Paardenpret

Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 48. Boer Thoroughgood en zijn kleinzoon Willie

· The Equinest

Zwart paard in een groen weiland

Hoofdstuk 48. Boer Thoroughgood en zijn kleinzoon Willie

Op deze verkoping belandde ik natuurlijk tussen de oude, afgeleefde paarden — sommige kreupel, sommige dampig, sommige oud, en sommige waarvan ik zeker weet dat het barmhartig zou zijn geweest om ze af te schieten.

Ook veel van de kopers en verkopers zagen er niet veel beter uit dan de arme dieren waarover ze aan het afdingen waren. Er waren arme oude mannen die voor een paar pond een paard of een pony probeerden te bemachtigen dat een klein hout- of kolenkarretje kon rondtrekken. Er waren arme mannen die een uitgeput dier voor twee of drie pond probeerden te verkopen, liever dan het grotere verlies te lijden door het te laten afmaken. Sommigen zagen eruit alsof armoede en zware tijden hen door en door hard hadden gemaakt; maar er waren er ook voor wie ik graag het laatste restje van mijn kracht zou hebben gebruikt om hen te dienen; arm en haveloos, maar vriendelijk en menselijk, met stemmen die ik kon vertrouwen. Er was één wankele oude man die erg op me gesteld raakte, en ik op hem, maar ik was niet sterk genoeg — het was een spannende tijd! Uit het betere deel van de markt kwam een man aanlopen die eruitzag als een herenboer, met een jongetje naast zich; hij had een brede rug en ronde schouders, een vriendelijk, blozend gezicht, en hij droeg een hoed met een brede rand. Toen hij bij mij en mijn lotgenoten kwam, bleef hij staan en keek ons een voor een medelijdend aan. Ik zag zijn blik op mij blijven rusten; ik had nog altijd mooie manen en een mooie staart, en die deden nog wel iets voor mijn uiterlijk. Ik spitste mijn oren en keek hem aan.

“Kijk, Willie, dat is een paard dat betere dagen heeft gekend.”

“Arme ouwe jongen!” zei de jongen. “Denkt u, opa, dat hij ooit een koetspaard is geweest?”

“O, jazeker, mijn jongen,” zei de boer, die dichterbij kwam, “hij kan van alles geweest zijn toen hij jong was; kijk eens naar zijn neusgaten en zijn oren, de vorm van zijn hals en schouder; dat paard heeft heel wat afkomst.” Hij stak zijn hand uit en gaf me een vriendelijk klopje op mijn hals. Ik stak mijn neus naar hem uit als antwoord op zijn vriendelijkheid; de jongen aaide me over mijn hoofd.

“Arme ouwe jongen! Kijk, opa, hoe goed hij begrijpt dat je aardig voor hem bent. Kunt u hem niet kopen en weer jong maken, zoals u met Ladybird hebt gedaan?”

“Beste jongen, ik kan niet alle oude paarden weer jong maken; bovendien was Ladybird helemaal niet zo oud; ze was alleen uitgeput en slecht behandeld.”

“Nou, opa, ik geloof niet dat deze oud is; kijk eens naar zijn manen en zijn staart. Ik wou dat u in zijn mond keek, dan kon u het zien; hij is wel erg mager, maar zijn ogen zijn niet ingevallen zoals bij sommige oude paarden.”

De oude heer lachte. “Die jongen toch! Hij is net zo paardengek als zijn ouwe grootvader.”

“Maar kijk nou toch in zijn mond, opa, en vraag wat hij kost; ik weet zeker dat hij in onze weilanden weer jong zou worden.”

De man die me te koop had gebracht, mengde zich nu in het gesprek.

“De jongeheer heeft er echt verstand van, meneer. ’t Zit namelijk zo: dit beest hier is gewoon uitgeput van het zware werk voor de huurkoetsen; ’t is geen oud paard, en ik heb gehoord dat de veearts zou hebben gezegd dat ’m zes maanden vrij in de wei weer helemaal op de been zou helpen, omdat z’n adem nog niet kapot is. Ik heb ’m de afgelopen tien dagen verzorgd, en een dankbaarder, aangenamer dier ben ik nooit tegengekomen, en ’t zou voor een heer de moeite waard zijn om er een briefje van vijf pond voor te geven en ’m een kans te gunnen. Ik durf te wedden dat-ie volgend voorjaar twintig pond waard is.”

De oude heer lachte, en de kleine jongen keek gretig op.

“O, opa, zei u niet dat de jonge hengst vijf pond meer had opgebracht dan u had verwacht? U zou er niet armer van worden als u deze kocht.”

De boer betastte langzaam mijn benen, die erg gezwollen en overbelast waren; daarna keek hij in mijn mond. “Dertien of veertien, zou ik zeggen; laat hem eens even voordraven, wil je?”

Ik kromde mijn arme magere hals, hief mijn staart een beetje op en strekte mijn benen zo goed als ik kon, want ze waren erg stijf.

“Wat is het laagste dat je voor hem wilt hebben?” vroeg de boer toen ik terugkwam.

“Vijf pond, meneer; dat was de laagste prijs die mijn baas had vastgesteld.”

“Het is een gok,” zei de oude heer hoofdschuddend, terwijl hij tegelijk langzaam zijn beurs tevoorschijn haalde, “een echte gok! Heb je hier nog meer te doen?” vroeg hij, terwijl hij de gouden sovereigns in de hand van de man uittelde.

“Nee, meneer, ik kan hem voor u naar de herberg brengen, als u dat wilt.”

“Doe dat, ik ga er nu heen.”

Zij liepen vooruit, en ik werd erachteraan geleid. De jongen kon zijn vreugde nauwelijks bedwingen, en de oude heer leek te genieten van zijn plezier. Ik kreeg een flinke maaltijd in de herberg en werd daarna rustig naar huis gereden door een knecht van mijn nieuwe meester, en losgelaten in een grote wei met een schuilstal in een van de hoeken.

Meneer Thoroughgood, want zo heette mijn weldoener, gaf opdracht dat ik elke avond en elke ochtend hooi en haver moest krijgen, en overdag vrij in de wei mocht lopen, en “jij, Willie,” zei hij, “moet een oogje op hem houden; ik vertrouw hem aan jou toe.”

De jongen was trots op zijn taak en nam die heel serieus op zich. Er ging geen dag voorbij zonder dat hij me een bezoekje bracht; soms haalde hij me tussen de andere paarden vandaan en gaf me een stukje wortel of iets anders lekkers, of soms stond hij bij me terwijl ik mijn haver at. Hij kwam altijd met vriendelijke woorden en liefkozingen, en natuurlijk werd ik erg op hem gesteld. Hij noemde me Old Crony, omdat ik in de wei altijd naar hem toe kwam en hem overal achternaliep. Soms bracht hij zijn grootvader mee, die altijd nauwkeurig naar mijn benen keek.

“Hier moeten we op letten, Willie,” zei hij dan; “maar hij gaat zo gestaag vooruit dat ik denk dat we in het voorjaar een verandering ten goede zullen zien.”

De volkomen rust, het goede voer, het zachte gras en de rustige beweging begonnen al snel hun uitwerking te hebben op mijn conditie en mijn humeur. Ik had van mijn moeder een sterk gestel meegekregen, en ik was nooit overbelast toen ik jong was, zodat ik een betere kans had dan veel paarden die al aan het werk werden gezet voordat ze hun volle kracht hadden bereikt. In de loop van de winter gingen mijn benen zo vooruit dat ik me weer helemaal jong begon te voelen. Het voorjaar brak aan, en op een dag in maart besloot meneer Thoroughgood me voor de faëton te proberen. Ik was er erg blij mee, en hij en Willie reden een paar mijl met me. Mijn benen waren nu niet stijf meer, en ik deed het werk met het grootste gemak.

“Hij wordt weer jong, Willie; we moeten hem nu wat licht werk geven, en tegen midzomer is hij net zo goed als Ladybird. Hij heeft een prachtige mond en goede gangen; beter kan niet.”

“O, opa, wat ben ik blij dat u hem hebt gekocht!”

“Ik ook, mijn jongen; maar hij heeft het meer aan jou te danken dan aan mij; we moeten nu gaan uitkijken naar een rustige, nette plek voor hem, waar hij gewaardeerd wordt.”

Alle hoofdstukken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel