Paardenpret

Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 32. Een paardenmarkt

· The Equinest

Zwart paard in een groene wei

Hoofdstuk 32. Een paardenmarkt

Een paardenmarkt is ongetwijfeld een heel vermakelijke plek voor wie niets te verliezen heeft; er is in elk geval genoeg te zien.

Lange rijen jonge paarden van het platteland, zo uit de moerassen; en kuddes ruigharige kleine Welsh pony’s, niet hoger dan Merrylegs; en honderden karrenpaarden van allerlei soorten, sommige met hun lange staart opgevlochten en met scharlakenrood koord vastgebonden; en heel wat paarden zoals ik, knap en van goede afkomst, maar door een ongeluk of een schoonheidsfout, een aangetaste ademhaling of een andere kwaal in de middenklasse terechtgekomen. Er waren een paar prachtige dieren, helemaal in de kracht van hun leven en geschikt voor alles; ze gooiden hun benen uit en lieten vol zwier hun gangen zien, terwijl ze aan de hand werden voorgedraafd, met de stalknecht rennend ernaast. Maar achteraan stond een aantal arme dieren, treurig versleten door zwaar werk, met knieën die doorknikten en achterbenen die bij elke stap naar buiten zwaaiden, en er waren een paar heel terneergeslagen oude paarden, met hun onderlip slap naar beneden en hun oren zwaar naar achteren, alsof er geen plezier meer in het leven was en geen hoop meer; sommige waren zo mager dat je al hun ribben kon zien, en sommige hadden oude wonden op hun rug en heupen. Dat waren treurige taferelen om naar te kijken voor een paard dat niet weet of het zelf niet ooit in dezelfde toestand terechtkomt.

Er werd heel wat afgedongen, opgeboden en afgepingeld; en als een paard mag zeggen wat het ervan denkt, voor zover hij het begrijpt, zou ik zeggen dat er op die paardenmarkt meer leugens werden verteld en meer bedrog werd gepleegd dan een slimme man zou kunnen bijhouden. Ik werd neergezet bij twee of drie andere sterke, bruikbaar uitziende paarden, en er kwamen heel wat mensen naar ons kijken. De heren keerden zich altijd van me af als ze mijn kapotte knieën zagen, hoewel de man die mij verkocht zwoer dat het alleen maar een uitglijder in de stal was geweest.

Eerst trokken ze mijn mond open, dan keken ze naar mijn ogen, dan voelden ze mijn benen helemaal naar beneden af, betastten mijn huid en vlees stevig en lieten me ten slotte mijn gangen zien. Het was verbazingwekkend hoeveel verschil er was in de manier waarop dat gebeurde. Sommigen deden het ruw en achteloos, alsof je maar een stuk hout was; anderen streken voorzichtig met hun handen over je lijf, af en toe met een klopje, alsof ze wilden zeggen: “Met uw welnemen.” Ik beoordeelde de kopers natuurlijk grotendeels op de manier waarop ze met mij omgingen.

Er was één man van wie ik dacht dat ik gelukkig zou zijn als hij me kocht. Hij was geen heer, en ook niet een van die luidruchtige, opzichtige types die zichzelf zo noemen. Hij was nogal klein, maar goedgebouwd en vlug in al zijn bewegingen. Aan de manier waarop hij me aanpakte, wist ik meteen dat hij aan paarden gewend was; hij sprak zachtjes, en zijn grijze ogen hadden een vriendelijke, opgewekte blik. Het klinkt misschien vreemd – maar het is toch waar – dat de schone, frisse geur die hij bij zich had me voor hem innam; geen lucht van verschaald bier en tabak, waar ik een hekel aan had, maar een frisse geur, alsof hij net van een hooizolder kwam. Hij bood drieëntwintig pond voor me, maar dat werd geweigerd, en hij liep weg. Ik keek hem na, maar hij was verdwenen, en er kwam een man met een hard uiterlijk en een luide stem. Ik was doodsbang dat hij me zou nemen; maar hij liep weg. Er kwamen er nog een of twee die geen serieuze kopers waren. Toen kwam de man met het harde gezicht terug en bood drieëntwintig pond. Er werd stevig onderhandeld, want mijn verkoper begon te denken dat hij niet alles zou krijgen wat hij vroeg en omlaag moest; maar net op dat moment kwam de man met de grijze ogen terug. Ik kon het niet laten mijn hoofd naar hem uit te steken. Hij streelde vriendelijk over mijn gezicht.

“Zo, ouwe jongen,” zei hij, “ik denk dat wij goed bij elkaar passen. Ik geef er vierentwintig voor.”

“Maak er vijfentwintig van en hij is van jou.”

“Vierentwintig pond tien,” zei mijn vriend heel beslist, “en geen stuiver meer – ja of nee?”

“Afgesproken,” zei de verkoper, “en je kunt ervan op aan dat er een enorme klasse in dat paard zit, en als je hem als huurrijtuigpaard wilt gebruiken, is hij een koopje.”

Het geld werd ter plekke betaald, en mijn nieuwe baas pakte mijn halster en leidde me de markt af naar een herberg, waar hij een zadel en een hoofdstel klaar had liggen. Hij gaf me een flinke portie haver en bleef erbij staan terwijl ik at, pratend in zichzelf en tegen mij. Een half uur later waren we op weg naar Londen, door aangename laantjes en landweggetjes, tot we op de grote verkeersweg naar Londen kwamen, waarover we gestaag verder reisden, tot we in de schemering de grote stad bereikten. De gaslantaarns brandden al; er waren straten naar rechts en straten naar links en straten die elkaar kruisten, mijl na mijl. Ik dacht dat er nooit een eind aan zou komen. Eindelijk, terwijl we door een van die straten reden, kwamen we bij een lange standplaats voor huurrijtuigen, en mijn ruiter riep met een opgewekte stem: “Goeienavond, baas!”

“Hé!” riep een stem. “Heb je een goeie?”

“Ik denk het wel,” antwoordde mijn eigenaar.

“Veel geluk ermee.”

“Dank je, baas,” en hij reed verder. Al snel sloegen we een van de zijstraten in, en ongeveer halverwege die straat draaiden we een heel smalle straat in, met nogal armoedige huizen aan de ene kant en aan de andere kant iets wat koetshuizen en stallen leken te zijn.

Mijn eigenaar hield in bij een van de huizen en floot. De deur vloog open en een jonge vrouw rende naar buiten, gevolgd door een meisje en een jongetje. Er volgde een heel levendige begroeting terwijl mijn ruiter afsteeg.

“Kom op, Harry, jongen, doe de hekken open, dan brengt moeder ons de lantaarn.”

Even later stonden ze allemaal om me heen op een klein staleerf.

“Is hij lief, vader?”

“Ja, Dolly, zo lief als je eigen poesje; kom hem maar aaien.”

Meteen klopte het kleine handje zonder angst overal op mijn schouder. Wat voelde dat fijn!

“Laat mij een zemelenpap voor hem maken, dan wrijf jij hem droog,” zei de moeder.

“Graag, Polly, dat is precies wat hij nodig heeft; en ik weet dat jij voor mij ook een heerlijk prakje klaar hebt staan.”

“Worstenbroodje en appelflap!” riep de jongen, en daar moesten ze allemaal om lachen. Ik werd naar een comfortabele, fris ruikende stand gebracht met volop droog stro, en na een uitstekend avondmaal ging ik liggen, in de gedachte dat ik gelukkig zou worden.

Alle hoofdstukken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel