Paardenpret

Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 43. Een vriend in nood

· The Equinest

Zwart paard in een groene wei

Hoofdstuk 43. Een vriend in nood

Eindelijk brak de verkiezingsdag aan; aan werk geen gebrek voor Jerry en mij. Eerst kwam er een dikke, hijgende heer met een reistas; hij wilde naar het station Bishopsgate; daarna werden we geroepen door een gezelschap dat naar Regent’s Park gebracht wilde worden; en vervolgens moesten we naar een zijstraat, waar een verlegen, zenuwachtige oude dame wachtte om naar de bank gebracht te worden; daar moesten we blijven wachten om haar weer terug te brengen, en net toen we haar hadden afgezet, kwam er een heer met een rood gezicht en een handvol papieren buiten adem aanrennen, en voordat Jerry van de bok kon komen, had hij het portier al geopend, was hij erin gesprongen en riep hij: “Politiebureau Bow Street, vlug!” Dus reden we met hem weg, en toen we na nog een rit of twee terugkwamen, stond er geen ander rijtuig meer op de standplaats. Jerry deed me mijn voerzak om, want zoals hij zei: “Op zulke dagen moeten we eten wanneer we kunnen; dus smikkel maar door, Jack, en maak goed gebruik van je tijd, ouwe jongen.”

Ik merkte dat ik een flinke portie geplette haver had, aangelengd met een beetje zemelen; dat zou op elke dag een traktatie zijn, maar toen was het heel verkwikkend. Jerry was zo attent en vriendelijk – welk paard zou niet zijn best doen voor zo’n baas? Toen haalde hij een van Polly’s vleespasteien tevoorschijn, ging dicht bij me staan en begon te eten. De straten waren heel vol, en de rijtuigen, met de kleuren van de kandidaten erop, schoten door de menigte alsof lijf en leden er niet toe deden; we zagen die dag twee mensen omvergereden worden, en een van hen was een vrouw. De paarden hadden het zwaar, de stakkers! Maar de kiezers binnenin dachten daar niet aan; velen van hen waren halfdronken en joelden hoera uit de raampjes als hun eigen partij voorbijkwam. Het was de eerste verkiezing die ik meemaakte, en ik hoef er geen tweede mee te maken, al heb ik gehoord dat het nu beter gaat.

Jerry en ik hadden nog maar een paar happen gegeten toen er een arme jonge vrouw met een zwaar kind op de arm de straat door kwam. Ze keek naar links en naar rechts en leek helemaal de weg kwijt. Even later kwam ze naar Jerry toe en vroeg of hij haar de weg naar St Thomas’ Hospital kon wijzen, en hoe ver het was. Ze was die ochtend van het platteland gekomen, zei ze, met een marktkar; ze wist niets van de verkiezing en was een volslagen vreemdeling in Londen. Ze had een verwijzing naar het ziekenhuis voor haar zoontje gekregen. Het kind huilde met een zwak, klaaglijk huiltje.

“Arm ventje!” zei ze, “hij heeft zoveel pijn; hij is vier jaar oud en kan niet beter lopen dan een baby; maar de dokter zei dat hij misschien beter zou worden als ik hem in het ziekenhuis kon krijgen; zegt u mij toch, meneer, hoe ver is het, en welke kant moet ik op?”

“Nou, mevrouwtje,” zei Jerry, “daar kom je nooit lopend door zulke drukte! Het is wel drie mijl, en dat kind is zwaar.”

“Ja, de schat, dat is hij; maar ik ben sterk, God zij dank, en als ik de weg wist, denk ik dat ik er op de een of andere manier wel zou komen; zegt u me alstublieft de weg.”

“Dat lukt je nooit,” zei Jerry, “je zou omvergelopen kunnen worden en het kind overreden. Kijk eens, stap gewoon in dit rijtuig, dan breng ik je veilig naar het ziekenhuis. Zie je niet dat het gaat regenen?”

“Nee, meneer, nee; dat kan ik niet doen, dank u wel, ik heb maar net genoeg geld om mee terug te gaan. Zegt u me alstublieft de weg.”

“Luister eens, mevrouwtje,” zei Jerry, “ik heb thuis een vrouw en lieve kinderen, en ik weet hoe een vader zich voelt; stap nu in dat rijtuig, dan breng ik je er voor niets heen. Ik zou me schamen als ik een vrouw met een ziek kind zo’n risico liet lopen.”

“God zegene u!” zei de vrouw, en ze barstte in tranen uit.

“Kom, kom, kop op, meisje, ik breng je er zo heen; kom, laat me je instappen.”

Toen Jerry het portier wilde openen, kwamen er twee mannen met partijkleuren op hun hoed en in hun knoopsgat aanrennen, die riepen: “Koetsier!”

“Bezet,” riep Jerry; maar een van de mannen duwde de vrouw opzij en sprong in het rijtuig, gevolgd door de ander. Jerry keek zo streng als een politieagent. “Dit rijtuig is al bezet, heren, door die dame.”

“Dame!” zei een van hen; “o! Die kan wel wachten; onze zaak is heel belangrijk, en bovendien waren wij er het eerst in, het is ons recht, en we blijven zitten.”

Er verscheen een guitige glimlach op Jerry’s gezicht toen hij het portier achter hen dichtdeed. “Goed, heren, blijft u vooral zitten zolang het u uitkomt; ik kan wachten terwijl u uitrust.” En hij draaide hun de rug toe en liep naar de jonge vrouw, die vlak bij mij stond. “Ze zijn zo weer weg,” zei hij lachend; “maak je maar geen zorgen, meisje.”

En ze waren inderdaad zo weer weg, want toen ze Jerry’s list doorhadden, stapten ze uit, scholden hem voor van alles en nog wat uit en dreigden luidkeels zijn nummer te noteren en hem te laten dagvaarden. Na dit kleine oponthoud waren we al snel op weg naar het ziekenhuis, zoveel mogelijk door zijstraatjes. Jerry trok aan de grote bel en hielp de jonge vrouw uitstappen.

“Duizendmaal dank,” zei ze; “alleen was ik hier nooit gekomen.”

“Graag gedaan, en ik hoop dat het lieve kind gauw beter wordt.”

Hij keek haar na toen ze naar binnen ging, en zei zachtjes tegen zichzelf: “Voor zoveel gij dit een van deze minsten gedaan hebt.” Toen klopte hij me op de hals, zoals hij altijd deed als iets hem plezier deed.

Het regende nu hard, en net toen we bij het ziekenhuis wegreden, ging de deur weer open en riep de portier: “Koetsier!” We stopten, en een dame kwam de trap af. Jerry leek haar meteen te herkennen; ze sloeg haar sluier terug en zei: “Barker! Jeremiah Barker, ben jij het? Ik ben heel blij je hier te vinden; jij bent precies de vriend die ik nodig heb, want het is vandaag heel moeilijk om in dit deel van Londen een rijtuig te krijgen.”

“Het zal me een eer zijn u te dienen, mevrouw; ik ben echt blij dat ik hier toevallig was. Waar mag ik u heen brengen, mevrouw?”

“Naar Paddington Station, en als we dan op tijd zijn, wat volgens mij zo zal zijn, moet je me alles vertellen over Mary en de kinderen.”

We waren ruim op tijd op het station, en omdat ze daar onder dak stond, praatte de dame een hele tijd met Jerry. Ik begreep dat Polly vroeger bij haar in dienst was geweest, en na veel vragen over haar zei ze:

“Hoe bevalt het werk op het rijtuig je in de winter? Ik weet dat Mary vorig jaar nogal ongerust over je was.”

“Ja, mevrouw, dat was ze; ik had een nare hoest die me tot ver in het warme weer bleef achtervolgen, en als ik laat buiten moet blijven, maakt ze zich flink zorgen. Ziet u, mevrouw, het is op alle uren en in weer en wind, en dat vergt veel van een mens z’n gestel; maar het gaat me best goed, en ik zou me helemaal verloren voelen als ik geen paarden had om voor te zorgen. Ik ben ermee opgegroeid, en ik ben bang dat ik het in iets anders niet zo goed zou doen.”

“Nou, Barker,” zei ze, “het zou heel jammer zijn als je met dit werk je gezondheid ernstig op het spel zette, niet alleen voor jezelf, maar ook voor Mary en de kinderen; er zijn veel plaatsen waar goede koetsiers of goede stalknechten gevraagd worden, en als je ooit vindt dat je met het werk op het rijtuig moet stoppen, laat het me dan weten.”

Toen gaf ze hem wat vriendelijke groeten voor Mary mee en stopte hem iets in de hand, terwijl ze zei: “Hier is vijf shilling voor elk van de twee kinderen; Mary weet wel hoe ze het moet besteden.”

Jerry bedankte haar en leek erg blij, en we reden het station uit en kwamen eindelijk thuis, en ik was in elk geval moe.

Alle hoofdstukken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel