Końskie figle
Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 32. Targ koński

Rozdział 32. Targ koński
Nie ma wątpliwości, że targ koński to bardzo zabawne miejsce dla tych, którzy nie mają nic do stracenia; w każdym razie jest tam na co popatrzeć.
Długie sznury młodych koni ze wsi, prosto z mokradeł; i stada kudłatych małych kuców walijskich, nie wyższych od Merrylegsa; i setki koni pociągowych wszelkiego rodzaju, niektóre z długimi ogonami zaplecionymi i przewiązanymi szkarłatnym sznurkiem; i całkiem sporo takich jak ja, urodziwych i szlachetnej krwi, ale zdegradowanych do średniej klasy przez jakiś wypadek albo skazę, chore płuca czy inną dolegliwość. Były tam wspaniałe zwierzęta w kwiecie wieku, nadające się do wszystkiego; wyrzucały nogi i popisywały się chodami z wielkim fasonem, kiedy prowadzono je kłusem na uwiązie, a stajenny biegł obok. Ale dookoła, w głębi, stało wiele biednych stworzeń, żałośnie wyniszczonych ciężką pracą, z kolanami uginającymi się do przodu i tylnymi nogami wyrzucanymi na boki przy każdym kroku; były też bardzo przygnębione stare konie, z obwisłą dolną wargą i ciężko położonymi uszami, jakby w życiu nie było już żadnej radości ani nadziei; niektóre były tak chude, że można było policzyć im wszystkie żebra, a niektóre miały stare rany na grzbietach i biodrach. Smutny to był widok dla konia, który nie wie, czy sam nie skończy tak samo.
Było mnóstwo targowania się, podbijania i zbijania ceny; i jeśli koń może powiedzieć, co myśli, na tyle, na ile rozumie, powiedziałbym, że na tym targu padło więcej kłamstw i było więcej oszustw, niż mądry człowiek zdołałby zliczyć. Postawiono mnie razem z dwoma czy trzema innymi silnymi, przydatnie wyglądającymi końmi i sporo ludzi przyszło nas obejrzeć. Dżentelmeni zawsze się ode mnie odwracali, kiedy zobaczyli moje pokiereszowane kolana; chociaż człowiek, który mnie sprzedawał, przysięgał, że to tylko poślizgnięcie się na stanowisku.
Najpierw otwierano mi pysk, potem oglądano oczy, potem obmacywano nogi od góry do dołu, mocno badano skórę i mięśnie, a potem sprawdzano chody. Zadziwiające, jak różnie to robiono. Jedni robili to szorstko i od niechcenia, jakby koń był kawałkiem drewna; inni delikatnie przesuwali dłonie po ciele, co jakiś czas klepiąc, jakby chcieli powiedzieć: „Za pozwoleniem”. Oczywiście w dużej mierze oceniałem kupujących po tym, jak się do mnie odnosili.
Był jeden człowiek, o którym pomyślałem, że gdyby mnie kupił, byłbym szczęśliwy. Nie był dżentelmenem ani też jednym z tych hałaśliwych, krzykliwych typów, którzy tak siebie nazywają. Był raczej niski, ale dobrze zbudowany i szybki we wszystkich ruchach. Od razu poznałem po tym, jak mnie dotykał, że jest obyty z końmi; mówił łagodnie, a w jego szarych oczach było coś życzliwego i pogodnego. Może to dziwnie zabrzmi – ale i tak jest prawdą – że polubiłem go za czysty, świeży zapach, który od niego bił; żadnego zapachu starego piwa i tytoniu, których nie znosiłem, tylko świeży zapach, jakby dopiero wyszedł ze stryszku z sianem. Zaproponował za mnie dwadzieścia trzy funty, ale mu odmówiono, i odszedł. Patrzyłem za nim, ale zniknął, a podszedł człowiek o bardzo surowym wyglądzie i donośnym głosie. Strasznie się bałem, że to on mnie dostanie; ale odszedł. Podeszło jeszcze paru ludzi, którzy wcale nie zamierzali kupować. Potem ten o surowej twarzy wrócił i zaproponował dwadzieścia trzy funty. Targ był bardzo zacięty, bo mój sprzedawca zaczął myśleć, że nie dostanie tyle, ile chciał, i będzie musiał opuścić cenę; ale właśnie wtedy wrócił człowiek o szarych oczach. Nie mogłem się powstrzymać, żeby nie wyciągnąć do niego głowy. Pogładził mnie życzliwie po pysku.
„No, staruszku – powiedział – myślę, że będziemy do siebie pasować. Dam za niego dwadzieścia cztery”.
„Niech będzie dwadzieścia pięć, a jest pański”.
„Dwadzieścia cztery funty i dziesięć szylingów – powiedział mój przyjaciel bardzo stanowczym tonem – i ani pensa więcej. Tak czy nie?”
„Zgoda – powiedział sprzedawca – i może pan być pewien, że ten koń ma w sobie piekielnie dużo klasy, a jeśli chce go pan do dorożki, to prawdziwa okazja”.
Pieniądze zapłacono na miejscu, a mój nowy pan wziął mnie za kantar i wyprowadził z targu do gospody, gdzie miał przygotowane siodło i ogłowie. Dał mi porządną porcję owsa i stał obok, kiedy jadłem, mówiąc trochę do siebie, a trochę do mnie. Pół godziny później byliśmy już w drodze do Londynu, przez przyjemne dróżki i wiejskie drogi, aż wyjechaliśmy na wielki trakt londyński, którym jechaliśmy równym krokiem, aż o zmierzchu dotarliśmy do wielkiego miasta. Latarnie gazowe już się paliły; ulice były po prawej i ulice po lewej, i ulice przecinające się nawzajem, mila za milą. Myślałem, że nigdy nie dojedziemy do ich końca. Wreszcie, przejeżdżając jedną z nich, dotarliśmy do długiego postoju dorożek, a mój jeździec zawołał pogodnym głosem: „Dobranoc, gubernatorze!”.
„Hej! – zawołał jakiś głos. – Masz dobrego konia?”
„Chyba tak” – odpowiedział mój właściciel.
„Życzę ci z nim szczęścia”.
„Dzięki, gubernatorze” – i pojechał dalej. Wkrótce skręciliśmy w jedną z bocznych ulic, a mniej więcej w połowie jej długości w bardzo wąską uliczkę, z dość ubogimi domami po jednej stronie i czymś, co wyglądało na wozownie i stajnie, po drugiej.
Mój właściciel zatrzymał się przed jednym z domów i zagwizdał. Drzwi otworzyły się na oścież i wybiegła młoda kobieta, a za nią mała dziewczynka i chłopiec. Kiedy mój jeździec zsiadł, powitanie było bardzo serdeczne.
„No, Harry, synku, otwórz bramę, a mama przyniesie nam latarnię”.
Za chwilę wszyscy stali wokół mnie na małym podwórku przed stajnią.
„Czy on jest łagodny, tato?”
„Tak, Dolly, łagodny jak twój kotek; chodź go pogłaskać”.
Od razu mała rączka zaczęła bez lęku klepać mnie po całej łopatce. Jakże to było przyjemne!
„Przygotuję mu papkę z otrębów, a ty go wytrzyj” – powiedziała matka.
„Zrób tak, Polly, właśnie tego mu trzeba; a wiem, że dla mnie też masz gotową wspaniałą papkę”.
„Pierożki z kiełbasą i ciastko z jabłkami!” – wykrzyknął chłopiec, a wszyscy wybuchnęli śmiechem. Wprowadzono mnie na wygodne stanowisko, gdzie czysto pachniało i było mnóstwo suchej słomy, a po znakomitej kolacji położyłem się, myśląc, że będę tu szczęśliwy.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał