Paardenpret
Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 34. Een oud oorlogspaard

Hoofdstuk 34. Een oud oorlogspaard
Captain was afgericht en opgeleid tot legerpaard; zijn eerste eigenaar was een cavalerieofficier die naar de Krimoorlog vertrok. Hij zei dat hij erg had genoten van de training met alle andere paarden: samen draven, samen keren, naar rechts of naar links, halthouden op commando, of in volle vaart naar voren stormen bij het signaal van de trompet of van de officier. Toen hij jong was, was hij een donkere, geappelde ijzerschimmel, en hij gold als heel knap. Zijn baas, een jonge, vurige heer, was erg op hem gesteld en behandelde hem vanaf het begin met de grootste zorg en vriendelijkheid. Hij vertelde me dat hij het leven van een legerpaard heel aangenaam vond; maar toen hij in een groot schip over zee naar het buitenland werd gestuurd, was hij bijna van gedachten veranderd.
“Dat deel,” zei hij, “was verschrikkelijk! We konden natuurlijk niet van het land zo het schip in lopen; dus moesten ze sterke riemen onder onze buik doen, en dan werden we, hoe we ook tegenspartelden, van onze benen getild en door de lucht over het water naar het dek van het grote schip gezwaaid. Daar werden we in kleine, benauwde standen gezet, en lange tijd zagen we de lucht niet en konden we onze benen niet strekken. Het schip slingerde soms flink bij harde wind, en we werden heen en weer gesmeten en voelden ons behoorlijk beroerd.
“Maar eindelijk kwam er een eind aan, en we werden opgehesen en weer naar het land gezwaaid; we waren heel blij en snoven en hinnikten van vreugde toen we eindelijk weer vaste grond onder onze voeten voelden.
“We merkten al snel dat het land waar we waren aangekomen heel anders was dan ons eigen land, en dat we naast het vechten nog veel ontberingen moesten doorstaan; maar veel van de mannen waren zo op hun paarden gesteld dat ze alles deden wat ze konden om het hun naar de zin te maken, ondanks sneeuw, nattigheid en alles wat in de war was.”
“Maar hoe zat het met het vechten?” vroeg ik. “Was dat niet erger dan al het andere?”
“Tja,” zei hij, “dat weet ik eigenlijk niet; we hoorden altijd graag de trompet klinken en werden graag opgeroepen, en we konden niet wachten om te vertrekken, al moesten we soms urenlang wachten op het commando; en als het commando werd gegeven, sprongen we zo vrolijk en gretig naar voren alsof er geen kanonskogels, bajonetten of kogels bestonden. Ik geloof dat zolang we onze ruiter stevig in het zadel voelden en zijn hand rustig aan de teugel, niet één van ons toegaf aan angst, zelfs niet als de vreselijke granaten door de lucht gierden en in duizend stukken uiteenspatten.
“Met mijn edele baas heb ik heel wat gevechten meegemaakt zonder één wond; en hoewel ik paarden heb zien neerschieten met kogels, doorboren met lansen en opensplijten door vreselijke sabelhouwen; hoewel we ze dood op het slagveld achterlieten, of stervend in de doodsangst van hun wonden, geloof ik niet dat ik voor mezelf bang was. De opgewekte stem van mijn baas, als hij zijn mannen aanmoedigde, gaf me het gevoel dat hij en ik niet gedood konden worden. Ik had zo’n volmaakt vertrouwen in hem dat ik, zolang hij me leidde, bereid was tot recht voor de monding van het kanon te chargeren. Ik heb veel dappere mannen zien neervallen, velen dodelijk gewond uit het zadel zien vallen. Ik had het geschreeuw en gekreun van de stervenden gehoord, ik had gegaloppeerd over grond die glibberig was van het bloed, en moest vaak opzij uitwijken om niet op een gewonde man of een gewond paard te trappen, maar tot één verschrikkelijke dag had ik nooit doodsangst gekend; die dag zal ik nooit vergeten.”
Hier zweeg de oude Captain een tijdje en haalde diep adem; ik wachtte, en hij ging verder.
“Het was op een herfstochtend, en zoals gewoonlijk was onze cavalerie een uur voor zonsopgang uitgerukt, volledig opgetuigd voor het werk van die dag, of dat nu vechten of wachten zou worden. De mannen stonden wachtend naast hun paarden, klaar voor bevelen. Naarmate het lichter werd, leek er enige opwinding onder de officieren te ontstaan; en voordat de dag goed en wel begonnen was, hoorden we het vuur van de vijandelijke kanonnen.
“Toen kwam een van de officieren aanrijden en gaf de mannen het bevel op te stijgen, en in een seconde zat iedere man in het zadel en stond ieder paard te wachten op de aanraking van de teugel of de druk van de hielen van zijn ruiter, allemaal vol vuur, allemaal gretig; maar toch waren we zo goed afgericht dat je, behalve aan het kauwen op onze bitten en het onrustige schudden van onze hoofden af en toe, niet kon zeggen dat we ons bewogen.
“Mijn lieve baas en ik stonden vooraan in de rij, en terwijl iedereen roerloos en waakzaam zat, pakte hij een verdwaald lokje van mijn manen dat naar de verkeerde kant was gevallen, legde het naar de goede kant en streek het met zijn hand glad; toen klopte hij me op de hals en zei: ‘Het wordt een zware dag vandaag, Bayard, mijn schoonheid; maar we zullen onze plicht doen, zoals we altijd hebben gedaan.’ Hij streelde die ochtend mijn hals, denk ik, meer dan hij ooit had gedaan; rustig, steeds maar door, alsof hij aan iets anders dacht. Ik voelde zijn hand graag op mijn hals en boog trots en gelukkig mijn halskam; maar ik stond heel stil, want ik kende al zijn stemmingen, en wist wanneer hij wilde dat ik rustig was en wanneer vrolijk.
“Ik kan niet alles vertellen wat er die dag gebeurde, maar ik zal vertellen over de laatste charge die we samen reden; die ging door een dal recht voor de kanonnen van de vijand. Inmiddels waren we goed gewend aan het gebulder van zwaar geschut, het geratel van geweervuur en het fluiten van kogels vlak bij ons; maar nog nooit had ik onder zo’n vuur gestaan als waar we die dag doorheen reden. Van rechts, van links en van voren regende het kogels en granaten op ons neer. Menige dappere man ging neer, menig paard viel en wierp zijn ruiter op de grond; menig paard zonder ruiter rende wild uit de gelederen; en dan, doodsbang omdat het alleen was, zonder hand die het leidde, drong het weer tussen zijn oude kameraden in om met hen mee te galopperen naar de aanval.
“Hoe vreselijk het ook was, niemand hield stil, niemand keerde om. Elk moment werden de gelederen dunner, maar als onze kameraden vielen, sloten we de rijen om bij elkaar te blijven; en in plaats van dat we in ons tempo aan het wankelen werden gebracht, werd onze galop steeds sneller naarmate we dichter bij de kanonnen kwamen.
“Mijn baas, mijn lieve baas, moedigde zijn kameraden aan met zijn rechterarm hoog geheven, toen een van de kogels die vlak langs mijn hoofd floten hem trof. Ik voelde hem wankelen van de klap, hoewel hij geen kreet slaakte; ik probeerde mijn vaart in te houden, maar het zwaard viel uit zijn rechterhand, de teugel gleed los uit zijn linker, en achterover zakkend uit het zadel viel hij op de grond; de andere ruiters stormden langs ons heen, en door de kracht van hun aanval werd ik van de plek weggedreven.
“Ik wilde mijn plaats naast hem houden en hem niet achterlaten onder die stormloop van paardenhoeven, maar het was tevergeefs; en nu was ik, zonder baas en zonder vriend, alleen op dat grote slagveld; toen greep de angst me aan en beefde ik zoals ik nog nooit had gebeefd; en ook ik probeerde, zoals ik andere paarden had zien doen, me in de gelederen te voegen en met hen mee te galopperen; maar ik werd met de zwaarden van de soldaten weggeslagen. Op dat moment greep een soldaat wiens paard onder hem was doodgeschoten mijn teugel en sprong op mijn rug, en met deze nieuwe baas ging ik weer voorwaarts; maar onze dappere compagnie werd wreed overweldigd, en wie na het hevige gevecht om de kanonnen nog in leven was, kwam over dezelfde grond terug gegaloppeerd. Sommige paarden waren zo zwaar gewond dat ze door het bloedverlies nauwelijks nog konden bewegen; andere edele dieren probeerden zich op drie benen voort te slepen, en weer andere worstelden om op hun voorbenen overeind te komen, terwijl hun achterbenen door kogels waren verbrijzeld. Na de slag werden de gewonde mannen binnengebracht en de doden begraven.”
“En de gewonde paarden?” vroeg ik. “Werden die aan hun lot overgelaten om te sterven?”
“Nee, de hoefsmeden van het leger gingen met hun pistolen over het slagveld en schoten alle paarden dood die niet meer te redden waren; sommige die maar lichte wonden hadden, werden teruggebracht en verzorgd, maar het grootste deel van de edele, gewillige dieren die die ochtend uittrokken, kwam nooit meer terug! Uit onze stallen keerde maar ongeveer één op de vier terug.
“Mijn lieve baas heb ik nooit meer teruggezien. Ik geloof dat hij dood uit het zadel viel. Van geen enkele andere baas heb ik ooit zoveel gehouden. Ik heb nog veel andere gevechten meegemaakt, maar ben maar één keer gewond geraakt, en toen niet ernstig; en toen de oorlog voorbij was, kwam ik terug naar Engeland, net zo gezond en sterk als toen ik vertrok.”
Ik zei: “Ik heb mensen over oorlog horen praten alsof het iets heel moois was.”
“Ach!” zei hij. “Die hebben hem dan zeker nooit gezien. Het is ongetwijfeld heel mooi als er geen vijand is, als het alleen maar oefening en parade en schijngevecht is. Ja, dan is het heel mooi; maar als duizenden goede, dappere mannen en paarden gedood of voor het leven verminkt worden, ziet het er heel anders uit.”
“Weet je waar ze om vochten?” vroeg ik.
“Nee,” zei hij, “dat gaat het verstand van een paard te boven, maar de vijand moet wel ontzettend slecht volk zijn geweest, als het goed was om helemaal over de zee te gaan met als enig doel hen te doden.”
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel