Paardenpret

Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 14. James Howard

· The Equinest

Zwart paard in een groene wei

Hoofdstuk 14. James Howard

Op een vroege ochtend in december had John me net na mijn dagelijkse beweging naar mijn box gebracht en was hij mijn deken aan het vastgespen, en James kwam net met wat haver uit de voerkamer, toen de baas de stal binnenkwam. Hij keek nogal ernstig en had een geopende brief in zijn hand. John deed de deur van mijn box dicht, tikte aan zijn pet en wachtte op instructies.

“Goedemorgen, John,” zei de baas. “Ik wil weten of je klachten hebt over James.”

“Klachten, meneer? Nee, meneer.”

“Is hij ijverig in zijn werk en respectvol tegen jou?”

“Ja, meneer, altijd.”

“Merk je nooit dat hij zijn werk verslonst als je je rug hebt toegekeerd?”

“Nooit, meneer.”

“Dat is goed; maar ik moet nog een vraag stellen. Heb je geen reden om te vermoeden dat hij, als hij met de paarden naar buiten gaat om ze te bewegen of om een boodschap te doen, blijft hangen om met kennissen te praten, of huizen binnengaat waar hij niets te zoeken heeft, en de paarden buiten laat staan?”

“Nee, meneer, zeker niet; en als iemand dat over James heeft gezegd, geloof ik het niet, en ik ben ook niet van plan het te geloven, tenzij het eerlijk wordt bewezen in het bijzijn van getuigen; het is niet aan mij om te zeggen wie James’ goede naam heeft willen bezoedelen, maar dit zeg ik wel, meneer: een betrouwbaardere, aangenamere, eerlijkere en pientere jongeman heb ik nooit in deze stal gehad. Ik kan op zijn woord vertrouwen en ik kan op zijn werk vertrouwen; hij is zachtaardig en handig met de paarden, en ik vertrouw ze liever aan hem toe dan aan de helft van de jongemannen die ik ken met hun hoeden met tressen en hun livreien; en wie getuigschrift over James Howard wil,” zei John met een vastberaden ruk van zijn hoofd, “die moet maar bij John Manly komen.”

De baas had al die tijd ernstig en aandachtig staan luisteren, maar toen John zijn toespraak beëindigde, verscheen er een brede glimlach op zijn gezicht, en terwijl hij vriendelijk naar James keek, die al die tijd stil bij de deur had gestaan, zei hij: “James, jongen, zet de haver neer en kom hier; ik ben heel blij dat Johns oordeel over jouw karakter zo precies overeenkomt met het mijne. John is een voorzichtig man,” zei hij met een guitige glimlach, “en het is niet altijd makkelijk om zijn mening over mensen te horen te krijgen, dus ik dacht: als ik aan deze kant op de struiken sla, vliegen de vogels er vanzelf uit, en dan weet ik snel wat ik wil weten; dus laten we nu ter zake komen. Ik heb een brief van mijn zwager, Sir Clifford Williams, van Clifford Hall. Hij vraagt me een betrouwbare jonge stalknecht voor hem te zoeken, zo’n twintig of eenentwintig jaar oud, die zijn vak verstaat. Zijn oude koetsier, die al dertig jaar bij hem in dienst is, wordt zwak, en hij wil iemand die met hem samenwerkt en zijn gewoonten leert kennen, zodat hij zijn plaats kan innemen als de oude man met pensioen gaat. Hij zou om te beginnen achttien shilling per week krijgen, een stalkostuum, een koetsierskostuum, een slaapkamer boven het koetshuis en een jongen onder zich. Sir Clifford is een goede baas, en als je die betrekking zou kunnen krijgen, zou het een goede start voor je zijn. Ik wil je niet kwijt, en als je bij ons wegging, weet ik dat John zijn rechterhand zou verliezen.”

“Dat zou ik zeker, meneer,” zei John, “maar ik zou hem voor geen goud in de weg willen staan.”

“Hoe oud ben je, James?” vroeg de baas.

“Negentien in mei, meneer.”

“Dat is jong; wat denk jij, John?”

“Tja, meneer, het is jong; maar hij is zo betrouwbaar als een volwassen man, en hij is sterk en goed uitgegroeid, en hoewel hij nog niet veel ervaring heeft met mennen, heeft hij een lichte, vaste hand en een scherp oog, en hij is heel zorgvuldig, en ik weet zeker dat geen enkel paard van hem bedorven zal raken doordat er niet naar zijn hoeven en hoefijzers wordt gekeken.”

“Jouw woord weegt het zwaarst, John,” zei de baas, “want Sir Clifford schrijft er in een naschrift bij: ‘Als ik een man kon vinden die door jouw John is opgeleid, zou ik die liever hebben dan wie ook’; dus, James, jongen, denk er eens over na, praat er bij het eten met je moeder over, en laat me dan weten wat je wilt.”

Een paar dagen na dit gesprek was het helemaal geregeld dat James over een maand of zes weken, al naargelang het zijn baas uitkwam, naar Clifford Hall zou gaan, en dat hij in de tussentijd zoveel mogelijk zou oefenen met mennen. Nooit eerder had ik het rijtuig zo vaak zien uitrijden; als mevrouw niet uitging, mende de baas zelf het tweewielige sjeesje; maar nu werden Ginger en ik, of het nu voor de baas was of voor de jongedames, of alleen voor een boodschap, voor het rijtuig gespannen, en James mende ons. In het begin zat John naast hem op de bok en vertelde hem van alles, en daarna mende James alleen.

En dan was het verbazingwekkend naar hoeveel plekken in de stad de baas op zaterdag wilde, en door wat voor vreemde straten we werden gereden. Hij ging altijd net naar het station als de trein binnenkwam, wanneer huurrijtuigen en koetsen, karren en omnibussen allemaal tegelijk over de brug probeerden te komen; voor die brug waren goede paarden en goede menners nodig als de bel van het spoor luidde, want hij was smal en er was een heel scherpe bocht omhoog naar het station, waar mensen gemakkelijk tegen elkaar op konden rijden als ze niet goed opletten en hun hoofd er niet bij hielden.

Alle hoofdstukken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel