Paardenpret

Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 35. Jerry Barker

· The Equinest

Zwart paard in een groene wei

Hoofdstuk 35. Jerry Barker

Ik heb nooit een beter mens gekend dan mijn nieuwe baas. Hij was vriendelijk en goed, en net zo standvastig in het goede als John Manly; en zo goedgehumeurd en vrolijk dat maar heel weinig mensen ruzie met hem konden krijgen. Hij maakte graag kleine liedjes en zong ze dan voor zichzelf. Een waar hij erg op gesteld was, ging zo:

“Kom, vader en moeder,
En zuster en broeder,
Kom allemaal, pak aan
En help elkaar voortaan.”

En dat deden ze ook; Harry was bij het stalwerk net zo handig als een veel oudere jongen en wilde altijd doen wat hij kon. Dan kwamen Polly en Dolly ’s ochtends helpen met het rijtuig – de kussens borstelen en uitkloppen en de ruiten poetsen – terwijl Jerry ons op het erf schoonmaakte en Harry het tuig opwreef. Er werd daarbij heel wat afgelachen en gegrapt, en dat bracht Captain en mij in een veel betere stemming dan wanneer we gekijf en harde woorden hadden gehoord. Ze waren ’s ochtends altijd vroeg, want Jerry zei altijd:

“Als je ’s morgens minuten
Verspilt en verdoet,
Haal je ze niet meer in,
Wat je later ook doet.
Je kunt haasten en jagen,
En zwoegen en klagen,
Ze zijn weg voor altijd,
Voor eeuwig, voorgoed.”

Hij kon niet tegen zorgeloos getreuzel en tijdverspilling; en niets maakte hem zo snel boos als mensen die altijd te laat waren en dan wilden dat een huurpaard hard werd gereden om hun luiheid goed te maken.

Op een dag kwamen twee wild uitziende jongemannen uit een kroeg vlak bij de standplaats en riepen Jerry.

“Hé, koetsier! Een beetje vlug, we zijn nogal laat; geef eens flink stoom, wil je, en breng ons naar Victoria op tijd voor de trein van één uur? Je krijgt er een shilling extra voor.”

“Ik breng u in het gewone tempo, heren; voor zo’n stoomvaart betaalt een shilling niet genoeg.”

Larry’s rijtuig stond naast het onze; hij gooide het portier open en zei: “Ik ben uw man, heren! Neem mijn rijtuig, mijn paard brengt u er wel op tijd;” en terwijl hij hen instapte, zei hij met een knipoog naar Jerry: “Het is tegen zijn geweten om harder te gaan dan een sukkeldrafje.” Toen sloeg hij zijn afgebeulde paard en reed zo hard als hij kon weg. Jerry klopte me op de hals: “Nee, Jack, voor zoiets is een shilling niet genoeg, hè, ouwe jongen?”

Hoewel Jerry vastbesloten tegen hard rijden was om zorgeloze mensen een plezier te doen, reed hij altijd een flink, redelijk tempo, en had hij er niets op tegen om eens stoom te geven, zoals hij zei, als hij maar wist waarom.

Ik herinner me nog goed hoe op een ochtend, toen we op de standplaats op een vrachtje stonden te wachten, een jongeman met een zware reiskoffer op een sinaasappelschil trapte die op de stoep lag, en met een flinke klap viel.

Jerry was de eerste die erheen rende om hem overeind te helpen. Hij leek erg versuft, en toen ze hem een winkel binnenbrachten, liep hij alsof hij veel pijn had. Jerry kwam natuurlijk terug naar de standplaats, maar na een minuut of tien riep een van de winkelbedienden hem, dus reden we naar de stoep.

“Kunt u me naar de South-Eastern Railway brengen?” vroeg de jongeman. “Door deze ongelukkige val ben ik te laat, vrees ik; maar het is van groot belang dat ik de trein van twaalf uur niet mis. Ik zou u zeer dankbaar zijn als u me er op tijd kon krijgen, en ik betaal u graag een extra vrachtprijs.”

“Ik doe mijn uiterste best,” zei Jerry hartelijk, “als u denkt dat u zich goed genoeg voelt, meneer,” want hij zag er vreselijk bleek en ziek uit.

“Ik moet gaan,” zei hij ernstig, “doe alstublieft het portier open, en laten we geen tijd verliezen.”

Het volgende ogenblik zat Jerry op de bok; met een opgewekt klakje naar mij en een rukje aan de teugel dat ik heel goed begreep.

“Vooruit, Jack, jongen,” zei hij, “draaf maar flink door, we zullen ze laten zien hoe we vooruit kunnen komen, als we maar weten waarom.”

Het is altijd moeilijk om midden op de dag snel door de stad te rijden, als de straten vol verkeer zijn, maar we deden wat er te doen viel; en als een goede koetsier en een goed paard die elkaar begrijpen één van zin zijn, is het wonderlijk wat ze kunnen. Ik had een heel gevoelige mond – dat wil zeggen dat ik me liet sturen door de lichtste aanraking van de teugel; en dat is in Londen veel waard, tussen rijtuigen, omnibussen, karren, bestelwagens, handkarren, huurrijtuigen en grote vrachtwagens die stapvoets voortkruipen; sommige gaan de ene kant op, andere de andere kant, sommige rijden langzaam, andere willen ze inhalen; omnibussen die om de paar minuten plotseling stoppen om een passagier op te pikken, zodat het paard dat erachter komt ook moet inhouden, of erlangs moet en ervoor moet zien te komen; misschien probeer je in te halen, maar net dan komt er iets anders door de nauwe opening aanstormen en moet je weer achter de omnibus blijven; even later meen je een kans te zien en weet je naar voren te komen, zo dicht langs de wielen aan weerszijden dat ze bij een halve duim meer zouden schuren. Nou, je komt een eindje vooruit, maar al gauw zit je in een lange rij karren en rijtuigen die allemaal stapvoets moeten; misschien kom je in een echte opstopping terecht en moet je minutenlang stilstaan, tot er iets een zijstraat in rijdt of de politieagent ingrijpt; je moet op elke kans voorbereid zijn – naar voren schieten als er een opening is, en zo vlug als een rattenvanger zien of er ruimte en tijd is, anders raken je eigen wielen vast of worden ze verbrijzeld, of loopt de disselboom van een ander voertuig in je borst of schouder. Op dat alles moet je voorbereid zijn. Als je midden op de dag snel door Londen wilt komen, vraagt dat heel wat oefening.

Jerry en ik waren eraan gewend, en niemand kon ons verslaan als we ons voorgenomen hadden erdoor te komen. Ik was vlug en moedig en kon altijd op mijn koetsier vertrouwen; Jerry was vlug en geduldig tegelijk, en kon op zijn paard vertrouwen, wat ook heel wat waard was. Hij gebruikte de zweep maar zelden; ik wist aan zijn stem en aan zijn klik, klik wanneer hij snel vooruit wilde, en aan de teugel waar ik heen moest; dus was er geen zweep nodig; maar ik moet terug naar mijn verhaal.

De straten waren die dag erg vol, maar we kwamen redelijk goed vooruit tot onder aan Cheapside, waar het drie of vier minuten vaststond. De jongeman stak zijn hoofd naar buiten en zei bezorgd: “Ik denk dat ik maar beter kan uitstappen en lopen; ik kom er nooit als dit zo doorgaat.”

“Ik doe alles wat er te doen valt, meneer,” zei Jerry; “ik denk dat we op tijd zullen zijn. Deze opstopping kan niet veel langer duren, en uw bagage is erg zwaar om zelf te dragen, meneer.”

Net op dat moment begon de kar voor ons te rijden, en toen hadden we geluk. In en uit, in en uit gingen we, zo snel als paardenbenen het konden, en wonder boven wonder hadden we op London Bridge vrij baan, want er reed een hele rij huurrijtuigen en koetsen allemaal onze kant op in vlotte draf, misschien om diezelfde trein te halen. Hoe dan ook, we zwierden samen met vele anderen het station binnen, net toen de grote klok op acht minuten voor twaalf stond.

“Goddank! We zijn op tijd,” zei de jongeman, “en u ook bedankt, mijn vriend, en uw goede paard. U hebt me iets bespaard wat met geen geld te betalen is. Neem deze halve kroon extra.”

“Nee, meneer, nee, toch bedankt; ik ben blij dat we het gehaald hebben, meneer; maar blijft u nu niet staan, meneer, de bel gaat. Hé, kruier! Neem de bagage van deze heer – lijn naar Dover, trein van twaalf uur – precies,” en zonder nog een woord af te wachten draaide Jerry me om om plaats te maken voor andere rijtuigen die op het laatste moment kwamen aanstormen, en hield aan de kant stil tot het gedrang voorbij was.

“‘Zo blij!’ zei hij, ‘zo blij!’ Arme jonge kerel! Ik vraag me af waarom hij zo ongerust was!”

Jerry praatte vaak in zichzelf, hard genoeg dat ik het kon horen, als we stilstonden.

Toen Jerry terugkwam op de standplaats, werd hij flink uitgelachen en geplaagd omdat hij hard naar de trein had gereden voor een extra vrachtprijs, zoals ze zeiden, helemaal tegen zijn principes in, en ze wilden weten hoeveel hij in zijn zak had gestoken.

“Heel wat meer dan ik meestal krijg,” zei hij met een sluw knikje; “wat hij me gaf, houdt me een paar dagen in kleine gemakken.”

“Larie!” zei de een.

“Het is een huichelaar,” zei een ander; “ons de les lezen en dan zelf hetzelfde doen.”

“Luister eens, maten,” zei Jerry; “de heer bood me een halve kroon extra aan, maar ik heb hem niet aangenomen; het was mij loon genoeg om te zien hoe blij hij was dat hij die trein haalde; en als Jack en ik zin hebben om af en toe eens flink door te rijden voor ons eigen plezier, dan is dat onze zaak en niet de jouwe.”

“Nou,” zei Larry, “jij wordt nooit een rijk man.”

“Waarschijnlijk niet,” zei Jerry; “maar ik weet niet of ik daar minder gelukkig om zal zijn. Ik heb de tien geboden heel vaak horen voorlezen en ik heb nooit gemerkt dat er een bij was die zei: ‘Gij zult rijk zijn’; en in het Nieuwe Testament staan heel wat merkwaardige dingen over rijke mensen waarbij ik me, denk ik, nogal raar zou voelen als ik een van hen was.”

“Als je ooit rijk wordt,” zei Governor Gray, die over zijn schouder heen over het dak van zijn rijtuig keek, “dan heb je het verdiend, Jerry, en zul je merken dat er geen vloek op je rijkdom rust. Wat jou betreft, Larry, jij sterft arm; je geeft te veel uit aan zweepkoord.”

“Nou,” zei Larry, “wat moet een mens doen als zijn paard niet wil lopen zonder?”

“Jij neemt nooit de moeite om te kijken of hij zonder wil lopen; je zweep gaat altijd maar door alsof je de sint-vitusdans in je arm hebt, en als het jou niet uitput, dan put het je paard wel uit; je weet dat je altijd van paard wisselt; en waarom? Omdat je ze nooit rust of aanmoediging geeft.”

“Nou, ik heb gewoon geen geluk gehad,” zei Larry, “daar zit het hem in.”

“En dat krijg je ook nooit,” zei de Governor. “Vrouwe Fortuna is nogal kieskeurig met wie ze meerijdt, en verkiest meestal mensen met gezond verstand en een goed hart; dat is tenminste mijn ervaring.”

Governor Gray keerde zich weer naar zijn krant, en de andere mannen gingen terug naar hun rijtuigen.

Alle hoofdstukken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel