Końskie figle
Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 37. Złota zasada

Rozdział 37. Złota zasada
Dwa czy trzy tygodnie później, kiedy dość późnym wieczorem wjeżdżaliśmy na podwórze, Polly przybiegła przez ulicę z latarnią (zawsze mu ją przynosiła, jeśli nie lało).
„Wszystko się ułożyło, Jerry; pani Briggs przysłała dziś po południu służącego, żeby zapytać, czy zawieziesz ją jutro o jedenastej. Powiedziałam: »Tak, myślę, że tak, ale sądziliśmy, że teraz jeździ z kimś innym«.
„»No cóż – powiedział on – prawda jest taka, że pan się obraził, bo pan Barker nie chciał przyjeżdżać w niedziele, i próbował innych dorożek, ale z każdą jest coś nie tak; jedni jeżdżą za szybko, inni za wolno, a pani mówi, że żadna nie jest tak ładna i czysta jak wasza, i nic jej nie zadowoli, tylko znów dorożka pana Barkera«”.
Polly ledwie mogła złapać oddech, a Jerry wybuchnął wesołym śmiechem.
„»Wszystko się ułoży we dnie czy w nocy«: miałaś rację, kochanie; zwykle ją masz. Biegnij do domu i szykuj kolację, a ja w mig zdejmę z Jacka uprząż i ułożę go wygodnie i szczęśliwie”.
Od tej pory pani Briggs zamawiała dorożkę Jerry’ego równie często jak przedtem, nigdy jednak w niedzielę; ale przyszedł dzień, kiedy mieliśmy pracę w niedzielę, a stało się to tak. Wszyscy wróciliśmy w sobotę wieczorem bardzo zmęczeni i bardzo zadowoleni na myśl, że następny dzień będzie samym odpoczynkiem, ale nic z tego nie wyszło.
W niedzielę rano Jerry czyścił mnie na podwórzu, kiedy podeszła do niego Polly, wyraźnie czymś przejęta.
„Co się stało?” – zapytał Jerry.
„Widzisz, kochanie – powiedziała – biedna Dinah Brown dostała właśnie list, że jej matka jest ciężko chora i że Dinah musi natychmiast jechać, jeśli chce ją zobaczyć żywą. To ponad dziesięć mil stąd, na wsi, a ona mówi, że nawet jeśli pojedzie pociągiem, będzie musiała jeszcze iść cztery mile; a taka słaba, jak jest, i z dzieckiem, które ma dopiero cztery tygodnie, to oczywiście niemożliwe; pyta więc, czy zawiózłbyś ją swoją dorożką, i obiecuje rzetelnie ci zapłacić, jak tylko zdobędzie pieniądze”.
„Ech, ech! Zobaczymy. Nie o pieniądzach myślałem, tylko o tym, że stracimy niedzielę; konie są zmęczone i ja też jestem zmęczony – w tym cały szkopuł”.
„Jeśli o to chodzi, to szkopuł jest dla wszystkich – powiedziała Polly – bo bez ciebie to tylko pół niedzieli, ale wiesz, że powinniśmy postępować z innymi tak, jak chcielibyśmy, żeby oni postępowali z nami; a ja bardzo dobrze wiem, czego bym chciała, gdyby moja matka umierała; i, Jerry, kochanie, jestem pewna, że to nie naruszy dnia świętego; bo jeśli wyciągnięcie biednego bydlęcia czy osła z dołu go nie zbezcześci, to jestem zupełnie pewna, że zawiezienie biednej Dinah też nie”.
„No, Polly, jesteś równie dobra jak pastor, a skoro już dziś wcześnie wysłuchałem niedzielnego kazania, możesz iść i powiedzieć Dinah, że będę na nią gotowy, kiedy zegar wybije dziesiątą; ale zaczekaj – skocz no do rzeźnika Braydona, pozdrów go ode mnie i zapytaj, czy pożyczyłby mi swoją lekką bryczkę; wiem, że w niedzielę nigdy jej nie używa, a dla konia to byłaby ogromna różnica”.
Poszła i wkrótce wróciła z wiadomością, że może wziąć bryczkę, i to z przyjemnością.
„Dobrze – powiedział – to zapakuj mi kawałek chleba i sera, a wrócę po południu, jak tylko będę mógł”.
„A ja przygotuję placek z mięsem na wczesny podwieczorek zamiast na obiad” – powiedziała Polly i poszła, a on szykował się do drogi, nucąc „Polly to jest kobieta, bez dwóch zdań” – melodię, którą bardzo lubił.
Do tej podróży wybrano mnie i o dziesiątej ruszyliśmy lekką dwukółką na wysokich kołach, która toczyła się tak łatwo, że po czterokołowej dorożce wydawała się niczym.
Był piękny majowy dzień i gdy tylko wyjechaliśmy z miasta, słodkie powietrze, zapach świeżej trawy i miękkie wiejskie drogi były tak przyjemne jak za dawnych czasów, i wkrótce poczułem się zupełnie rześki.
Rodzina Dinah mieszkała w małym gospodarstwie przy zielonej dróżce, tuż obok łąki z kilkoma pięknymi, cienistymi drzewami; pasły się na niej dwie krowy. Młody człowiek poprosił Jerry’ego, żeby wprowadził bryczkę na łąkę, a on uwiąże mnie w oborze; żałował, że nie ma do zaoferowania lepszej stajni.
„Jeśli pańskie krowy nie poczują się urażone – powiedział Jerry – to nic nie sprawiłoby mojemu koniowi większej przyjemności niż godzina czy dwie na pańskiej pięknej łące; jest spokojny, a to byłaby dla niego rzadka gratka”.
„Proszę bardzo, i to z przyjemnością – powiedział młody człowiek. – Wszystko, co mamy najlepszego, jest do pańskiej dyspozycji za pańską dobroć dla mojej siostry; za godzinę będziemy jeść obiad i mam nadzieję, że pan do nas wejdzie, choć z matką tak chorą wszyscy w domu jesteśmy nie w sosie”.
Jerry serdecznie mu podziękował, ale powiedział, że skoro ma ze sobą coś do jedzenia, nic nie sprawi mu większej przyjemności niż przechadzka po łące.
Kiedy zdjęto mi uprząż, nie wiedziałem, od czego zacząć – czy jeść trawę, czy tarzać się na grzbiecie, czy położyć się i odpocząć, czy pogalopować przez łąkę z czystej radości, że jestem wolny; i robiłem to wszystko po kolei. Jerry wydawał się równie szczęśliwy jak ja; usiadł na skarpie pod cienistym drzewem i słuchał ptaków, potem sam śpiewał i czytał na głos z małej brązowej książeczki, którą tak lubi, potem chodził po łące i schodził nad mały strumyk, gdzie zrywał kwiaty i głóg i związywał je długimi pędami bluszczu; potem dał mi porządną porcję owsa, który przywiózł ze sobą; ale czas wydawał się o wiele za krótki – nie byłem na pastwisku, odkąd zostawiłem biedną Ginger w Earlshall.
Wracaliśmy do domu spokojnie, a pierwsze słowa Jerry’ego, kiedy wjechaliśmy na podwórze, brzmiały: „No, Polly, jednak nie straciłem niedzieli, bo w każdym krzaku ptaki śpiewały hymny, a ja przyłączyłem się do nabożeństwa; a Jack był jak młode źrebię”.
Kiedy podał Dolly kwiaty, aż podskakiwała z radości.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał