Końskie figle
Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 9. Merrylegs

Rozdział 9. Merrylegs
Pastor Blomefield miał liczną gromadkę chłopców i dziewczynek; czasem przychodzili pobawić się z panienkami Jessie i Florą. Jedna z dziewczynek była w wieku panienki Jessie; dwaj chłopcy byli starsi, a do tego było jeszcze kilkoro maluchów. Kiedy przychodzili, Merrylegs miał mnóstwo pracy, bo nic ich tak nie cieszyło, jak wsiadanie na niego po kolei i jeżdżenie po całym sadzie i padoku przy domu, i potrafili to robić całymi godzinami.
Pewnego popołudnia długo był z nimi na dworze, a kiedy James go przyprowadził i założył mu kantar, powiedział:
„No, ty łobuzie, uważaj, jak się zachowujesz, bo jeszcze wpadniemy w tarapaty”.
„Coś ty narobił, Merrylegs?” – zapytałem.
„Och! – odparł, podrzucając łebkiem – dałem tylko tym młodym ludziom lekcję; nie wiedzieli, kiedy mają dość, ani kiedy ja mam dość, więc po prostu zrzuciłem ich do tyłu; tylko to byli w stanie zrozumieć”.
„Co?! – zawołałem. – Zrzuciłeś dzieci? Myślałem, że masz więcej rozumu! Zrzuciłeś panienkę Jessie albo panienkę Florę?”
Spojrzał na mnie bardzo urażony i powiedział:
„Oczywiście, że nie; nie zrobiłbym czegoś takiego nawet za najlepszy owies, jaki kiedykolwiek trafił do stajni; ależ ja dbam o nasze młode panienki tak samo troskliwie, jak dbałby sam pan, a co do maluchów, to ja uczę je jeździć. Kiedy wydają się wystraszone albo trochę chwiejne na moim grzbiecie, idę tak gładko i cicho jak stara kocica, kiedy skrada się do ptaka; a kiedy już siedzą pewnie, znowu przyspieszam, rozumiesz, żeby je do tego przyzwyczaić; więc nie zawracaj sobie głowy prawieniem mi kazań; jestem najlepszym przyjacielem i najlepszym nauczycielem jazdy, jakiego te dzieci mają. To nie one, to ci chłopcy; chłopcy – ciągnął, potrząsając grzywą – to zupełnie co innego; trzeba ich zajeździć, tak jak nas zajeżdżano, kiedy byliśmy źrebakami, i po prostu nauczyć, co jest co. Inne dzieci jeździły na mnie prawie dwie godziny, a potem chłopcy uznali, że teraz ich kolej, i tak było, więc chętnie się zgodziłem.
Jeździli na mnie po kolei, a ja galopowałem z nimi tam i z powrotem po polach i po całym sadzie przez dobrą godzinę. Każdy uciął sobie wielki leszczynowy kij zamiast szpicruty i okładali mnie nim trochę za mocno; ale przyjmowałem to z dobrym humorem, aż w końcu uznałem, że mamy dość, więc dwa czy trzy razy się zatrzymałem, żeby dać im to do zrozumienia. Chłopcy, widzisz, myślą, że koń albo kuc to jak maszyna parowa albo młockarnia i może iść tak długo i tak szybko, jak im się podoba; nigdy nie przyjdzie im do głowy, że kuc może się zmęczyć albo że w ogóle coś czuje; więc skoro ten, który mnie chłostał, nie mógł zrozumieć, po prostu stanąłem na tylnych nogach i pozwoliłem mu zsunąć się do tyłu – i tyle. Wsiadł znowu, a ja zrobiłem to samo. Potem wsiadł drugi chłopiec, a gdy tylko zaczął używać kija, położyłem go na trawie, i tak dalej, aż w końcu zrozumieli – i tyle. To nie są złe chłopaki; nie chcą być okrutni. Bardzo ich lubię; ale widzisz, musiałem dać im lekcję. Kiedy przyprowadzili mnie do Jamesa i mu opowiedzieli, chyba bardzo się rozzłościł na widok takich wielkich kijów. Powiedział, że nadają się tylko dla poganiaczy bydła albo Cyganów, a nie dla młodych dżentelmenów”.
„Na twoim miejscu – powiedziała Ginger – porządnie bym tych chłopców kopnęła, i to by była dla nich nauczka”.
„Nie wątpię – odparł Merrylegs – ale ja nie jestem aż takim głupcem (z przeproszeniem), żeby rozgniewać naszego pana albo sprawić, by James się mnie wstydził. Poza tym, kiedy te dzieci jeżdżą, są pod moją opieką; mówię ci, powierzono je mnie. Ależ dopiero co słyszałem, jak nasz pan mówił do pani Blomefield: »Droga pani, nie musi się pani niepokoić o dzieci; mój stary Merrylegs zatroszczy się o nie tak samo, jak pani czy ja; zapewniam panią, że nie sprzedałbym tego kuca za żadne pieniądze, ma taki doskonały charakter i jest tak godny zaufania«; i myślisz, że jestem tak niewdzięcznym bydlęciem, żeby zapomnieć o całym dobrym traktowaniu, jakiego tu zaznałem przez pięć lat, i o całym zaufaniu, jakim mnie darzą, i zrobić się narowisty, bo paru niemądrych chłopców źle się ze mną obeszło? Nie, nie! Ty nigdy nie miałaś dobrego miejsca, gdzie byliby dla ciebie dobrzy, więc tego nie wiesz, i żal mi ciebie; ale mogę ci powiedzieć, że dobre miejsca robią dobre konie. Za nic w świecie nie chciałbym zmartwić naszych ludzi; kocham ich, naprawdę” – powiedział Merrylegs i wydał przez nos ciche „ho, ho, ho!”, jak to robił rano, kiedy usłyszał kroki Jamesa przy drzwiach.
„Poza tym – ciągnął – gdybym zaczął wierzgać, co by się ze mną stało? Ależ sprzedano by mnie w mgnieniu oka, bez żadnej opinii, i mógłbym skończyć jako harujący wyrobnik pod chłopakiem rzeźnika albo zostać zapracowany na śmierć w jakiejś nadmorskiej miejscowości, gdzie nikt by się o mnie nie troszczył, chyba tylko o to, jak szybko potrafię biec, albo być smaganym batem przed jakimś wózkiem z trzema czy czterema rosłymi chłopami, którzy jadą na niedzielną hulankę, jak często widywałem tam, gdzie mieszkałem, zanim tu trafiłem; nie – powiedział, kręcąc głową – mam nadzieję, że nigdy do tego nie dojdzie”.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał