Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Końskie figle

Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 44. Stary Captain i jego następca

· The Equinest

Kary koń na zielonej łące

Rozdział 44. Stary Captain i jego następca

Captain i ja byliśmy wielkimi przyjaciółmi. Był szlachetnym starym koniem i bardzo miłym towarzyszem. Nigdy nie myślałem, że będzie musiał opuścić swój dom i stoczyć się w dół; ale nadeszła jego kolej, a stało się to tak. Nie było mnie przy tym, ale słyszałem o wszystkim.

On i Jerry zawieźli pewne towarzystwo na wielki dworzec kolejowy za London Bridge i wracali, gdzieś między mostem a pomnikiem, kiedy Jerry zobaczył nadjeżdżający pusty wóz browarny, ciągnięty przez dwa potężne konie. Woźnica okładał konie ciężkim batem; wóz był lekki, więc ruszyły w szalonym tempie; mężczyzna nie miał nad nimi żadnej władzy, a ulica była pełna pojazdów.

Jakąś młodą dziewczynę przewróciły i przejechały, a w następnej chwili wpadły na naszą dorożkę; oba koła zostały wyrwane, a dorożka się przewróciła. Captain został pociągnięty na ziemię, dyszle się rozszczepiły, a jeden z nich wbił mu się w bok. Jerry też został wyrzucony, ale tylko się potłukł; nikt nie umiał powiedzieć, jak się uratował; sam zawsze mówił, że to był cud. Kiedy biednego Captaina podniesiono, okazało się, że jest bardzo pokaleczony i poobijany. Jerry delikatnie poprowadził go do domu i smutny to był widok, jak krew wsiąka w jego białą sierść i kapie mu z boku i z łopatki. Udowodniono, że woźnica wozu był kompletnie pijany, i ukarano go grzywną, a browar musiał zapłacić naszemu panu odszkodowanie; ale nikt nie zapłacił odszkodowania biednemu Captainowi.

Kowal i Jerry robili, co mogli, żeby ulżyć jego bólowi i zapewnić mu wygodę. Dorożkę trzeba było naprawić, więc przez kilka dni nie wyjeżdżałem, a Jerry nic nie zarabiał. Kiedy pierwszy raz po wypadku pojechaliśmy na postój, podszedł gubernator, żeby się dowiedzieć, jak się czuje Captain.

„Nigdy się z tego nie wyliże” – powiedział Jerry – „przynajmniej nie do mojej pracy, tak dziś rano powiedział kowal. Mówi, że może się nada do wozu i tego rodzaju roboty. Strasznie mnie to zmartwiło. Do wozu, też coś! Widziałem, co się dzieje z końmi przy takiej pracy w Londynie. Chciałbym tylko, żeby wszystkich pijaków zamykano w domu wariatów, zamiast pozwalać im wpadać na trzeźwych ludzi. Gdyby łamali własne kości, rozbijali własne wozy i kaleczyli własne konie, to byłaby ich sprawa i moglibyśmy ich zostawić w spokoju, ale wydaje mi się, że zawsze cierpią niewinni; a potem mówią o odszkodowaniu! Nie da się tego wynagrodzić; jest tyle kłopotu i zgryzoty, i straconego czasu, a do tego traci się dobrego konia, który jest jak stary przyjaciel – gadanie o odszkodowaniu to bzdura! Jeśli jest jakiś diabeł, którego bardziej niż innych chciałbym widzieć w bezdennej otchłani, to jest nim diabeł pijaństwa”.

„Słuchaj, Jerry” – powiedział gubernator – „wiesz, że mocno mi nadeptujesz na odcisk; nie jestem taki dobry jak ty, tym większy wstyd dla mnie; chciałbym być”.

„No to” – powiedział Jerry – „czemu tego nie rzucisz, gubernatorze? Jesteś zbyt dobrym człowiekiem, żeby być niewolnikiem czegoś takiego”.

„Jestem wielkim głupcem, Jerry, ale raz próbowałem przez dwa dni i myślałem, że umrę; jak ty to zrobiłeś?”

„Przez kilka tygodni ciężko z tym walczyłem; widzisz, nigdy się nie upijałem, ale zorientowałem się, że nie jestem panem samego siebie i że kiedy przychodziła ochota, ciężko było powiedzieć »nie«. Zrozumiałem, że jeden z nas musi ustąpić, diabeł pijaństwa albo Jerry Barker, i powiedziałem sobie, że z Bożą pomocą nie będzie to Jerry Barker; ale to była walka i potrzebowałem wszelkiej pomocy, jaką mogłem dostać, bo dopóki nie spróbowałem zerwać z nałogiem, nie wiedziałem, jaki jest silny; ale Polly tak się starała, żebym miał dobre jedzenie, a kiedy przychodziła ochota, brałem filiżankę kawy albo trochę miętówek, albo czytałem kawałek mojej książki, i to mi pomagało; czasem musiałem sobie powtarzać w kółko: »Rzuć picie albo zgubisz duszę! Rzuć picie albo złamiesz Polly serce!«. Ale dzięki Bogu i mojej kochanej żonie moje kajdany pękły i od dziesięciu lat nie wziąłem do ust ani kropli i wcale mnie do tego nie ciągnie”.

„Wielką mam ochotę spróbować” – powiedział Grant – „bo to marna rzecz nie być panem samego siebie”.

„Spróbuj, gubernatorze, spróbuj, nigdy tego nie pożałujesz, i jaka by to była pomoc dla niektórych biedaków z naszego postoju, gdyby zobaczyli, że obywasz się bez tego. Wiem, że dwóch czy trzech chętnie trzymałoby się z dala od tej gospody, gdyby mogli”.

Z początku Captain zdawał się dochodzić do siebie, ale był bardzo starym koniem i tylko jego wspaniałe zdrowie i troska Jerry’ego tak długo utrzymywały go przy pracy w dorożce; teraz bardzo podupadł. Kowal powiedział, że może się podleczyć na tyle, by sprzedać go za parę funtów, ale Jerry powiedział, że nie! Parę funtów zdobytych przez sprzedanie dobrego starego sługi do ciężkiej pracy i nędzy zatrułoby mu wszystkie pozostałe pieniądze; uważał, że najlepsze, co może zrobić dla tego wspaniałego starego konia, to wpakować mu pewną kulę w łeb, a wtedy już nigdy nie będzie cierpiał; nie wiedział bowiem, gdzie znaleźć dobrego pana na resztę jego dni.

Nazajutrz po tej decyzji Harry zaprowadził mnie do kuźni, żeby założyć mi nowe podkowy; kiedy wróciłem, Captaina już nie było. Ja i cała rodzina bardzo to przeżyliśmy.

Jerry musiał teraz rozejrzeć się za innym koniem i wkrótce usłyszał o jednym od znajomego, który był pomocnikiem stajennego w stajniach pewnego lorda. Był to cenny młody koń, ale poniósł, wpadł na inny powóz, wyrzucił jaśnie pana i tak się pokaleczył i oszpecił, że nie nadawał się już do stajni dżentelmena, a stangret dostał polecenie, żeby się rozejrzeć i sprzedać go jak najkorzystniej.

„Poradzę sobie z ognistym temperamentem” – powiedział Jerry – „jeśli koń nie jest narowisty ani twardy w pysku”.

„Nie ma w nim ani krzty narowów” – powiedział mężczyzna – „pysk ma bardzo wrażliwy i sam myślę, że to było przyczyną wypadku; widzisz, właśnie go ostrzyżono, pogoda była zła, nie miał dość ruchu, a kiedy wreszcie wyszedł, był pełen werwy jak balon. Nasz szef (mam na myśli stangreta) kazał go zaprząc tak ciasno i mocno, jak się dało, z wytokiem i wypinaczem, z bardzo ostrym munsztukiem i wodzami zapiętymi w najniższe oczko. Moim zdaniem to doprowadziło konia do szału, bo miał delikatny pysk i tyle ognia w sobie”.

„Całkiem możliwe; przyjdę go obejrzeć” – powiedział Jerry.

Nazajutrz Hotspur, bo tak się nazywał, przyjechał do domu; był to piękny skarogniady koń bez jednego białego włosa, wysoki jak Captain, z bardzo piękną głową, i miał dopiero pięć lat. Przywitałem go przyjaźnie, jak przystało na dobrego towarzysza, ale o nic nie pytałem. Pierwszej nocy był bardzo niespokojny. Zamiast się położyć, ciągle szarpał uwiązem w górę i w dół przez kółko i obijał klockiem o żłób, aż nie mogłem spać. Jednak następnego dnia, po pięciu czy sześciu godzinach w dorożce, wrócił spokojny i rozsądny. Jerry dużo go klepał i do niego mówił, i bardzo szybko się zrozumieli, a Jerry powiedział, że z łagodnym wędzidłem i dużą ilością pracy będzie potulny jak baranek; i że nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło, bo jeśli jaśnie pan stracił ulubieńca wartego sto gwinei, to dorożkarz zyskał dobrego konia w pełni sił.

Hotspur uważał, że zostać koniem dorożkarskim to wielki upadek, i czuł niesmak, stojąc na postoju, ale pod koniec tygodnia wyznał mi, że swobodny pysk i wolna głowa wynagradzają bardzo wiele i że ostatecznie ta praca nie jest tak poniżająca jak to, że ktoś przypina ci głowę i ogon do siebie nawzajem przy siodełku. Prawdę mówiąc, dobrze się zadomowił, a Jerry bardzo go polubił.

Wszystkie rozdziały

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał