Paardenpret
Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 37. De gulden regel

Hoofdstuk 37. De gulden regel
Twee of drie weken later, toen we ’s avonds nogal laat het erf op kwamen, kwam Polly met de lantaarn de straat over gerend (ze bracht hem die altijd als het niet al te nat was).
“Het is allemaal goed gekomen, Jerry; mevrouw Briggs heeft vanmiddag haar bediende gestuurd om te vragen of je haar morgen om elf uur wilt rijden. Ik zei: ‘Ja, dat denk ik wel, maar we dachten dat ze nu iemand anders nam.’”
“‘Nou,’ zei hij, ‘eerlijk gezegd was meneer uit zijn humeur omdat meneer Barker weigerde op zondag te komen, en hij heeft andere rijtuigen geprobeerd, maar met allemaal is er iets mis; sommige rijden te hard en sommige te langzaam, en mevrouw zegt dat er niet één zo netjes en schoon is als het uwe, en dat niets haar bevalt dan weer het rijtuig van meneer Barker.’”
Polly was bijna buiten adem, en Jerry barstte in een vrolijke lach uit.
“‘’t Komt goed, onverwacht, op een dag of een nacht’: je had gelijk, lieverd; dat heb je meestal. Ga gauw naar binnen om het avondeten klaar te maken, dan haal ik Jacks tuig eraf en zorg ik dat hij in een mum van tijd lekker en tevreden staat.”
Daarna wilde mevrouw Briggs Jerry’s rijtuig net zo vaak als vroeger, maar nooit op zondag; toch kwam er een dag dat we op zondag moesten werken, en dat ging zo. We waren allemaal op zaterdagavond heel moe thuisgekomen, en heel blij bij de gedachte dat de volgende dag helemaal rust zou zijn, maar zo zou het niet gaan.
Op zondagochtend was Jerry me op het erf aan het poetsen, toen Polly naar hem toe kwam; ze zag eruit alsof ze iets op het hart had.
“Wat is er?” vroeg Jerry.
“Nou, lieverd,” zei ze, “de arme Dinah Brown heeft net een brief gekregen dat haar moeder ernstig ziek is, en dat ze meteen moet komen als ze haar nog levend wil zien. Het is meer dan tien mijl hiervandaan, op het platteland, en ze zegt dat ze, als ze de trein neemt, nog vier mijl moet lopen; en zo zwak als ze is, met de baby pas vier weken oud, is dat natuurlijk onmogelijk; en ze wil weten of je haar met je rijtuig wilt brengen, en ze belooft je trouw te betalen zodra ze het geld bij elkaar heeft.”
“Tja, tja! Daar zullen we eens naar kijken. Ik dacht niet aan het geld, maar aan het verlies van onze zondag; de paarden zijn moe, en ik ben ook moe – daar zit het hem.”
“Daar zit het hem voor iedereen, als je het zo bekijkt,” zei Polly, “want zonder jou is het maar een halve zondag, maar je weet dat we anderen moeten behandelen zoals we zelf behandeld willen worden; en ik weet heel goed wat ik zou willen als mijn moeder op sterven lag; en Jerry, lieverd, ik weet zeker dat het de sabbat niet zal schenden; want als het eruit trekken van een arm dier of een ezel uit een put hem niet bederft, dan weet ik zeker dat het brengen van de arme Dinah het ook niet doet.”
“Tjonge, Polly, je bent net zo goed als de dominee, en omdat ik vandaag mijn zondagspreek al vroeg heb gehad, mag je Dinah gaan zeggen dat ik klaarsta als de klok tien uur slaat; maar wacht – loop even naar slager Braydon, doe hem de groeten van me en vraag of hij me zijn lichte brikje wil lenen; ik weet dat hij het op zondag nooit gebruikt, en het zou voor het paard een wereld van verschil maken.”
Weg was ze, en ze kwam al snel terug met de boodschap dat hij het brikje graag mocht hebben.
“Goed zo,” zei hij; “pak nu een stukje brood met kaas voor me in, dan ben ik ’s middags zo snel mogelijk terug.”
“En dan zorg ik dat de vleespastei klaarstaat voor een vroege thee in plaats van voor het middageten,” zei Polly; en weg was ze, terwijl hij zijn voorbereidingen trof op de wijs van “Polly’s the woman and no mistake”, een deuntje waar hij erg op gesteld was.
Ik werd uitgekozen voor de tocht, en om tien uur vertrokken we, in een lichte sjees met hoge wielen, die zo gemakkelijk liep dat het na het vierwielige huurrijtuig wel niets leek.
Het was een prachtige meidag, en zodra we de stad uit waren, waren de zoete lucht, de geur van het verse gras en de zachte landwegen net zo heerlijk als vroeger, en ik begon me al snel helemaal fris te voelen.
Dinahs familie woonde in een kleine boerderij aan het eind van een groen laantje, vlak bij een weide met een paar mooie schaduwrijke bomen; er stonden twee koeien in te grazen. Een jongeman vroeg Jerry zijn brikje de weide in te brengen, dan zou hij mij in de koestal vastzetten; hij wou dat hij een betere stal te bieden had.
“Als je koeien het niet erg vinden,” zei Jerry, “dan is er niets wat mijn paard liever zou willen dan een uurtje of twee in je prachtige weide; hij is rustig, en het zou een zeldzaam feest voor hem zijn.”
“Doe dat gerust,” zei de jongeman; “het beste wat we hebben staat tot je beschikking, omdat je zo goed bent voor mijn zus; over een uur gaan we eten, en ik hoop dat je binnenkomt, al is het in huis een beetje een rommeltje nu moeder zo ziek is.”
Jerry bedankte hem hartelijk, maar zei dat hij zelf wat eten bij zich had en niets liever wilde dan wat rondwandelen in de weide.
Toen mijn tuig eraf was, wist ik niet wat ik het eerst zou doen – gras eten, of me op mijn rug rollen, of gaan liggen en uitrusten, of in galop over de weide rennen uit pure vreugde dat ik vrij was; en ik deed het allemaal om beurten. Jerry leek net zo gelukkig te zijn als ik; hij ging tegen een talud onder een schaduwrijke boom zitten en luisterde naar de vogels, toen zong hij zelf, en las uit het bruine boekje waar hij zo op gesteld is, daarna zwierf hij door de weide en langs een beekje, waar hij bloemen en meidoorn plukte en die met lange ranken klimop samenbond; toen gaf hij me een flinke portie van de haver die hij had meegebracht; maar de tijd leek veel te kort – ik had niet meer in een weiland gestaan sinds ik de arme Ginger op Earlshall had achtergelaten.
We reden rustig naar huis, en Jerry’s eerste woorden toen we het erf op kwamen, waren: “Nou, Polly, ik ben mijn zondag toch niet kwijt, want de vogels zongen in elke struik gezangen, en ik heb meegedaan aan de dienst; en Jack, die was als een jong veulen.”
Toen hij Dolly de bloemen gaf, sprong ze rond van blijdschap.
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel