krętacz – powiedział drugi. – Prawi nam kazania, a potem sam robi to samo”.

„Słuchajcie, koledzy – powiedział Jerry. – Ten pan proponował mi pół korony ekstra, ale nie wziąłem; wystarczającą zapłatą było dla mnie to, jak się ucieszył, że zdążył na ten pociąg; a jeśli Jack i ja mamy czasem ochotę szybko pobiec dla własnej przyjemności, to nasza sprawa, a nie wasza”.

„No cóż – powiedział Larry – nigdy nie będziesz bogaty”.

„Najpewniej nie – powiedział Jerry – ale nie wiem, czy przez to będę mniej szczęśliwy. Wiele razy słyszałem, jak czytano przykazania, i nigdy nie zauważyłem, żeby któreś z nich mówiło: »Będziesz bogaty«; a w Nowym Testamencie jest sporo dziwnych rzeczy o bogaczach, przez które chyba czułbym się nieswojo, gdybym był jednym z nich”.

„Jeśli kiedyś się wzbogacisz – powiedział Siwy Gubernator, spoglądając przez ramię ponad dachem swojej dorożki – to sobie na to zasłużysz, Jerry, i z twoim bogactwem nie przyjdzie przekleństwo. A ty, Larry, umrzesz w biedzie; za dużo wydajesz na rzemienie do bata”.

„No cóż – powiedział Larry – a co ma zrobić człowiek, jeśli koń bez tego nie chce iść?”

„Nigdy nie zadajesz sobie trudu, żeby sprawdzić, czy pójdzie bez tego; twój bat ciągle chodzi, jakbyś miał w ręce taniec świętego Wita, a jeśli nie wykończa to ciebie, to wykończa twojego konia; sam wiesz, że ciągle zmieniasz konie; a dlaczego? Bo nigdy nie dajesz im spokoju ani zachęty”.

„No, nie miałem szczęścia – powiedział Larry – w tym rzecz”.

„I nigdy nie będziesz miał – powiedział gubernator. – Fortuna dość starannie wybiera, z kim jeździ, i najczęściej woli tych, którzy mają zdrowy rozsądek i dobre serce; przynajmniej ja tak to widzę”.

Siwy Gubernator znów zwrócił się ku swojej gazecie, a pozostali poszli do swoich dorożek.

Wszystkie rozdziały

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał