Paardenpret

Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 5. Een goed begin

· The Equinest

Zwart paard in een groen weiland

Hoofdstuk 5. Een goed begin

De koetsier heette John Manly; hij had een vrouw en één klein kind, en ze woonden in het koetsiershuisje, vlak bij de stallen.

De volgende ochtend nam hij me mee naar het erf en gaf me een flinke poetsbeurt, en net toen ik mijn box in ging, met een zachte, glanzende vacht, kwam de landheer binnen om naar me te kijken, en hij leek tevreden. “John,” zei hij, “ik was van plan het nieuwe paard vanochtend te proberen, maar ik heb andere dingen te doen. Je kunt na het ontbijt net zo goed zelf een rondje met hem maken; ga over de meent en door de Highwood, en terug langs de watermolen en de rivier; dan zie je wel wat zijn gangen zijn.”

“Dat doe ik, meneer,” zei John. Na het ontbijt kwam hij me een hoofdstel aanmeten. Hij lette er heel nauwkeurig op dat hij de riemen langer en korter maakte tot het hoofdstel comfortabel om mijn hoofd paste; daarna bracht hij een zadel, maar dat was niet breed genoeg voor mijn rug; hij zag het meteen en haalde een ander, dat precies paste. Hij reed me eerst stapvoets, toen in draf, toen in galop, en toen we op de meent waren, gaf hij me een licht tikje met zijn zweep en gingen we er in een prachtige volle galop vandoor.

“Ho, ho! mijn jongen,” zei hij, toen hij me inhield, “jij zou wel achter de jachthonden aan willen, denk ik.”

Toen we door het park terugkwamen, kwamen we de landheer en mevrouw Gordon tegen, die aan het wandelen waren; ze bleven staan en John sprong eraf.

“Nou, John, hoe loopt hij?”

“Eersteklas, meneer,” antwoordde John; “hij is zo snel als een hert, en hij heeft ook flink wat pit; maar de lichtste aanraking van de teugel is genoeg om hem te sturen. Helemaal aan het eind van de meent kwamen we zo’n rondtrekkende kar tegen, van boven tot onder behangen met manden, kleden en dat soort dingen; u weet, meneer, dat veel paarden niet rustig langs zulke karren willen; hij keek er gewoon eens goed naar en liep toen zo rustig en prettig door als je maar kunt wensen. Bij de Highwood werd op konijnen geschoten, en vlakbij ging een geweer af; hij hield even in en keek, maar zette geen stap naar links of rechts. Ik hield de teugel gewoon rustig vast en jaagde hem niet op, en ik ben van mening dat hij niet bang is gemaakt of slecht behandeld toen hij jong was.”

“Dat is mooi,” zei de landheer, “ik zal hem morgen zelf proberen.”

De volgende dag werd ik voor mijn meester voorgebracht. Ik dacht aan de raad van mijn moeder en van mijn goede oude meester, en ik probeerde precies te doen wat hij van me wilde. Ik merkte dat hij een heel goede ruiter was, die ook rekening hield met zijn paard. Toen hij thuiskwam, stond mevrouw bij de voordeur toen hij kwam aanrijden.

“Nou, lieverd,” zei ze, “wat vind je van hem?”

“Hij is precies zoals John zei,” antwoordde hij; “een aangenamer dier wil ik nooit bestijgen. Hoe zullen we hem noemen?”

“Wat dacht je van Ebony?” zei ze; “hij is zo zwart als ebbenhout.”

“Nee, niet Ebony.”

“Noem je hem Blackbird, net als het oude paard van je oom?”

“Nee, hij is veel knapper dan de oude Blackbird ooit was.”

“Ja,” zei ze, “hij is echt een schoonheid, en hij heeft zo’n lief, goedaardig gezicht, en zo’n mooi, intelligent oog — wat vind je ervan om hem Black Beauty te noemen?”

“Black Beauty — wel ja, ik vind dat een heel goede naam. Als jij het mooi vindt, wordt dat zijn naam;” en zo gebeurde het.

Toen John de stal binnenkwam, vertelde hij James dat meneer en mevrouw een goede, verstandige Engelse naam voor me hadden gekozen, een naam die iets betekende; niet zoiets als Marengo, of Pegasus, of Abdallah. Ze lachten allebei, en James zei: “Als het niet zou betekenen dat het verleden weer wordt opgerakeld, zou ik hem Rob Roy hebben genoemd, want ik heb nog nooit twee paarden gezien die zo op elkaar leken.”

“Dat is geen wonder,” zei John; “wist je dan niet dat de oude Duchess van boer Grey de moeder van allebei was?”

Dat had ik nog nooit gehoord; dus de arme Rob Roy, die bij die jacht was omgekomen, was mijn broer! Ik begreep nu wel waarom mijn moeder zo van streek was geweest. Het lijkt erop dat paarden geen familie hebben; ze kennen elkaar in elk geval nooit meer als ze eenmaal verkocht zijn.

John leek erg trots op me; hij maakte mijn manen en staart bijna zo glad als het haar van een dame, en hij praatte veel tegen me; natuurlijk begreep ik niet alles wat hij zei, maar ik leerde steeds beter wat hij bedoelde en wat hij wilde dat ik deed. Ik werd erg op hem gesteld, hij was zo zachtaardig en vriendelijk; hij leek precies te weten hoe een paard zich voelt, en als hij me poetste, kende hij de gevoelige plekjes en de kietelige plekjes; als hij mijn hoofd borstelde, ging hij zo voorzichtig langs mijn ogen alsof het zijn eigen ogen waren, en hij maakte me nooit kregelig.

James Howard, de staljongen, was op zijn manier net zo zachtaardig en aardig, dus ik vond dat ik het goed getroffen had. Er was nog een man die op het erf hielp, maar die had heel weinig met Ginger en mij te maken.

Een paar dagen later moest ik met Ginger voor het rijtuig. Ik vroeg me af hoe we met elkaar zouden opschieten; maar behalve dat ze haar oren platlegde toen ik naar haar toe werd geleid, gedroeg ze zich heel goed. Ze deed haar werk eerlijk en deed haar volle deel, en een betere partner in het tweespan kan ik me niet wensen. Als we bij een heuvel kwamen, ging ze niet langzamer lopen, maar gooide ze haar gewicht recht in het haam en trok ze zo de helling op. We hadden allebei dezelfde soort moed bij ons werk, en John moest ons vaker inhouden dan aansporen; hij hoefde bij geen van ons beiden ooit de zweep te gebruiken; bovendien waren onze gangen ongeveer gelijk, en vond ik het heel gemakkelijk om in draf in de pas met haar te blijven, wat het prettig maakte, en de meester vond het altijd fijn als we goed in de pas liepen, en John ook. Nadat we twee of drie keer samen uit waren geweest, werden we heel vriendschappelijk en gezellig met elkaar, waardoor ik me helemaal thuis voelde.

Wat Merrylegs betreft, hij en ik werden al snel dikke vrienden; hij was zo’n vrolijk, dapper, goedgehumeurd kereltje dat iedereen dol op hem was, vooral juffrouw Jessie en Flora, die op hem door de boomgaard reden en heerlijke spelletjes met hem en hun hondje Frisky speelden.

Onze meester had nog twee andere paarden, die in een andere stal stonden. De ene was Justice, een roan cob, die werd gebruikt om te rijden of voor de bagagekar; de andere was een oud bruin jachtpaard, Sir Oliver genaamd; hij werkte niet meer, maar was een grote lieveling van de meester, die hem vrij door het park liet lopen; soms deed hij wat licht trekwerk op het landgoed, of droeg hij een van de jongedames als ze met hun vader gingen rijden, want hij was heel zachtaardig en je kon hem net zo goed als Merrylegs een kind toevertrouwen. De cob was een sterk, goedgebouwd, goedgehumeurd paard, en soms maakten we een praatje in de paddock, maar natuurlijk kon ik niet zo vertrouwelijk met hem zijn als met Ginger, die in dezelfde stal stond.

Alle hoofdstukken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel