Paardenpret

Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 33. Een Londens huurrijtuigpaard

· The Equinest

Zwart paard in een groene wei

Hoofdstuk 33. Een Londens huurrijtuigpaard

Mijn nieuwe baas heette Jeremiah Barker, maar omdat iedereen hem Jerry noemde, zal ik dat ook doen. Polly, zijn vrouw, was zo’n goede partij als een man zich maar kon wensen. Ze was een mollig, keurig, netjes vrouwtje, met glad, donker haar, donkere ogen en een vrolijk mondje. De jongen was twaalf jaar oud, een lange, openhartige, goedgehumeurde knul; en de kleine Dorothy (Dolly noemden ze haar) was op haar achtste het evenbeeld van haar moeder. Ze waren allemaal ontzettend op elkaar gesteld; ik heb nooit, daarvoor of daarna, zo’n gelukkig, vrolijk gezin gekend. Jerry had een eigen huurrijtuig en twee paarden, die hij zelf mende en verzorgde. Zijn andere paard was een lang, wit, nogal grofgebouwd dier dat “Captain” heette. Hij was nu oud, maar toen hij jong was, moet hij prachtig zijn geweest; hij had nog steeds een trotse manier om zijn hoofd te dragen en zijn hals te buigen; eigenlijk was hij een edel oud paard van goede afkomst en met fijne manieren, van top tot teen. Hij vertelde me dat hij in zijn vroege jeugd naar de Krimoorlog was gegaan; hij was van een officier bij de cavalerie geweest en liep altijd voor het regiment uit. Daarover vertel ik later meer.

De volgende ochtend, toen ik goed gepoetst was, kwamen Polly en Dolly het erf op om naar me te kijken en vriendschap te sluiten. Harry had zijn vader al vanaf de vroege ochtend geholpen en had verklaard dat ik volgens hem “een echte kanjer” zou blijken te zijn. Polly bracht me een schijfje appel en Dolly een stukje brood, en ze maakten net zoveel werk van me alsof ik de “Black Beauty” van vroeger was. Het was een groot genoegen om weer gekoesterd te worden en met een zachte stem te worden toegesproken, en ik liet hun zo goed als ik kon merken dat ik vriendschap wilde sluiten. Polly vond me erg knap, en veel te goed voor een huurrijtuig, als die kapotte knieën er niet waren geweest.

“Natuurlijk is er niemand die ons kan vertellen wiens schuld dat was,” zei Jerry, “en zolang ik het niet weet, geef ik hem het voordeel van de twijfel; want een stevigere, nettere loper heb ik nooit gereden. We noemen hem ‘Jack’, naar de vorige – goed, Polly?”

“Doe dat,” zei ze, “want ik houd een goede naam graag in ere.”

Captain ging de hele ochtend met het huurrijtuig op pad. Harry kwam na school thuis om me te voeren en water te geven. ’s Middags werd ik voor het huurrijtuig gespannen. Jerry deed net zoveel moeite om te kijken of het haam en het hoofdstel goed pasten alsof hij John Manly zelf was. Toen de staartriem een gaatje of twee was uitgelaten, paste alles goed. Er was geen opzetteugel, geen kinketting, niets dan een eenvoudige trens met ringen. Wat een zegen was dat!

Nadat we door de zijstraat waren gereden, kwamen we bij de grote standplaats voor huurrijtuigen waar Jerry “Goeienavond” had gezegd. Aan de ene kant van deze brede straat stonden hoge huizen met prachtige winkelpuien, en aan de andere kant lagen een oude kerk en een kerkhof, omringd door een ijzeren hek. Langs dat ijzeren hek stond een rij huurrijtuigen op passagiers te wachten; er lagen plukjes hooi op de grond; sommige mannen stonden met elkaar te praten; sommigen zaten op de bok de krant te lezen; en een of twee gaven hun paarden plukjes hooi en een slok water. We sloten aan in de rij, achter het laatste rijtuig. Twee of drie mannen kwamen erbij staan, begonnen me te bekijken en maakten hun opmerkingen.

“Heel geschikt voor een begrafenis,” zei de een.

“Te chic,” zei een ander, terwijl hij heel wijs zijn hoofd schudde. “Op een goede ochtend kom je er wel achter wat er mis met hem is, zo waar als ik Jones heet.”

“Tja,” zei Jerry opgewekt, “dan hoef ik er pas achter te komen als het mij weet te vinden, toch? En dan houd ik de moed er nog maar even in.”

Toen kwam er een man met een breed gezicht aan, gekleed in een grote grijze jas met een grote grijze schoudermantel en grote witte knopen, een grijze hoed en een blauwe sjaal losjes om zijn hals geknoopt; ook zijn haar was grijs; maar hij zag er joviaal uit, en de andere mannen gingen voor hem opzij. Hij bekeek me van top tot teen, alsof hij me wilde kopen; toen kwam hij met een grom weer overeind en zei: “Hij is het goede soort voor jou, Jerry; het kan me niet schelen wat je voor hem hebt betaald, hij is het waard.” Zo was mijn reputatie op de standplaats gevestigd.

Deze man heette Grant, maar hij werd “Gray Grant” of “Baas Grant” genoemd. Hij stond van alle mannen het langst op die standplaats, en hij nam het op zich om zaken te regelen en ruzies te sussen. Meestal was hij een goedgehumeurde, verstandige man; maar als zijn humeur een beetje verstoord was, zoals soms wanneer hij te veel had gedronken, kwam niemand graag te dicht bij zijn vuist, want hij kon een heel harde klap uitdelen.

De eerste week van mijn leven als huurrijtuigpaard was heel zwaar. Ik was nooit aan Londen gewend geweest, en het lawaai, de drukte en de massa’s paarden, karren en rijtuigen waar ik me een weg doorheen moest banen, maakten me angstig en opgejaagd; maar al snel merkte ik dat ik volkomen op mijn menner kon vertrouwen, en toen stelde ik me gerust en raakte ik eraan gewend.

Jerry was een even goede menner als ik ooit had gekend, en wat nog beter was, hij dacht net zoveel aan zijn paarden als aan zichzelf. Hij merkte al snel dat ik gewillig was om te werken en mijn best te doen, en hij gebruikte nooit de zweep, behalve om het uiteinde ervan zachtjes over mijn rug te strijken als ik verder moest; maar meestal wist ik dat al heel goed aan de manier waarop hij de teugels opnam, en ik geloof dat zijn zweep vaker naast hem rechtop stond dan dat hij hem in zijn hand had.

Binnen korte tijd begrepen mijn baas en ik elkaar zo goed als een paard en een mens maar kunnen. Ook in de stal deed hij alles wat hij kon voor ons gemak. De standen waren ouderwets en liepen te veel af; maar hij had achter in onze standen twee verplaatsbare boomstangen laten aanbrengen, zodat hij ’s nachts en als we rustten gewoon onze halsters afdeed en de stangen ervoor zette, en zo konden we ons omdraaien en staan zoals we wilden, en dat is een groot gemak.

Jerry hield ons heel schoon, gaf ons zoveel afwisseling in ons voer als hij kon, en altijd volop; en niet alleen dat, maar hij gaf ons ook altijd volop schoon, vers water, dat hij dag en nacht bij ons liet staan, behalve natuurlijk als we warm binnenkwamen. Sommige mensen zeggen dat een paard niet zoveel mag drinken als hij wil; maar ik weet dat als we mogen drinken wanneer we willen, we telkens maar een klein beetje drinken, en dat doet ons veel meer goed dan in één keer een halve emmer naar binnen klokken omdat we zonder water zijn gelaten tot we dorstig en ellendig zijn. Sommige stalknechten gaan naar huis, naar hun bier, en laten ons urenlang staan met ons droge hooi en onze haver en niets om ze mee weg te spoelen; dan slokken we natuurlijk te veel tegelijk naar binnen, wat onze ademhaling helpt bederven en soms onze maag verkilt. Maar het beste wat we hier hadden, waren onze zondagen om te rusten; we werkten door de week zo hard dat ik niet denk dat we het zonder die dag hadden kunnen volhouden; bovendien hadden we dan tijd om van elkaars gezelschap te genieten. Het was op die dagen dat ik de geschiedenis van mijn kameraad leerde kennen.

Alle hoofdstukken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel