Paardenpret
Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 42. De verkiezing

Hoofdstuk 42. De verkiezing
Toen we op een middag het erf op kwamen, kwam Polly naar buiten. “Jerry! Meneer B. is hier geweest om naar je stem te vragen, en hij wil je rijtuig huren voor de verkiezing; hij komt nog langs voor een antwoord.”
“Nou, Polly, je kunt zeggen dat mijn rijtuig al bezet is. Ik zou niet graag hebben dat het helemaal wordt volgeplakt met hun grote affiches, en wat betreft Jack en Captain laten rondrennen naar de kroegen om halfdronken kiezers op te halen, nou, ik denk dat dat een belediging voor de paarden zou zijn. Nee, dat doe ik niet.”
“Je stemt zeker wel op die meneer? Hij zei dat hij dezelfde politieke kleur had als jij.”
“Dat heeft hij ook, in sommige dingen, maar ik stem niet op hem, Polly; je weet wat zijn vak is?”
“Ja.”
“Nou, een man die rijk wordt met dat vak, kan in sommige opzichten best deugen, maar hij is blind voor wat werkende mensen nodig hebben; ik zou hem met een gerust geweten niet naar het parlement kunnen sturen om de wetten te maken. Ze zullen wel boos worden, maar ieder mens moet doen wat volgens hem het beste is voor zijn land.”
Op de ochtend voor de verkiezing was Jerry me tussen de lamoenen aan het zetten, toen Dolly snikkend en huilend het erf op kwam, met haar blauwe jurkje en witte schortje helemaal onder de modder.
“Hé, Dolly, wat is er aan de hand?”
“Die stoute jongens,” snikte ze, “hebben me helemaal met modder gegooid en me een kleine schooi– schooi– genoemd.”
“Ze noemden haar een kleine ‘blauwe’ schooier, vader,” zei Harry, die heel boos naar binnen kwam rennen; “maar ik heb het ze betaald gezet; die beledigen mijn zus niet meer. Ik heb ze een pak slaag gegeven dat ze niet vergeten; dat stelletje laffe, schurkachtige ‘oranje’ schoften.”
Jerry gaf het kind een kus en zei: “Ga maar gauw naar binnen, naar moeder, lieverdje, en zeg haar dat ik denk dat je vandaag beter thuis kunt blijven om haar te helpen.”
Toen wendde hij zich ernstig tot Harry:
“Jongen, ik hoop dat je altijd voor je zus zult opkomen en iedereen die haar beledigt een flink pak slaag zult geven – zo hoort het; maar let op, ik wil op mijn erf geen verkiezingsruzies. Er zijn evenveel ‘blauwe’ schoften als ‘oranje’, en evenveel witte als paarse, of welke kleur dan ook, en ik wil niet dat iemand van mijn gezin zich daarmee inlaat. Zelfs vrouwen en kinderen staan klaar om ruzie te maken om een kleur, en nog geen een op de tien weet waar het om gaat.”
“Maar vader, ik dacht dat blauw voor de Vrijheid was.”
“Jongen, Vrijheid komt niet van kleuren, die laten alleen de partij zien, en de enige vrijheid die je eruit kunt halen, is de vrijheid om je op andermans kosten te bezatten, de vrijheid om in een smerig oud rijtuig naar de stembus te rijden, de vrijheid om iedereen uit te schelden die jouw kleur niet draagt, en om je hees te schreeuwen over iets wat je maar half begrijpt – dat is jouw vrijheid!”
“Ach, vader, u maakt een grapje.”
“Nee, Harry, ik meen het, en ik schaam me als ik zie hoe mannen tekeergaan die beter zouden moeten weten. Een verkiezing is een heel ernstige zaak; dat zou ze tenminste moeten zijn, en iedere man zou volgens zijn geweten moeten stemmen en zijn buurman hetzelfde laten doen.”
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel