Paardenpret

Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 45. Jerry’s nieuwjaar

· The Equinest

Zwart paard in een groene wei

Hoofdstuk 45. Jerry’s nieuwjaar

Voor sommige mensen zijn Kerstmis en Nieuwjaar heel vrolijke tijden; maar voor koetsiers en hun paarden is het geen vakantie, al kan het wel een oogsttijd zijn. Er zijn zoveel feesten, bals en uitgaansgelegenheden open dat het werk zwaar is en vaak tot laat duurt. Soms moeten koetsier en paard urenlang in de regen of de vorst wachten, rillend van de kou, terwijl de vrolijke mensen binnen er op de muziek lustig op los dansen. Ik vraag me af of de mooie dames ooit denken aan de vermoeide koetsier die op zijn bok zit te wachten, en aan zijn geduldige dier dat daar staat tot zijn benen stijf zijn van de kou.

Ik deed nu het meeste avondwerk, omdat ik goed gewend was aan stilstaan, en Jerry was ook banger dat Hotspur kou zou vatten. We hadden in de kerstweek heel veel laat werk, en Jerry’s hoest was erg; maar hoe laat we ook waren, Polly bleef voor hem op en kwam hem met een lantaarn tegemoet, en ze keek dan bezorgd en ongerust.

Op oudejaarsavond moesten we twee heren naar een huis aan een van de pleinen in West End brengen. We zetten ze om negen uur af en kregen te horen dat we om elf uur terug moesten komen, “maar,” zei een van hen, “omdat het een kaartavond is, moet je misschien een paar minuten wachten, maar wees niet te laat.”

Toen de klok elf uur sloeg, stonden we voor de deur, want Jerry was altijd stipt. De klok sloeg de kwartieren, één, twee, drie, en sloeg toen twaalf, maar de deur ging niet open.

De wind was erg wisselvallig geweest, met regenbuien overdag, maar nu kwam er scherpe, jagende natte sneeuw, die van alle kanten tegelijk leek te komen; het was erg koud en er was nergens beschutting. Jerry stapte van zijn bok, kwam naar me toe en trok een van mijn dekens wat verder over mijn hals; toen liep hij een paar keer op en neer en stampte met zijn voeten; toen begon hij met zijn armen te slaan, maar daar ging hij van hoesten; dus deed hij het portier van het rijtuig open en ging op de vloer zitten met zijn voeten op de stoep, en zo zat hij een beetje beschut. Nog steeds sloeg de klok de kwartieren, en er kwam niemand. Om half één trok hij aan de bel en vroeg de bediende of hij die nacht nog nodig zou zijn.

“O ja, je bent heus nog nodig,” zei de man; “je moet niet weggaan, het is zo afgelopen,” en weer ging Jerry zitten, maar zijn stem was zo hees dat ik hem nauwelijks kon horen.

Om kwart over één ging de deur open en kwamen de twee heren naar buiten; ze stapten zonder een woord in het rijtuig en zeiden Jerry waarheen hij moest rijden, dat was bijna twee mijl. Mijn benen waren gevoelloos van de kou, en ik dacht dat ik zou struikelen. Toen de mannen uitstapten, zeiden ze helemaal niet dat het hun speet dat ze ons zo lang hadden laten wachten, maar waren ze boos over het bedrag; maar zoals Jerry nooit meer rekende dan hem toekwam, zo nam hij ook nooit minder, en ze moesten betalen voor de twee uur en een kwartier wachten; maar voor Jerry was het zuurverdiend geld.

Eindelijk kwamen we thuis; hij kon bijna niet praten, en zijn hoest was vreselijk. Polly stelde geen vragen, maar deed de deur open en hield de lantaarn voor hem.

“Kan ik niets doen?” vroeg ze.

“Ja; geef Jack iets warms, en kook dan wat havermoutpap voor me.”

Dit zei hij met een hese fluisterstem; hij kon nauwelijks op adem komen, maar hij wreef me zoals gewoonlijk droog en ging zelfs naar de hooizolder voor een extra bos stro voor mijn bed. Polly bracht me een warme mash waar ik me behaaglijk door voelde, en toen deden ze de deur op slot.

Het was de volgende ochtend al laat voordat er iemand kwam, en toen was het alleen Harry. Hij poetste ons en gaf ons te eten, veegde de standen uit en legde het stro weer terug alsof het zondag was. Hij was heel stil en floot noch zong. Om twaalf uur kwam hij weer en gaf ons voer en water; deze keer kwam Dolly mee; ze huilde, en uit wat ze zeiden kon ik opmaken dat Jerry ernstig ziek was, en dat de dokter zei dat het er slecht voor stond. Zo gingen er twee dagen voorbij, en binnen was er grote zorg. We zagen alleen Harry, en soms Dolly. Ik denk dat ze voor de gezelligheid kwam, want Polly was altijd bij Jerry, en hij moest heel rustig gehouden worden.

Op de derde dag, terwijl Harry in de stal was, werd er op de deur geklopt en kwam Governor Grant binnen.

“Ik wilde niet naar het huis gaan, jongen,” zei hij, “maar ik wil weten hoe het met je vader gaat.”

“Heel slecht,” zei Harry, “erger kan bijna niet; ze noemen het ‘bronchitis’; de dokter denkt dat het vannacht de ene of de andere kant op zal gaan.”

“Dat is erg, heel erg,” zei Grant hoofdschuddend; “ik ken twee mannen die er vorige week aan zijn gestorven; het neemt ze in een mum van tijd mee; maar zolang er leven is, is er hoop, dus je moet de moed erin houden.”

“Ja,” zei Harry vlug, “en de dokter zei dat vader een betere kans had dan de meeste mannen, omdat hij niet drinkt. Hij zei gisteren dat de koorts zo hoog was dat vader, als hij een drinker was geweest, zou zijn opgebrand als een stuk papier; maar ik geloof dat hij denkt dat hij erbovenop komt; denkt u ook niet dat hij erbovenop komt, meneer Grant?”

De Governor keek bedenkelijk.

“Als er een regel is dat goede mensen zulke dingen te boven komen, dan weet ik zeker dat hij het haalt, jongen; hij is de beste man die ik ken. Ik kom morgen vroeg even langs.”

De volgende ochtend vroeg was hij er.

“En?” vroeg hij.

“Vader is beter,” zei Harry. “Moeder hoopt dat hij erbovenop komt.”

“Goddank!” zei de Governor, “en nu moeten jullie hem warm houden en zorgen dat hij zich nergens zorgen over maakt, en dan kom ik bij de paarden; zie je, Jack zal er alleen maar beter van worden als hij een week of twee kan rusten in een warme stal, en je kunt hem gemakkelijk een rondje door de straat laten lopen om zijn benen te strekken; maar die jonge, als die geen werk krijgt, staat hij al gauw op zijn achterbenen, zogezegd, en wordt hij je wat te machtig; en als hij dan wel naar buiten gaat, gebeurt er een ongeluk.”

“Zo is het nu al,” zei Harry. “Ik heb hem weinig haver gegeven, maar hij zit zo vol vuur dat ik niet weet wat ik met hem aan moet.”

“Precies,” zei Grant. “Luister eens, wil je tegen je moeder zeggen dat ik, als zij het goedvindt, hem elke dag kom halen tot er iets geregeld is, en hem een flinke tijd laat werken, en van wat hij verdient, breng ik je moeder de helft, dan helpt dat voor het voer van de paarden. Je vader zit in een goed ziekenfonds, dat weet ik, maar daar kunnen de paarden niet van leven, en die staan al die tijd maar te eten zonder iets te verdienen; ik kom om twaalf uur horen wat ze zegt,” en zonder Harry’s dank af te wachten was hij weg.

Om twaalf uur ging hij denk ik naar Polly, want hij en Harry kwamen samen naar de stal, spanden Hotspur in en namen hem mee.

Een week of langer kwam hij Hotspur halen, en als Harry hem bedankte of iets over zijn vriendelijkheid zei, lachte hij het weg en zei dat het voor hem alleen maar goed uitkwam, want zijn paarden hadden wel wat rust nodig, die ze anders niet zouden hebben gehad.

Jerry werd gestaag beter, maar de dokter zei dat hij nooit meer terug moest naar het werk op het rijtuig als hij oud wilde worden. De kinderen overlegden vaak met elkaar wat vader en moeder zouden gaan doen, en hoe zij konden helpen geld te verdienen.

Op een middag werd Hotspur heel nat en vuil binnengebracht.

“De straten zijn één grote prut,” zei de Governor; “daar krijg je het lekker warm van, jongen, om hem schoon en droog te krijgen.”

“Goed, Governor,” zei Harry, “ik laat hem niet alleen voordat hij dat is; u weet dat ik door mijn vader ben opgeleid.”

“Ik wou dat alle jongens zo waren opgeleid als jij,” zei de Governor.

Terwijl Harry de modder van Hotspurs lijf en benen sponsde, kwam Dolly binnen; ze zag eruit alsof ze iets belangrijks te vertellen had.

“Wie woont er in Fairstowe, Harry? Moeder heeft een brief uit Fairstowe gekregen; ze leek zo blij en rende ermee naar boven naar vader.”

“Weet je dat niet? Zo heet het landgoed van mevrouw Fowler – moeders vroegere mevrouw, weet je wel – de dame die vader vorige zomer heeft ontmoet, die jou en mij elk vijf shilling heeft gestuurd.”

“O! Mevrouw Fowler. Natuurlijk, ik weet alles van haar. Ik vraag me af waarover ze moeder schrijft.”

“Moeder heeft haar vorige week geschreven,” zei Harry; “je weet dat ze tegen vader heeft gezegd dat ze het graag wilde weten als hij ooit met het werk op het rijtuig stopte. Ik vraag me af wat ze zegt; ga gauw kijken, Dolly.”

Harry schrobde Hotspur met een hoesj! hoesj! als de eerste de beste oude stalknecht. Na een paar minuten kwam Dolly de stal binnen dansen.

“O! Harry, er is nog nooit iets zo prachtigs geweest; mevrouw Fowler zegt dat we allemaal bij haar in de buurt moeten komen wonen. Er staat nu een huisje leeg dat precies goed voor ons is, met een tuin en een kippenhok en appelbomen en alles! En haar koetsier gaat in het voorjaar weg, en dan wil ze vader in zijn plaats hebben; en er wonen goede families in de buurt, waar jij een plaats in de tuin of de stal kunt krijgen, of als page; en er is een goede school voor mij; en moeder lacht en huilt om beurten, en vader kijkt zo gelukkig!”

“Dat is buitengewoon fijn,” zei Harry, “en precies wat we nodig hebben, zou ik zeggen; het past vader en moeder allebei; maar ik ben niet van plan page te worden in strakke kleren met rijen knopen. Ik word stalknecht of tuinman.”

Het was snel beslist dat ze, zodra Jerry beter genoeg was, naar het platteland zouden verhuizen, en dat het rijtuig en de paarden zo snel mogelijk verkocht zouden worden.

Dit was zwaar nieuws voor mij, want ik was niet jong meer en kon niet op een verbetering van mijn omstandigheden rekenen. Sinds ik Birtwick had verlaten, was ik nooit zo gelukkig geweest als bij mijn lieve baas Jerry; maar drie jaar werk voor het huurrijtuig, zelfs onder de beste omstandigheden, gaan niet ongemerkt aan je krachten voorbij, en ik voelde dat ik niet meer het paard was dat ik was geweest.

Grant zei meteen dat hij Hotspur zou nemen, en er waren mannen op de standplaats die mij wel hadden willen kopen; maar Jerry zei dat ik niet zomaar bij iemand weer voor een huurrijtuig moest gaan, en de Governor beloofde een plaats voor me te zoeken waar ik het goed zou hebben.

De dag van vertrek kwam. Jerry mocht nog niet naar buiten, en ik heb hem na die oudejaarsavond nooit meer gezien. Polly en de kinderen kwamen afscheid van me nemen. “Arme oude Jack! Lieve oude Jack! Ik wou dat we je mee konden nemen,” zei ze, en toen legde ze haar hand op mijn manen, drukte haar gezicht tegen mijn hals en kuste me. Dolly huilde en kuste me ook. Harry aaide me heel veel, maar zei niets; hij leek alleen erg verdrietig, en zo werd ik naar mijn nieuwe plaats gebracht.

Alle hoofdstukken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel