Paardenpret

Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 9. Merrylegs

· The Equinest

Zwart paard in een groen weiland

Hoofdstuk 9. Merrylegs

Meneer Blomefield, de dominee, had een groot gezin met jongens en meisjes; soms kwamen ze met juffrouw Jessie en Flora spelen. Een van de meisjes was even oud als juffrouw Jessie; twee van de jongens waren ouder, en er waren nog een paar kleintjes. Als ze kwamen, was er volop werk voor Merrylegs, want niets vonden ze zo leuk als om de beurt op hem te klimmen en overal door de boomgaard en de paddock bij het huis te rijden, en dat konden ze urenlang volhouden.

Op een middag was hij lang met ze op pad geweest, en toen James hem binnenbracht en zijn halster omdeed, zei hij:

“Zo, jij schelm, let op hoe je je gedraagt, anders komen we nog in de problemen.”

“Wat heb jij uitgespookt, Merrylegs?” vroeg ik.

“O!” zei hij, terwijl hij zijn kleine hoofd in de lucht gooide, “ik heb die jongelui alleen maar een lesje geleerd; ze wisten niet wanneer ze genoeg hadden gehad, en ook niet wanneer ik genoeg had gehad, dus ik heb ze gewoon achterover van mijn rug gegooid; dat was het enige wat ze konden begrijpen.”

“Wat!” zei ik, “heb jij de kinderen eraf gegooid? Ik dacht dat jij wel beter wist! Heb je juffrouw Jessie of juffrouw Flora eraf gegooid?”

Hij keek zeer beledigd en zei:

“Natuurlijk niet; zoiets zou ik nog niet doen voor de beste haver die ooit de stal in is gekomen; ik ben net zo voorzichtig met onze jongedames als de meester zelf maar kan zijn, en wat de kleintjes betreft, ik ben degene die ze leert rijden. Als ze bang lijken of een beetje wankel op mijn rug zitten, loop ik zo soepel en zo stil als de oude poes als ze een vogel besluipt; en als ze goed zitten, ga ik weer wat sneller, snap je, gewoon om ze eraan te laten wennen; dus je hoeft mij niet de les te lezen; ik ben de beste vriend en de beste rijleraar die die kinderen hebben. Het gaat niet om hen, het gaat om de jongens; jongens,” zei hij, terwijl hij zijn manen schudde, “zijn heel anders; die moeten worden ingereden zoals wij werden ingereden toen we veulens waren, en gewoon leren hoe het zit. De andere kinderen hadden bijna twee uur op me rondgereden, en toen vonden de jongens dat het hun beurt was, en dat was ook zo, en ik vond het prima.

Ze reden me om de beurt, en ik galoppeerde met ze rond, de velden op en neer en overal door de boomgaard, een goed uur lang. Ze hadden allemaal een flinke hazelaartak afgesneden als rijzweep, en die gebruikten ze een beetje te hard; maar ik nam het goedmoedig op, tot ik uiteindelijk vond dat we genoeg hadden gehad, dus ik bleef twee of drie keer staan, bij wijze van hint. Jongens, zie je, denken dat een paard of een pony net zoiets is als een stoommachine of een dorsmachine, die net zo lang en zo snel kan doorgaan als zij willen; ze denken nooit dat een pony moe kan worden, of gevoelens kan hebben; dus omdat degene die me sloeg het niet kon begrijpen, ging ik gewoon op mijn achterbenen staan en liet hem er van achteren af glijden — dat was alles. Hij klom weer op, en ik deed hetzelfde. Toen ging de andere jongen erop zitten, en zodra hij zijn stok begon te gebruiken, legde ik hem in het gras, en zo verder, tot ze het konden begrijpen — dat was alles. Het zijn geen slechte jongens; ze willen niet wreed zijn. Ik mag ze heel graag; maar je ziet, ik moest ze een lesje leren. Toen ze me bij James brachten en het hem vertelden, was hij volgens mij erg boos toen hij zulke grote stokken zag. Hij zei dat die alleen geschikt waren voor veedrijvers of zigeuners, en niet voor jongeheren.”

“Als ik jou was geweest,” zei Ginger, “had ik die jongens een flinke trap gegeven, en dan hadden ze hun lesje wel geleerd.”

“Dat geloof ik graag,” zei Merrylegs; “maar ik ben nu eenmaal niet zo’n dwaas (met alle respect) dat ik onze meester boos maak of James zich voor mij laat schamen. Bovendien zijn die kinderen aan mijn zorg toevertrouwd als ze rijden; ik zeg je, ze zijn aan mij toevertrouwd. Laatst nog hoorde ik onze meester tegen mevrouw Blomefield zeggen: ‘Beste mevrouw, u hoeft zich geen zorgen te maken over de kinderen; mijn oude Merrylegs zal net zo goed op ze passen als u of ik dat zouden kunnen; ik verzeker u dat ik die pony voor geen geld ter wereld zou verkopen, hij is zo volkomen goedaardig en betrouwbaar;’ en denk jij dat ik zo’n ondankbaar beest ben dat ik alle goede behandeling vergeet die ik hier vijf jaar heb gehad, en al het vertrouwen dat ze in me stellen, en vals word omdat een paar onwetende jongens me slecht hebben behandeld? Nee, nee! Jij hebt nooit een goede plek gehad waar ze vriendelijk voor je waren, en dus weet je het niet, en het spijt me voor je; maar ik kan je vertellen dat goede plekken goede paarden maken. Ik zou onze mensen voor niets ter wereld willen ergeren; ik hou van ze, echt waar,” zei Merrylegs, en hij liet een zacht “ho, ho, ho!” door zijn neus horen, zoals hij ’s morgens altijd deed als hij James’ voetstap bij de deur hoorde.

“Bovendien,” ging hij verder, “als ik ging trappen, waar zou ik dan blijven? Nou, in een mum van tijd verkocht, zonder getuigschrift, en dan zou ik misschien worden afgebeuld onder een slagersjongen, of me doodwerken in een of andere badplaats waar niemand om me gaf, behalve om te zien hoe snel ik kon gaan, of voortgezweept worden voor een kar met drie of vier grote kerels erin die op zondag een dagje gaan stappen, zoals ik vaak heb gezien op de plek waar ik woonde voordat ik hier kwam; nee,” zei hij hoofdschuddend, “ik hoop dat het nooit zover met me komt.”

Alle hoofdstukken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel