Końskie figle
Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 14. James Howard

Rozdział 14. James Howard
Pewnego grudniowego ranka, wcześnie, John właśnie wprowadził mnie do boksu po codziennym ruchu i zapinał na mnie derkę, a James wchodził z owsem z komory paszowej, kiedy do stajni wszedł pan. Miał dość poważną minę i trzymał w ręku otwarty list. John zamknął drzwi mojego boksu, dotknął daszka czapki i czekał na polecenia.
„Dzień dobry, John – powiedział pan. – Chciałbym wiedzieć, czy masz jakieś skargi na Jamesa”.
„Skargi, proszę pana? Nie, proszę pana”.
„Czy jest pracowity i okazuje ci szacunek?”
„Tak, proszę pana, zawsze”.
„Nigdy nie zauważyłeś, żeby zaniedbywał pracę, kiedy się odwrócisz?”
„Nigdy, proszę pana”.
„To dobrze; ale muszę zadać jeszcze jedno pytanie. Czy nie masz powodu podejrzewać, że kiedy wyprowadza konie na ruch albo jedzie z jakąś wiadomością, zatrzymuje się, żeby pogawędzić ze znajomymi, albo wchodzi do domów, w których nie ma nic do roboty, a konie zostawia na zewnątrz?”
„Nie, proszę pana, z pewnością nie; i jeśli ktoś coś takiego mówił o Jamesie, nie wierzę w to i nie zamierzam uwierzyć, dopóki nie zostanie to uczciwie udowodnione przy świadkach; nie mnie mówić, kto próbował zszargać dobre imię Jamesa, ale powiem jedno, proszę pana: solidniejszego, milszego, uczciwszego i bystrzejszego młodzieńca nigdy w tej stajni nie miałem. Mogę polegać na jego słowie i na jego pracy; z końmi obchodzi się łagodnie i zręcznie i wolałbym powierzyć je jemu niż połowie znanych mi młodzików w kapeluszach z galonem i w liberiach; a kto chce opinii o Jamesie Howardzie – dodał John, zdecydowanie potrząsając głową – niech przyjdzie do Johna Manly’ego”.
Pan przez cały ten czas stał poważny i uważny, ale kiedy John skończył swoją przemowę, na jego twarzy rozlał się szeroki uśmiech, a patrząc życzliwie na Jamesa, który przez cały czas stał bez ruchu przy drzwiach, powiedział: „James, mój chłopcze, odstaw owies i chodź tutaj; bardzo się cieszę, że zdanie Johna o twoim charakterze tak dokładnie zgadza się z moim. John to ostrożny człowiek – dodał z figlarnym uśmiechem – i nie zawsze łatwo wyciągnąć od niego opinię o ludziach, więc pomyślałem, że jeśli zastukam w krzaki z tej strony, ptaki same wylecą i szybko dowiem się tego, czego chciałem; a teraz przejdźmy do rzeczy. Mam list od mojego szwagra, sir Clifforda Williamsa z Clifford Hall. Prosi, żebym znalazł mu godnego zaufania młodego stajennego, w wieku około dwudziestu, dwudziestu jeden lat, który zna się na swojej robocie. Jego stary stangret, który służy u niego od trzydziestu lat, słabnie, i sir Clifford potrzebuje człowieka, który pracowałby z nim, przejął jego zwyczaje, a kiedy staruszek przejdzie na emeryturę, mógłby zająć jego miejsce. Na początek dostawałby osiemnaście szylingów tygodniowo, ubranie stajenne, liberię stangreta, pokój nad wozownią i chłopca do pomocy. Sir Clifford jest dobrym panem, a gdybyś dostał to miejsce, byłby to dla ciebie dobry start. Nie chcę się z tobą rozstawać, a gdybyś od nas odszedł, wiem, że John straciłby prawą rękę”.
„Straciłbym, proszę pana – rzekł John – ale za nic w świecie nie chciałbym stać mu na drodze”.
„Ile masz lat, James?” – zapytał pan.
„W maju skończę dziewiętnaście, proszę pana”.
„To młodo; co o tym sądzisz, John?”
„Cóż, proszę pana, to młodo; ale jest stateczny jak dorosły mężczyzna, silny i dobrze zbudowany, i choć nie ma wielkiego doświadczenia w powożeniu, ma lekką, pewną rękę i bystre oko, jest bardzo staranny i jestem pewien, że żaden koń pod jego opieką nie zmarnuje się przez zaniedbane kopyta i podkowy”.
„Twoje słowo będzie miało największą wagę, John – powiedział pan – bo sir Clifford dodaje w postscriptum: »Gdybym mógł znaleźć człowieka wyszkolonego przez twojego Johna, wolałbym go od każdego innego«; więc, James, chłopcze, przemyśl to, porozmawiaj z matką w porze obiadu, a potem daj mi znać, czego chcesz”.
Kilka dni po tej rozmowie ostatecznie ustalono, że James przejdzie do Clifford Hall za miesiąc albo sześć tygodni, jak będzie odpowiadało jego panu, a tymczasem miał zdobyć tyle praktyki w powożeniu, ile tylko się da. Nigdy przedtem nie widziałem, żeby powóz wyjeżdżał tak często; kiedy pani nigdzie nie jechała, pan sam powoził dwukołową bryczką; ale teraz, czy jechał pan, czy młode panienki, czy chodziło tylko o jakiś sprawunek, zaprzęgano Ginger i mnie do powozu, a powoził James. Na początku John jeździł z nim na koźle i mówił mu to i owo, a potem James powoził już sam.
A potem aż dziw brał, do ilu miejsc w mieście pan jeździł w soboty i jakimi dziwnymi ulicami nas prowadzono. Zawsze, jak na zawołanie, jechał na dworzec kolejowy akurat wtedy, gdy przyjeżdżał pociąg, a dorożki i powozy, wozy i omnibusy próbowały naraz przejechać przez most; ten most wymagał dobrych koni i dobrych woźniców, kiedy dzwonił kolejowy dzwon, bo był wąski, a do dworca prowadził bardzo ostry zakręt pod górę, gdzie łatwo byłoby o zderzenie, gdyby ludzie nie mieli oczu szeroko otwartych i nie zachowali przytomności umysłu.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał