Paardenpret
Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 44. De oude Captain en zijn opvolger

Hoofdstuk 44. De oude Captain en zijn opvolger
Captain en ik waren dikke vrienden. Hij was een nobele oude kerel, en hij was heel goed gezelschap. Ik had nooit gedacht dat hij zijn thuis zou moeten verlaten en bergafwaarts zou gaan; maar zijn beurt kwam, en dat ging zo. Ik was er niet bij, maar ik heb er alles over gehoord.
Hij en Jerry hadden een gezelschap naar het grote spoorwegstation aan de overkant van London Bridge gebracht en waren op de terugweg, ergens tussen de brug en het Monument, toen Jerry een lege brouwerswagen zag aankomen, getrokken door twee krachtige paarden. De voerman ranselde zijn paarden met zijn zware zweep; de wagen was licht, en ze gingen er in razende vaart vandoor; de man had geen macht meer over ze, en de straat was vol verkeer.
Een jong meisje werd omvergelopen en overreden, en het volgende ogenblik stormden ze tegen ons rijtuig op; beide wielen werden eraf gerukt en het rijtuig sloeg om. Captain werd meegesleurd, de lamoenen versplinterden, en een ervan drong in zijn flank. Jerry werd ook van de bok geslingerd, maar liep alleen kneuzingen op; niemand begreep hoe hij er zo van afkwam; hij zei altijd dat het een wonder was. Toen de arme Captain weer overeind was geholpen, bleek hij erg gesneden en gehavend te zijn. Jerry leidde hem voorzichtig naar huis, en het was een droevig gezicht om het bloed in zijn witte vacht te zien trekken en van zijn flank en schouder te zien druppen. Er werd bewezen dat de voerman stomdronken was, hij kreeg een boete, en de brouwer moest onze baas een schadevergoeding betalen; maar er was niemand die de arme Captain schadevergoeding betaalde.
De hoefsmid en Jerry deden wat ze konden om zijn pijn te verlichten en het hem gemakkelijk te maken. Het rijtuig moest gerepareerd worden, en een aantal dagen ging ik niet op pad en verdiende Jerry niets. De eerste keer dat we na het ongeluk naar de standplaats gingen, kwam de Governor naar ons toe om te horen hoe het met Captain ging.
“Daar komt hij nooit meer overheen,” zei Jerry, “tenminste niet voor mijn werk, dat zei de hoefsmid vanochtend. Hij zegt dat hij misschien nog geschikt is als karrenpaard en voor dat soort werk. Het heeft me flink van streek gemaakt. Karrenpaard, nota bene! Ik heb gezien hoe het paarden in dat werk rond Londen vergaat. Ik wou alleen dat alle dronkaards in een gekkenhuis konden worden gestopt in plaats van dat ze nuchtere mensen in de wielen mogen rijden. Als ze hun eigen botten zouden breken en hun eigen karren zouden vernielen en hun eigen paarden kreupel zouden maken, dan was dat hun eigen zaak en konden we ze met rust laten, maar het lijkt mij dat de onschuldigen altijd de dupe zijn; en dan hebben ze het over schadevergoeding! Je kunt het niet vergoeden; al die last en ergernis en tijdverlies, en dan nog een goed paard kwijtraken dat als een oude vriend is – het is onzin om over schadevergoeding te praten! Als er één duivel is die ik liever dan alle andere in de bodemloze put zou zien, dan is het de drankduivel.”
“Zeg, Jerry,” zei de Governor, “je trapt me behoorlijk op de tenen, weet je; ik ben niet zo goed als jij, en dat is mijn schande; ik wou dat ik het was.”
“Nou,” zei Jerry, “waarom kap je er dan niet mee, Governor? Je bent een te goed mens om de slaaf van zoiets te zijn.”
“Ik ben een grote dwaas, Jerry, maar ik heb het eens twee dagen geprobeerd, en ik dacht dat ik dood zou gaan; hoe heb jij het gedaan?”
“Ik heb het een paar weken heel zwaar gehad; zie je, ik was nooit dronken, maar ik merkte dat ik niet mijn eigen baas was, en dat het hard werken was om ‘nee’ te zeggen als de hunkering opkwam. Ik zag in dat een van ons het onderspit moest delven, de drankduivel of Jerry Barker, en ik zei dat het Jerry Barker niet zou zijn, met Gods hulp; maar het was een strijd, en ik had alle hulp nodig die ik kon krijgen, want tot ik probeerde met de gewoonte te breken, wist ik niet hoe sterk die was; maar Polly deed zo haar best om me goed te laten eten, en als de hunkering opkwam, nam ik een kop koffie of wat pepermunt, of las ik een stukje in mijn boek, en dat hielp me; soms moest ik keer op keer tegen mezelf zeggen: ‘Laat de drank staan of verlies je ziel! Laat de drank staan of breek Polly’s hart!’ Maar God zij dank, en mijn lieve vrouw, zijn mijn ketenen gebroken, en nu heb ik al tien jaar geen druppel geproefd en verlang ik er ook nooit naar.”
“Ik heb grote zin om het te proberen,” zei Grant, “want het is een armzalig iets als je niet je eigen baas bent.”
“Doe het, Governor, doe het, je zult er nooit spijt van krijgen, en wat zou het een steun zijn voor sommige van de arme kerels op onze standplaats als ze zagen dat jij het zonder kon. Ik weet dat er twee of drie zijn die graag uit die kroeg zouden wegblijven als ze konden.”
In het begin leek het goed te gaan met Captain, maar hij was een heel oud paard, en het was alleen zijn wonderbaarlijke gestel en Jerry’s zorg geweest die hem zo lang in het rijtuigwerk op de been hadden gehouden; nu takelde hij flink af. De hoefsmid zei dat hij misschien genoeg zou opknappen om voor een paar pond verkocht te worden, maar Jerry zei: nee! Een paar pond, verdiend door een goede oude dienaar te verkopen aan zwaar werk en ellende, zou al de rest van zijn geld bederven, en hij vond dat het vriendelijkste wat hij voor de prachtige oude kerel kon doen, was hem een zekere kogel door het hoofd te jagen, zodat hij nooit meer zou lijden; want hij wist niet waar hij een goede baas voor de rest van zijn dagen kon vinden.
De dag nadat dit besloten was, bracht Harry me naar de smidse voor nieuwe hoefijzers; toen ik terugkwam, was Captain er niet meer. Ik en het hele gezin hadden er veel verdriet van.
Jerry moest nu naar een ander paard uitkijken, en hij hoorde al snel van een via een kennis die onderstalknecht was in de stallen van een edelman. Het was een waardevol jong paard, maar hij was op hol geslagen, tegen een ander rijtuig gebotst, zijne lordschap eruit geslingerd en had zichzelf zo verwond en ontsierd dat hij niet meer geschikt was voor de stal van een heer, en de koetsier had opdracht gekregen om rond te kijken en hem zo goed mogelijk te verkopen.
“Met veel temperament kan ik wel overweg,” zei Jerry, “als een paard maar niet kwaadaardig of hard in de mond is.”
“Er zit geen greintje kwaad in hem,” zei de man; “zijn mond is heel gevoelig, en ik denk zelf dat dat de oorzaak van het ongeluk was; zie je, hij was net geschoren, en het weer was slecht, en hij had niet genoeg beweging gehad, en toen hij eindelijk naar buiten ging, zat hij zo vol veerkracht als een ballon. Onze baas (de koetsier, bedoel ik) had hem zo strak en stevig ingespannen als hij kon, met de martingaal en de opzetteugel, een heel scherpe stang en de teugels in de onderste stand. Ik geloof dat het paard daar gek van werd, omdat hij zo gevoelig in de mond was en zo vol vuur.”
“Dat kan best; ik kom hem bekijken,” zei Jerry.
De volgende dag kwam Hotspur, want zo heette hij, thuis; hij was een mooi zwartbruin paard, zonder één wit haartje, net zo groot als Captain, met een heel knap hoofd, en pas vijf jaar oud. Ik begroette hem vriendelijk, als goede kameraad, maar stelde hem geen vragen. De eerste nacht was hij erg onrustig. In plaats van te gaan liggen, bleef hij zijn halstertouw op en neer door de ring rukken en het blok tegen de voerbak slaan, zodat ik niet kon slapen. De volgende dag echter, na vijf of zes uur voor het rijtuig, kwam hij rustig en verstandig binnen. Jerry klopte hem veel op de hals en praatte veel tegen hem, en al gauw begrepen ze elkaar, en Jerry zei dat hij met een zacht bit en genoeg werk zo mak als een lammetje zou worden; en dat wat de een z’n dood is, de ander z’n brood is, want als zijne lordschap een lievelingspaard van honderd guineas was kwijtgeraakt, had de koetsier er een goed paard bij gekregen met al zijn kracht er nog in.
Hotspur vond het een flinke vernedering om huurpaard te zijn, en hij vond het walgelijk om op de standplaats te staan, maar aan het eind van de week bekende hij me dat een zachte mond en een vrij hoofd veel goedmaakten, en dat het werk per slot van rekening niet zo vernederend was als met je hoofd en je staart bij het zadel aan elkaar vastgebonden te zitten. Hij raakte eigenlijk goed gewend, en Jerry mocht hem heel graag.
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel