Końskie figle
Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 33. Londyński koń dorożkarski

Rozdział 33. Londyński koń dorożkarski
Mój nowy pan nazywał się Jeremiah Barker, ale ponieważ wszyscy mówili na niego Jerry, ja też będę go tak nazywał. Polly, jego żona, była najlepszą partnerką, jaką mężczyzna mógł sobie wymarzyć. Była to pulchna, zgrabna, schludna mała kobietka o gładkich ciemnych włosach, ciemnych oczach i wesołych, drobnych ustach. Chłopiec miał dwanaście lat; był to wysoki, szczery, pogodny chłopak; a mała Dorothy (nazywali ją Dolly), choć miała dopiero osiem lat, była wykapaną matką. Wszyscy byli do siebie cudownie przywiązani; nigdy, ani wcześniej, ani później, nie znałem tak szczęśliwej i wesołej rodziny. Jerry miał własną dorożkę i dwa konie, którymi sam powoził i sam się zajmował. Drugi jego koń był wysokim, siwym, dość grubokościstym zwierzęciem imieniem „Captain”. Był już stary, ale za młodu musiał być wspaniały; wciąż dumnie nosił głowę i wyginał szyję w łuk; prawdę mówiąc, był to koń szlachetnej krwi, o pięknych manierach, szlachetny stary koń w każdym calu. Opowiedział mi, że we wczesnej młodości był na wojnie krymskiej; należał do oficera kawalerii i prowadził pułk. Więcej o tym opowiem później.
Następnego ranka, kiedy byłem już porządnie wyczyszczony, Polly i Dolly przyszły na podwórze, żeby mnie zobaczyć i się ze mną zaprzyjaźnić. Harry od wczesnego rana pomagał ojcu i oznajmił, że według niego okażę się „równym gościem”. Polly przyniosła mi plasterek jabłka, a Dolly kawałek chleba, i obie tak mnie hołubiły, jakbym był dawnym „Czarnym Księciem”. Wielką przyjemnością było znów być pieszczonym i słyszeć łagodny głos, i dawałem im poznać, jak tylko umiałem, że chcę się z nimi zaprzyjaźnić. Polly uważała, że jestem bardzo przystojny i o wiele za dobry do dorożki, gdyby nie pokiereszowane kolana.
„Oczywiście nikt nam nie powie, czyja to była wina – powiedział Jerry – a dopóki tego nie wiem, będę go uważał za niewinnego; bo pewniej i zgrabniej stąpającego konia jeszcze nie dosiadałem. Nazwiemy go »Jack«, po tamtym starym – co ty na to, Polly?”
„Dobrze – powiedziała – bo lubię, kiedy dobre imię przechodzi dalej”.
Captain cały ranek jeździł z dorożką. Harry przyszedł po szkole, żeby mnie nakarmić i napoić. Po południu zaprzężono mnie do dorożki. Jerry sprawdzał, czy chomąto i ogłowie wygodnie leżą, z taką starannością, jakby był drugim Johnem Manlym. Kiedy popuszczono podogonie o dziurkę czy dwie, wszystko dobrze pasowało. Nie było wypinacza ani munsztuka, nic poza zwykłym wędzidłem z kółkami. Co za błogosławieństwo!
Przejechawszy boczną ulicą, dotarliśmy do dużego postoju dorożek, gdzie Jerry mówił „dobranoc”. Po jednej stronie tej szerokiej ulicy stały wysokie domy ze wspaniałymi witrynami sklepów, a po drugiej stary kościół z cmentarzem, otoczone żelaznym ogrodzeniem. Wzdłuż tej żelaznej balustrady stało rzędem kilka dorożek, czekając na pasażerów; na ziemi leżały źdźbła siana; niektórzy dorożkarze stali razem i rozmawiali; inni siedzieli na kozłach i czytali gazetę; a jeden czy dwóch karmiło konie garściami siana i poiło je wodą. Stanęliśmy w szeregu za ostatnią dorożką. Podeszło dwóch czy trzech ludzi, którzy zaczęli mi się przyglądać i robić uwagi.
„Bardzo dobry na pogrzeb” – powiedział jeden.
„Za ładnie wygląda – powiedział drugi, kręcąc głową z bardzo mądrą miną. – Któregoś pięknego ranka odkryjesz, że coś z nim nie tak, albo nie nazywam się Jones”.
„Cóż – powiedział Jerry pogodnie – chyba nie muszę tego odkrywać, dopóki to samo mnie nie znajdzie, co? A skoro tak, to jeszcze trochę zachowam dobry humor”.
Wtedy podszedł mężczyzna o szerokiej twarzy, ubrany w wielki szary płaszcz z wielką szarą peleryną i wielkimi białymi guzikami, w szarym kapeluszu i niebieskim szaliku luźno zawiązanym na szyi; włosy też miał szare; ale wyglądał na wesołego człowieka i pozostali ustępowali mu miejsca. Obejrzał mnie dokładnie, jakby miał mnie kupić; a potem, prostując się ze stęknięciem, powiedział: „To koń w sam raz dla ciebie, Jerry; nieważne, ile za niego dałeś, będzie tego wart”. W ten sposób moja reputacja na postoju została ustalona.
Ten człowiek nazywał się Grant, ale mówiono na niego „Siwy Grant” albo „Gubernator Grant”. Stał na tym postoju najdłużej ze wszystkich i sam wziął na siebie załatwianie spraw i rozstrzyganie sporów. Na ogół był dobrodusznym, rozsądnym człowiekiem; ale kiedy humor mu nie dopisywał, co zdarzało się czasem, gdy wypił za dużo, nikt nie chciał podchodzić zbyt blisko jego pięści, bo potrafił bardzo mocno przyłożyć.
Pierwszy tydzień mojego życia jako konia dorożkarskiego był bardzo ciężki. Nigdy nie byłem przyzwyczajony do Londynu, a hałas, pośpiech, tłumy koni, wozów i powozów, między którymi musiałem się przeciskać, sprawiały, że czułem się niespokojny i udręczony; ale wkrótce się przekonałem, że mogę całkowicie ufać swojemu woźnicy, i wtedy się uspokoiłem i przywykłem.
Jerry był najlepszym woźnicą, jakiego kiedykolwiek znałem, a co ważniejsze, dbał o swoje konie tak samo jak o siebie. Szybko się zorientował, że chętnie pracuję i staram się, jak mogę, i nigdy nie używał wobec mnie bata, chyba że delikatnie przesuwał jego końcem po moim grzbiecie, kiedy miałem ruszyć; ale zwykle doskonale to wiedziałem z tego, jak ujmował lejce, i myślę, że jego bat częściej tkwił w uchwycie obok niego niż w jego ręce.
W krótkim czasie mój pan i ja rozumieliśmy się tak dobrze, jak tylko koń i człowiek mogą się rozumieć. W stajni też robił wszystko, co mógł, żeby było nam wygodnie. Stanowiska były staromodne, zbyt pochyłe; ale założył z tyłu naszych stanowisk dwie ruchome żerdzie, tak że w nocy i kiedy odpoczywaliśmy, po prostu zdejmował nam kantary i zakładał żerdzie, a my mogliśmy się obracać i stać, jak nam się podobało, co jest wielką wygodą.
Jerry utrzymywał nas w wielkiej czystości, starał się jak najbardziej urozmaicać nam paszę i zawsze dawał jej pod dostatkiem; i nie tylko to, ale zawsze dawał nam dużo czystej, świeżej wody, która stała przy nas dzień i noc, oczywiście z wyjątkiem chwil, kiedy wracaliśmy rozgrzani. Niektórzy mówią, że koń nie powinien pić tyle, ile chce; ale ja wiem, że jeśli pozwala się nam pić, kiedy chcemy, pijemy za każdym razem tylko trochę i wychodzi nam to o wiele bardziej na zdrowie niż połykanie pół wiadra naraz, kiedy zostawiono nas bez wody, aż jesteśmy spragnieni i nieszczęśliwi. Niektórzy stajenni idą do domu na piwo i zostawiają nas na całe godziny z suchym sianem i owsem, bez niczego do popicia; wtedy oczywiście wypijamy za dużo naraz, co psuje nam oddech, a czasem wychładza żołądek. Ale najlepsze, co tu mieliśmy, to niedziele na odpoczynek; w tygodniu pracowaliśmy tak ciężko, że chyba nie dalibyśmy rady bez tego dnia; poza tym mieliśmy wtedy czas, żeby nacieszyć się swoim towarzystwem. To właśnie w te dni poznałem historię mojego towarzysza.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał