Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Końskie figle

Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 48. Gospodarz Thoroughgood i jego wnuk Willie

· The Equinest

Kary koń na zielonej łące

Rozdział 48. Gospodarz Thoroughgood i jego wnuk Willie

Na tym targu znalazłem się oczywiście w towarzystwie starych, wyniszczonych koni – jedne były kulawe, inne dychawiczne, jeszcze inne stare, a niektóre, jestem pewien, z litości należałoby zastrzelić.

Kupujący i sprzedający też w większości nie wyglądali dużo lepiej niż biedne zwierzęta, o które się targowali. Byli tam biedni starzy ludzie, którzy próbowali kupić za kilka funtów konia albo kuca, który mógłby ciągać jakiś mały wózek z drewnem albo węglem. Byli biedni ludzie, którzy próbowali sprzedać wyeksploatowane zwierzę za dwa albo trzy funty, żeby nie ponieść większej straty, zabijając je. Niektórzy wyglądali tak, jakby bieda i ciężkie czasy zupełnie ich zatwardziły; ale byli też inni, którym chętnie oddałbym w służbie resztkę sił; biedni i obdarci, ale dobrzy i ludzcy, z głosami, którym mogłem zaufać. Był tam jeden chwiejący się na nogach staruszek, który bardzo mnie polubił, a ja jego, ale nie byłem dość silny – to były chwile pełne niepokoju! Od strony lepszej części targu nadszedł mężczyzna, który wyglądał na zamożnego gospodarza, a obok niego szedł mały chłopiec; był to człowiek o szerokich plecach i przygarbionych ramionach, o dobrej, rumianej twarzy, w kapeluszu z szerokim rondem. Kiedy podszedł do mnie i moich towarzyszy, przystanął i obrzucił nas pełnym litości spojrzeniem. Zobaczyłem, że jego wzrok zatrzymał się na mnie; wciąż miałem ładną grzywę i ogon, co trochę poprawiało mój wygląd. Nastawiłem uszy i spojrzałem na niego.

„To koń, Willie, który zaznał lepszych dni”.

„Biedny staruszek!” – powiedział chłopiec. – „Myślisz, dziadku, że kiedyś był koniem powozowym?”

„O tak! Mój chłopcze” – powiedział gospodarz, podchodząc bliżej – „za młodu mógł być każdym koniem; spójrz na jego chrapy i uszy, na kształt szyi i łopatki; w tym koniu jest dużo dobrej krwi”. Wyciągnął rękę i życzliwie poklepał mnie po szyi. W odpowiedzi na jego dobroć wyciągnąłem chrapy; chłopiec pogłaskał mnie po głowie.

„Biedny staruszek! Zobacz, dziadku, jak dobrze rozumie dobroć. Nie mógłbyś go kupić i odmłodzić, tak jak Ladybird?”

„Mój drogi chłopcze, nie mogę odmładzać wszystkich starych koni; poza tym Ladybird nie była wcale taka stara, tylko zmordowana i źle traktowana”.

„No, dziadku, ja nie wierzę, że ten jest stary; spójrz na jego grzywę i ogon. Zajrzyj mu, proszę, do pyska, wtedy będziesz wiedział; chociaż jest taki strasznie chudy, oczy nie są mu zapadnięte jak niektórym starym koniom”.

Stary pan się roześmiał. „A niech go! Ten chłopak jest takim koniarzem jak jego stary dziadek”.

„Ale zajrzyj mu do pyska, dziadku, i zapytaj o cenę; jestem pewien, że na naszych łąkach by odmłodniał”.

Wtedy wtrącił się człowiek, który przyprowadził mnie na sprzedaż.

„Młody panicz to prawdziwy znawca, proszę pana. Bo prawda jest taka, że ten tu konik jest po prostu zajeżdżony przy dorożkach; nie jest stary, a słyszałem, jak konował gadał, że jakby go puścić na pół roku na pastwisko, toby całkiem doszedł do siebie, bo dychawicy nie ma. Doglądałem go przez te ostatnie dziesięć dni i nie spotkałem jeszcze wdzięczniejszego i milszego zwierzęcia, i warto by, żeby jaki dżentelmen dał za niego pięć funtów i dał mu szansę. Głowę daję, że na wiosnę będzie wart dwadzieścia funtów”.

Stary pan się roześmiał, a chłopczyk podniósł na niego wzrok pełen zapału.

„Och, dziadku, czy nie mówiłeś, że źrebak sprzedał się za pięć funtów więcej, niż się spodziewałeś? Nie byłbyś biedniejszy, gdybyś kupił tego”.

Gospodarz powoli obmacał moje nogi, które były bardzo opuchnięte i nadwyrężone; potem zajrzał mi do pyska. „Powiedziałbym, że trzynaście albo czternaście lat; przeprowadź go no kłusem, dobrze?”

Wygiąłem moją biedną, chudą szyję, uniosłem trochę ogon i wyrzucałem nogi, jak tylko mogłem najlepiej, bo były bardzo sztywne.

„Ile najmniej za niego chcesz?” – zapytał gospodarz, kiedy wróciłem.

„Pięć funtów, proszę pana; tyle wyznaczył mój pan jako najniższą cenę”.

„To ryzykowny interes” – powiedział stary pan, kręcąc głową, ale jednocześnie powoli wyciągając sakiewkę – „bardzo ryzykowny! Masz tu jeszcze jakieś sprawy?” – zapytał, odliczając złote suwereny na dłoń.

„Nie, proszę pana, mogę go panu zaprowadzić do gospody, jeśli pan sobie życzy”.

„Zrób tak, właśnie tam idę”.

Ruszyli przodem, a mnie prowadzono za nimi. Chłopiec ledwie mógł opanować radość, a stary pan zdawał się cieszyć jego przyjemnością. W gospodzie dostałem dobrą porcję jedzenia, a potem służący mojego nowego pana spokojnie odprowadził mnie wierzchem do domu i wypuścił na dużą łąkę z wiatą w jednym rogu.

Pan Thoroughgood, bo tak się nazywał mój dobroczyńca, polecił, żebym co wieczór i co rano dostawał siano i owies, a w dzień miał całą łąkę do dyspozycji, „a ty, Willie” – powiedział – „musisz go doglądać; oddaję go pod twoją opiekę”.

Chłopiec był dumny z powierzonego mu zadania i podjął się go z całą powagą. Nie było dnia, żeby mnie nie odwiedził; czasem wyszukiwał mnie wśród innych koni i dawał mi kawałek marchewki albo coś dobrego, a czasem stał przy mnie, kiedy jadłem owies. Zawsze przychodził z dobrym słowem i pieszczotą i oczywiście bardzo go pokochałem. Nazywał mnie Starym Kompanem, bo podchodziłem do niego na łące i chodziłem za nim krok w krok. Czasem przyprowadzał dziadka, który zawsze uważnie oglądał moje nogi.

„To nasz słaby punkt, Willie” – mówił – „ale poprawia mu się tak systematycznie, że chyba na wiosnę zobaczymy zmianę na lepsze”.

Zupełny odpoczynek, dobre jedzenie, miękka murawa i lekki ruch wkrótce zaczęły się odbijać na mojej kondycji i nastroju. Po matce miałem mocny organizm, a za młodu nigdy mnie nie przeforsowano, więc miałem większe szanse niż wiele koni, które zaprzęgano do pracy, zanim osiągnęły pełnię sił. Przez zimę moje nogi tak się poprawiły, że znów zacząłem się czuć całkiem młodo. Nadeszła wiosna i pewnego marcowego dnia pan Thoroughgood postanowił spróbować mnie w faetonie. Byłem bardzo zadowolony, a on i Willie przejechali mną kilka mil. Nogi nie były już sztywne i wykonałem tę pracę bez najmniejszego trudu.

„Młodnieje, Willie; musimy mu teraz dać trochę lekkiej pracy, a do połowy lata będzie tak dobry jak Ladybird. Ma wspaniale wrażliwy pysk i dobre chody; lepszych być nie może”.

„Och, dziadku, jak się cieszę, że go kupiłeś!”

„Ja też, mój chłopcze; ale tobie ma więcej do zawdzięczenia niż mnie; musimy teraz rozejrzeć się za jakimś spokojnym, porządnym miejscem dla niego, gdzie będą go cenić”.

Wszystkie rozdziały

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał