Końskie figle
Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 15. Stary stajenny

Rozdział 15. Stary stajenny
Potem mój pan i pani postanowili odwiedzić przyjaciół, którzy mieszkali jakieś czterdzieści sześć mil od naszego domu, a powozić miał James. Pierwszego dnia przebyliśmy trzydzieści dwie mile. Były po drodze długie, ciężkie wzniesienia, ale James powoził tak ostrożnie i rozważnie, że wcale nas nie umęczył. Nigdy nie zapominał zaciągnąć hamulca, gdy zjeżdżaliśmy z góry, ani zwolnić go we właściwym miejscu. Prowadził nas najgładszą częścią drogi, a jeśli podjazd był bardzo długi, ustawiał koła powozu trochę w poprzek drogi, żeby się nie stoczył, i dawał nam odsapnąć. Wszystkie te drobiazgi bardzo pomagają koniowi, zwłaszcza jeśli dostaje przy tym dobre słowo.
Raz czy dwa zatrzymaliśmy się po drodze, a akurat gdy słońce zachodziło, dotarliśmy do miasta, w którym mieliśmy spędzić noc. Zajechaliśmy do najlepszego hotelu, który stał przy rynku; był bardzo duży; wjechaliśmy pod sklepioną bramą na długi dziedziniec, na którego drugim końcu znajdowały się stajnie i wozownie. Podeszło dwóch stajennych, żeby nas wyprząc. Główny stajenny był miłym, ruchliwym człowieczkiem o krzywej nodze, w żółtej kamizelce w paski. Nigdy nie widziałem, żeby ktoś tak szybko odpinał uprząż, a potem, poklepawszy mnie i powiedziawszy dobre słowo, zaprowadził mnie do długiej stajni z sześcioma czy ośmioma stanowiskami, w której stały dwa czy trzy konie. Drugi przyprowadził Ginger; James stał obok, kiedy nas wycierano i czyszczono.
Nigdy nikt nie czyścił mnie tak lekko i szybko jak ten mały staruszek. Kiedy skończył, James podszedł i obmacał mnie, jakby myślał, że nie mogłem zostać porządnie wyczyszczony, ale przekonał się, że moja sierść jest czysta i gładka jak jedwab.
„No – powiedział – myślałem, że jestem całkiem szybki, a nasz John jeszcze szybszy, ale pan bije na głowę wszystkich, jakich widziałem, jeśli chodzi o to, żeby być szybkim i dokładnym zarazem”.
„Praktyka czyni mistrza – rzekł mały krzywonogi stajenny – i szkoda by było, gdyby nie czyniła; czterdzieści lat praktyki i nie mistrz! Cha, cha! To by dopiero była szkoda; a co do szybkości, ależ, mój drogi! To tylko kwestia nawyku; jak się człowiek przyzwyczai być szybkim, to przychodzi mu to równie łatwo jak powolność; łatwiej nawet, powiedziałbym; prawdę mówiąc, nie służy mi na zdrowie guzdrać się przy robocie dwa razy dłużej, niż trzeba. Ależ, mój drogi! Nie umiałbym gwizdać, gdybym się wlókł przy pracy jak niektórzy! Widzisz, przy koniach jestem od dwunastego roku życia, w stajniach myśliwskich i wyścigowych; a że jestem mały, rozumiesz, przez kilka lat byłem dżokejem; ale na Goodwood, widzisz, murawa była bardzo śliska, mój biedny Larkspur upadł, ja złamałem kolano i, rzecz jasna, nie byłem tam już do niczego potrzebny.
Ale bez koni żyć nie mogłem, ma się rozumieć, że nie, więc przeszedłem do hoteli. I powiem ci, że to prawdziwa przyjemność mieć do czynienia z takim zwierzęciem jak to: dobrze urodzonym, dobrze ułożonym, zadbanym; ależ, mój drogi! Ja poznam, jak koń jest traktowany. Daj mi konia na dwadzieścia minut, a powiem ci, jakiego miał stajennego. Spójrz na tego: miły, spokojny, obraca się dokładnie tak, jak chcesz, podnosi nogi do czyszczenia kopyt albo do czego tylko zechcesz; a znajdziesz innego, nerwowego i niespokojnego, który nie chce się ruszyć jak trzeba albo rzuca się w poprzek stanowiska, zadziera głowę, gdy tylko do niego podejdziesz, kładzie uszy i jakby się ciebie bał; albo odwraca się do ciebie zadem, gotów kopnąć. Biedactwa! Wiem, jak je traktowano. Jeśli są bojaźliwe, zaczynają się płoszyć i uskakiwać; jeśli są ogniste, robią się narowiste albo niebezpieczne; charakter kształtuje im się przeważnie, kiedy są młode. Ależ, mój drogi! One są jak dzieci: wychowuj je na drodze, którą iść mają, jak mówi Pismo, a nie zejdą z niej nawet na starość, jeśli tylko dostaną szansę”.
„Lubię pana słuchać – rzekł James – u nas, u naszego pana, mówi się dokładnie tak samo”.
„A kto jest twoim panem, młody człowieku? Jeśli wolno zapytać. Sądząc po tym, co widzę, musi być dobry”.
„To dziedzic Gordon z Birtwick Park, po drugiej stronie Beacon Hills” – odparł James.
„Ach, tak, tak, słyszałem o nim; świetny znawca koni, prawda? Najlepszy jeździec w hrabstwie”.
„Chyba tak – powiedział James – ale teraz jeździ bardzo mało, odkąd zginął biedny młody panicz”.
„Ach, biedny młody pan; czytałem o tym wszystko w gazecie. Zginął też piękny koń, prawda?”
„Tak – odparł James. – Wspaniałe zwierzę, brat tego tutaj i bardzo do niego podobny”.
„Szkoda! Szkoda! – rzekł staruszek. – To było złe miejsce do skoku, o ile pamiętam; cienki płotek na górze i stromy brzeg w dół do strumienia, prawda? Koń nie miał szans zobaczyć, dokąd skacze. Ja tam jestem za śmiałą jazdą jak mało kto, ale są skoki, do których prawo ma tylko bardzo doświadczony stary myśliwy. Życie człowieka i życie konia są warte więcej niż lisi ogon; przynajmniej powinny być, tak bym powiedział”.
W tym czasie drugi stajenny skończył z Ginger i przyniósł nam obrok, a James i staruszek wyszli razem ze stajni.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał