Paardenpret
Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 28. Een huurpaard en zijn menners

Hoofdstuk 28. Een huurpaard en zijn menners
Tot nu toe was ik altijd gereden door mensen die in elk geval wisten hoe je moest mennen; maar hier zou ik kennismaken met alle soorten slecht en onkundig mennen waaraan wij paarden worden blootgesteld; want ik was een “huurpaard”, en ik werd verhuurd aan allerlei mensen die me wilden huren; en omdat ik goedaardig en zachtmoedig was, denk ik dat ik vaker aan de onkundige menners werd verhuurd dan sommige andere paarden, omdat er op mij te vertrouwen viel. Het zou te lang duren om alle verschillende manieren te beschrijven waarop ik gereden werd, maar ik zal er een paar noemen.
Eerst waren er de strakke-teugelmenners – mannen die schenen te denken dat alles ervan afhing de teugels zo hard mogelijk vast te houden, zonder ooit de druk op de mond van het paard te verminderen of hem ook maar de minste bewegingsvrijheid te geven. Ze hebben het altijd over “het paard goed in de hand houden” en “een paard ophouden”, alsof een paard niet gemaakt is om zichzelf op de been te houden.
Sommige arme, versleten paarden, wier mond door precies zulke menners hard en ongevoelig is gemaakt, vinden er misschien enige steun in; maar voor een paard dat op zijn eigen benen kan vertrouwen, een gevoelige mond heeft en gemakkelijk te sturen is, is het niet alleen een kwelling, maar ook dom.
Dan zijn er de losse-teugelmenners, die de teugels gemakkelijk op onze rug laten liggen en hun eigen hand lui op hun knieën laten rusten. Zulke heren hebben natuurlijk geen enkele controle over een paard als er plotseling iets gebeurt. Als een paard schrikt, opzij springt of struikelt, staan ze nergens en kunnen ze het paard en zichzelf niet helpen tot het kwaad al geschied is. Zelf had ik er natuurlijk geen bezwaar tegen, want ik had niet de gewoonte om op te schrikken of te struikelen, en ik was alleen gewend om op mijn menner te vertrouwen voor leiding en aanmoediging. Toch voel je bergaf graag een beetje de teugel, en wil je graag weten dat je menner niet in slaap is gevallen.
Bovendien krijgt een paard door slordig mennen slechte en vaak luie gewoonten, en als hij van eigenaar wisselt, moeten die er met meer of minder pijn en moeite weer uit geslagen worden. Squire Gordon hield ons altijd bij onze beste gangen en onze beste manieren. Hij zei dat een paard verwennen en het slechte gewoonten laten aanleren net zo wreed was als een kind verwennen, en dat ze er allebei later voor moesten boeten.
Bovendien zijn deze menners vaak helemaal onachtzaam en letten ze op alles behalve op hun paarden. Op een dag ging ik met een van hen uit voor de faëton; hij had een dame en twee kinderen achterin. Hij zwaaide bij het vertrek wat met de teugels en gaf me natuurlijk een paar zinloze tikken met de zweep, hoewel ik al netjes op gang was. Er was flink aan de wegen gewerkt, en zelfs waar de stenen niet vers waren gelegd, lagen er veel losse stenen rond. Mijn menner lachte en grapte met de dame en de kinderen en praatte over het landschap links en rechts; maar hij vond het nooit de moeite waard een oog op zijn paard te houden of over de gladste stukken van de weg te rijden; en zo kon het gemakkelijk gebeuren dat ik een steen in een van mijn voorhoeven kreeg.
Als meneer Gordon of John, of eigenlijk welke goede menner ook, erbij was geweest, had hij al gezien dat er iets mis was voordat ik drie passen had gezet. Of zelfs als het donker was geweest, zou een geoefende hand via de teugel hebben gevoeld dat er iets mis was met mijn stap, en dan waren ze afgestapt om de steen eruit te halen. Maar deze man ging maar door met lachen en praten, terwijl de steen bij elke stap steviger klem kwam te zitten tussen mijn hoefijzer en de straal van mijn hoef. De steen was aan de binnenkant scherp en aan de buitenkant rond, en dat is, zoals iedereen weet, de gevaarlijkste soort die een paard kan oppikken, omdat hij tegelijk zijn hoef verwondt en hem heel gemakkelijk laat struikelen en vallen.
Of de man half blind was of alleen erg onachtzaam, weet ik niet, maar hij reed met mij en die steen in mijn hoef een flinke halve mijl voordat hij iets zag. Tegen die tijd liep ik zo kreupel van de pijn dat hij het eindelijk zag en uitriep: “Nou breekt mijn klomp! Ze hebben ons met een kreupel paard op pad gestuurd! Wat een schande!”
Toen rukte hij aan de teugels en zwaaide wat met de zweep, terwijl hij zei: “Kom op, je hoeft mij niets wijs te maken; we moeten nog een heel eind, en het heeft geen zin om kreupel en lui te gaan doen.”
Op dat moment kwam er een boer aanrijden op een bruine cob. Hij nam zijn hoed af en hield in.
“Neemt u me niet kwalijk, meneer,” zei hij, “maar ik denk dat er iets met uw paard aan de hand is; hij loopt precies alsof hij een steen in zijn hoef heeft. Als u het goedvindt, kijk ik even naar zijn hoeven; die losse, rondslingerende stenen zijn verduveld gevaarlijk voor de paarden.”
“Het is een huurpaard,” zei mijn menner. “Ik weet niet wat hem mankeert, maar het is een grote schande om zo’n kreupel beest op pad te sturen.”
De boer steeg af, sloeg zijn teugel over zijn arm en pakte meteen mijn linkervoorhoef op.
“Lieve hemel, daar zit een steen! Kreupel! Dat zou ik denken!”
Eerst probeerde hij hem met zijn hand los te wrikken, maar omdat hij nu heel vast klem zat, haalde hij een hoevenkrabber uit zijn zak en kreeg hem er heel voorzichtig en met enige moeite uit. Toen hield hij hem omhoog en zei: “Kijk, dat is de steen die uw paard had opgepikt. Het is een wonder dat hij niet gevallen is en op de koop toe zijn knieën heeft kapotgemaakt!”
“Nou, zeg!” zei mijn menner. “Dat is vreemd! Ik wist helemaal niet dat paarden stenen oppikten.”
“O nee?” zei de boer nogal minachtend. “Nou, dat doen ze wel, en de beste paarden doen het ook, en op zulke wegen als deze kunnen ze het soms niet helpen. En als u uw paard niet kreupel wilt maken, moet u goed opletten en die stenen er snel uithalen. Deze hoef is flink gekneusd,” zei hij, terwijl hij hem voorzichtig neerzette en me een klopje gaf. “Als ik u een raad mag geven, meneer, rijd hem dan een tijdje rustig; de hoef is behoorlijk gekwetst, en de kreupelheid zal niet meteen overgaan.”
Toen besteeg hij zijn cob, nam zijn hoed af voor de dame en draafde weg.
Toen hij weg was, begon mijn menner met de teugels te zwaaien en op het tuig te slaan, waaruit ik begreep dat ik verder moest, wat ik natuurlijk deed, blij dat de steen eruit was, maar nog steeds met flink wat pijn.
Dit was het soort ervaringen dat wij huurpaarden vaak te verduren kregen.
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel