Paardenpret
Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 15. De oude stalknecht

Hoofdstuk 15. De oude stalknecht
Hierna besloten mijn baas en mevrouw een bezoek te brengen aan vrienden die zo’n zesenveertig mijl van ons huis woonden, en James zou hen rijden. De eerste dag legden we tweeëndertig mijl af. Er waren een paar lange, zware heuvels, maar James mende zo zorgvuldig en bedachtzaam dat we helemaal niet afgemat raakten. Hij vergat nooit de rem aan te zetten als we bergaf gingen, en hem op de juiste plek er weer af te halen. Hij liet ons over het gladste deel van de weg lopen, en als de klim heel lang was, zette hij de wielen van het rijtuig een beetje schuin op de weg, zodat het niet terugrolde, en gunde hij ons even op adem te komen. Al die kleine dingen helpen een paard enorm, vooral als het er ook nog vriendelijke woorden bij krijgt.
We stopten onderweg een of twee keer, en net toen de zon onderging, bereikten we de stad waar we zouden overnachten. We stopten bij het voornaamste hotel, dat aan het marktplein lag; het was een heel groot hotel; we reden onder een poort door een lange binnenplaats op, met aan het eind de stallen en koetshuizen. Twee stalknechten kwamen ons uitspannen. De hoofdstalknecht was een aardig, kwiek mannetje met een krom been en een geel gestreept vest. Ik heb nooit iemand zo snel een tuig zien losgespen als hij, en met een klopje en een vriendelijk woord leidde hij me naar een lange stal met zes of acht standen, waarin twee of drie paarden stonden. De andere man bracht Ginger; James stond erbij terwijl we werden drooggewreven en schoongemaakt.
Ik ben nooit zo licht en zo snel gepoetst als door dat oude mannetje. Toen hij klaar was, kwam James naar me toe en betastte me overal, alsof hij dacht dat ik niet grondig gedaan kon zijn, maar hij merkte dat mijn vacht zo schoon en glad als zijde was.
“Nou,” zei hij, “ik dacht dat ik behoorlijk snel was, en onze John nog sneller, maar jij verslaat alles wat ik ooit heb gezien, zo snel en tegelijk zo grondig.”
“Oefening baart kunst,” zei het kromme stalknechtje, “en het zou zonde zijn als dat niet zo was; veertig jaar oefening, en dan geen kunst! Ha, ha! Dat zou zonde zijn; en wat het snel zijn betreft, ach, lieve help! Dat is alleen een kwestie van gewoonte; als je eraan gewend raakt om snel te zijn, is het net zo makkelijk als langzaam zijn; makkelijker zelfs, zou ik zeggen; eerlijk gezegd is het slecht voor mijn gezondheid om twee keer zo lang over een klus te lummelen als nodig is. Lieve help! Ik zou niet eens kunnen fluiten als ik zo over mijn werk kroop als sommige mensen doen! Zie je, ik zit al bij de paarden sinds ik twaalf jaar oud was, in jachtstallen en renstallen; en omdat ik klein was, zie je, ben ik een aantal jaren jockey geweest; maar op Goodwood, zie je, was het gras erg glad, en mijn arme Larkspur kwam ten val, en ik brak mijn knie, en toen was ik daar natuurlijk niet meer van nut.
Maar ik kon niet zonder paarden leven, natuurlijk niet, dus ben ik in de hotels gaan werken. En ik kan je zeggen dat het een waar genoegen is om een dier als dit onder handen te hebben, goed gefokt, goed gemanierd, goed verzorgd; lieve help! Ik kan zien hoe een paard behandeld wordt. Laat mij twintig minuten met een paard omgaan, en ik vertel je wat voor stalknecht hij heeft gehad. Kijk naar deze hier: vriendelijk, rustig, draait precies zoals je wilt, tilt zijn voeten op om ze te laten uitkrabben, of wat je verder maar wilt; en dan heb je weer een ander die onrustig en prikkelbaar is, niet de goede kant op wil, of dwars door de stand schiet, zijn hoofd omhoog gooit zodra je in de buurt komt, zijn oren in de nek legt en bang voor je lijkt; of die zich omdraait en je zijn achterbenen toont. Arme dieren! Ik weet wat voor behandeling ze hebben gehad. Als ze schuchter zijn, gaan ze ervan schrikken of opzij springen; als ze heet van aard zijn, worden ze er kwaadaardig of gevaarlijk van; hun karakter wordt meestal gevormd als ze jong zijn. Lieve help! Ze zijn net kinderen: voed ze op in de weg die ze moeten gaan, zoals het goede boek zegt, en als ze oud zijn, wijken ze er niet van af, als ze de kans krijgen.”
“Ik hoor je graag praten,” zei James, “zo pakken we het thuis ook aan, bij onze baas.”
“Wie is je baas, jongeman? Als ik dat vragen mag. Ik zou zeggen dat het een goede is, als ik zo zie.”
“Dat is Squire Gordon, van Birtwick Park, aan de andere kant van de Beacon Hills,” zei James.
“Ah! Zo, zo, ik heb van hem gehoord; een fijne kenner van paarden, nietwaar? De beste ruiter van het graafschap.”
“Dat geloof ik wel,” zei James, “maar hij rijdt nu nog maar weinig, sinds de arme jongeheer is verongelukt.”
“Ach! Die arme man; ik heb er destijds alles over in de krant gelezen. Er kwam toch ook een mooi paard om?”
“Ja,” zei James, “het was een prachtig dier, een broer van deze hier, en precies zoals hij.”
“Zonde! Zonde!” zei de oude man. “Het was een slechte plek om te springen, als ik het me goed herinner; een dunne heg bovenop en een steile oever naar beneden naar de beek, nietwaar? Een paard had geen enkele kans om te zien waar het heen ging. Nou ben ik net zo goed als ieder ander voor een flinke rit, maar er zijn sprongen die alleen een heel ervaren oude jager mag wagen. Het leven van een mens en het leven van een paard zijn meer waard dan de staart van een vos; dat zou toch tenminste zo moeten zijn, zou ik zeggen.”
Intussen was de andere man klaar met Ginger en had hij ons voer gebracht, en James en de oude man verlieten samen de stal.
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel