Paardenpret
Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 17. Wat John Manly te zeggen had

Hoofdstuk 17. Wat John Manly te zeggen had
De rest van onze reis verliep heel gemakkelijk, en kort na zonsondergang kwamen we aan bij het huis van de vriend van mijn baas. We werden naar een schone, behaaglijke stal gebracht; er was een vriendelijke koetsier, die het ons erg naar de zin maakte en een hoge dunk van James leek te krijgen toen hij over de brand hoorde.
“Eén ding is overduidelijk, jongeman,” zei hij, “jouw paarden weten wie ze kunnen vertrouwen; het is een van de moeilijkste dingen ter wereld om paarden uit een stal te krijgen als er brand of overstroming is. Ik weet niet waarom ze niet naar buiten willen komen, maar ze willen het niet — nog niet één op de twintig.”
We bleven twee of drie dagen op die plek en gingen toen terug naar huis. De reis verliep goed; we waren blij weer in onze eigen stal te staan, en John was net zo blij ons te zien.
Voordat hij en James ons voor de nacht alleen lieten, zei James: “Ik vraag me af wie er in mijn plaats komt.”
“De kleine Joe Green van het poortgebouw,” zei John.
“De kleine Joe Green! Maar dat is nog een kind!”
“Hij is veertien en een half,” zei John.
“Maar hij is zo’n klein ventje!”
“Ja, hij is klein, maar hij is vlug en gewillig, en goedhartig ook, en bovendien wil hij heel graag komen, en zijn vader zou het fijn vinden; en ik weet dat de baas hem graag de kans wil geven. Hij zei dat hij naar een grotere jongen zou uitkijken als ik dacht dat hij niet zou voldoen; maar ik zei dat ik het best zes weken met hem wilde proberen.”
“Zes weken!” zei James. “Het duurt eerder zes maanden voordat hij van veel nut kan zijn! Het zal je een hoop werk bezorgen, John.”
“Tja,” zei John lachend, “het werk en ik zijn heel goede vrienden; ik ben nog nooit bang geweest voor werk.”
“Je bent een heel goed mens,” zei James. “Ik hoop dat ik ooit zo word als jij.”
“Ik praat niet vaak over mezelf,” zei John, “maar nu je bij ons weggaat, de wereld in om voor jezelf te zorgen, zal ik je eens vertellen hoe ik over deze dingen denk. Ik was precies zo oud als Joseph toen mijn vader en moeder binnen tien dagen na elkaar aan de koorts stierven en mij en mijn kreupele zusje Nelly alleen op de wereld achterlieten, zonder één familielid bij wie we om hulp konden aankloppen. Ik was boerenknecht en verdiende niet genoeg om mezelf te onderhouden, laat staan ons allebei, en zij had naar het armenhuis gemoeten als onze mevrouw er niet was geweest (Nelly noemt haar haar engel, en daar heeft ze alle reden toe). Ze huurde een kamer voor haar bij de oude weduwe Mallet, en ze gaf haar brei- en naaiwerk als ze dat kon doen; en als ze ziek was, stuurde ze haar maaltijden en allerlei lekkere, versterkende dingen, en ze was als een moeder voor haar.
Toen nam de baas mij aan in de stal, onder de oude Norman, die toen de koetsier was. Ik kreeg mijn eten in het huis, mijn bed op de hooizolder, een pak kleren en drie shilling per week, zodat ik Nelly kon helpen. En dan was er Norman; hij had zich kunnen omdraaien en kunnen zeggen dat hij op zijn leeftijd geen last wilde hebben van een groene jongen die net van achter de ploeg kwam, maar hij was als een vader voor me en deed ontzettend veel moeite voor me. Toen de oude man een paar jaar later stierf, nam ik zijn plaats in, en nu krijg ik natuurlijk het hoogste loon en kan ik wat opzijleggen voor een regenachtige dag, of een zonnige dag, al naargelang het uitkomt, en Nelly is zo gelukkig als een vogeltje. Dus je ziet, James, ik ben niet de man die zijn neus zou mogen ophalen voor een kleine jongen en een goede, vriendelijke baas teleurstellen. Nee, nee! Ik zal je erg missen, James, maar we redden het wel, en er gaat niets boven iemand een goede dienst bewijzen als je de kans krijgt, en ik ben blij dat ik het kan doen.”
“Dan ben je het dus niet eens met dat gezegde,” zei James, “‘Ieder voor zich, en zorg eerst voor jezelf’?”
“Nee, zeker niet,” zei John. “Waar waren Nelly en ik geweest als de baas en mevrouw en de oude Norman alleen voor zichzelf hadden gezorgd? Wel, zij in het armenhuis en ik aan het knollen schoffelen! Waar waren Black Beauty en Ginger geweest als jij alleen aan jezelf had gedacht? Wel, levend verbrand! Nee, Jim, nee! Dat is een zelfzuchtig, heidens gezegde, wie het ook gebruikt; en iedere man die denkt dat hij niets anders hoeft te doen dan voor zichzelf te zorgen, tja, het is jammer dat hij niet als een jong hondje of katje is verdronken voordat hij zijn ogen open had; dat vind ik ervan,” zei John met een zeer vastberaden ruk van zijn hoofd.
James moest erom lachen; maar zijn stem klonk wat schor toen hij zei: “Je bent mijn beste vriend geweest, op mijn moeder na; ik hoop dat je me niet vergeet.”
“Nee, jongen, nee!” zei John. “En als ik ooit iets goeds voor je kan doen, hoop ik dat jij mij niet vergeet.”
De volgende dag kwam Joe naar de stallen om zoveel mogelijk te leren voordat James vertrok. Hij leerde de stal te vegen en het stro en hooi binnen te brengen; hij begon het tuig schoon te maken en hielp het rijtuig te wassen. Omdat hij veel te klein was om Ginger en mij te poetsen, leerde James het hem op Merrylegs, want voor hem zou hij, onder John, helemaal alleen zorgen. Hij was een aardig, pienter ventje en kwam altijd fluitend naar zijn werk.
Merrylegs was er flink door van slag dat hij “toegetakeld werd”, zoals hij zei, “door een jongen die niets wist”; maar tegen het eind van de tweede week vertelde hij me in vertrouwen dat hij dacht dat de jongen best goed terecht zou komen.
Eindelijk kwam de dag waarop James ons moest verlaten; hoe opgewekt hij ook altijd was, die ochtend keek hij behoorlijk terneergeslagen.
“Zie je,” zei hij tegen John, “ik laat zoveel achter: mijn moeder en Betsy, en jou, en een goede baas en mevrouw, en dan de paarden, en mijn ouwe Merrylegs. Op de nieuwe plek is er geen mens die ik ken. Als ik niet een betere betrekking kreeg en mijn moeder niet beter kon helpen, denk ik niet dat ik ertoe had besloten; het valt me echt zwaar, John.”
“Ja, James, jongen, dat is zo; maar ik zou niet veel van je denken als je voor het eerst je thuis kon verlaten zonder het te voelen. Kop op, je zult daar vrienden maken; en als het je goed gaat, wat ik zeker weet, is het prachtig voor je moeder, en ze zal er reuzetrots op zijn dat je zo’n goede betrekking hebt gekregen.”
Zo beurde John hem op, maar iedereen vond het jammer James te verliezen; en Merrylegs miste hem een aantal dagen zo erg dat hij helemaal geen trek meer had. Dus nam John hem een paar ochtenden aan een leidsel mee als hij mij beweegde, en al dravend en galopperend naast mij kwam het kleine kereltje weer op zijn verhaal, en al snel was hij weer helemaal de oude.
De vader van Joe kwam vaak binnen om een handje te helpen, want hij verstond het werk; en Joe deed erg zijn best om te leren, en John had er alle vertrouwen in.
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel