Końskie figle
Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 5. Dobry początek

Rozdział 5. Dobry początek
Stangret nazywał się John Manly; miał żonę i jedno małe dziecko, a mieszkali w domku stangreta, tuż obok stajni.
Następnego ranka wyprowadził mnie na dziedziniec i porządnie wyczyścił, a kiedy właśnie wchodziłem do swojego boksu, z sierścią miękką i lśniącą, przyszedł mnie obejrzeć dziedzic i wydawał się zadowolony. „John – powiedział – zamierzałem dziś rano wypróbować nowego konia, ale mam inne sprawy. Równie dobrze możesz go przejechać po śniadaniu; jedź przez błonia i Highwood, a wracaj koło młyna wodnego i wzdłuż rzeki; wtedy zobaczymy, jak chodzi”.
„Dobrze, proszę pana” – odparł John. Po śniadaniu przyszedł i dopasował mi ogłowie. Bardzo starannie popuszczał i ściągał rzemienie, żeby wygodnie leżały mi na głowie; potem przyniósł siodło, ale było za wąskie na mój grzbiet; od razu to zauważył i poszedł po inne, które pasowało jak ulał. Najpierw jechał na mnie powoli, potem kłusem, potem galopem, a kiedy znaleźliśmy się na błoniach, dotknął mnie lekko batem i pocwałowaliśmy wspaniale.
„Ho, ho! mój chłopcze – powiedział, kiedy mnie zatrzymał – ty byś chyba chętnie pogonił za psami”.
Kiedy wracaliśmy przez park, spotkaliśmy dziedzica i panią Gordon na przechadzce; zatrzymali się, a John zeskoczył na ziemię.
„No i jak, John, jak chodzi?”
„Pierwszorzędnie, proszę pana – odpowiedział John – jest prędki jak jeleń i ma przy tym dużo ognia, a jednak wystarczy najlżejszy ruch wodzy, żeby nim kierować. Na końcu błoni spotkaliśmy jeden z tych wędrownych wozów obwieszonych koszami, chodnikami i tym podobnymi rzeczami; pan wie, że wiele koni nie przejdzie spokojnie obok takiego wozu; a on tylko dobrze mu się przyjrzał i poszedł dalej, spokojny i miły jak nie wiem co. Koło Highwood strzelano do królików i tuż obok huknęła strzelba; trochę zwolnił i popatrzył, ale nie zrobił ani kroku w prawo czy w lewo. Trzymałem tylko równo wodze i nie poganiałem go, i moim zdaniem nikt go nie straszył ani źle nie traktował, kiedy był młody”.
„To dobrze – rzekł dziedzic – jutro sam go wypróbuję”.
Następnego dnia przyprowadzono mnie dla mojego pana. Pamiętałem rady matki i mego dobrego starego pana i starałem się robić dokładnie to, czego chciał. Przekonałem się, że jest bardzo dobrym jeźdźcem i do tego dba o swojego konia. Kiedy wrócił do domu, pani stała w drzwiach dworu, gdy podjeżdżał.
„No i jak, mój drogi – zapytała – podoba ci się?”
„Jest dokładnie taki, jak mówił John – odparł. – Przyjemniejszego wierzchowca nie mógłbym sobie życzyć. Jak go nazwiemy?”
„Może Heban? – powiedziała. – Jest czarny jak heban”.
„Nie, tylko nie Heban”.
„To może Kos, jak stary koń twojego wuja?”
„Nie, jest o wiele piękniejszy, niż kiedykolwiek był stary Kos”.
„Tak – powiedziała – jest naprawdę piękny jak książę i ma taki miły, łagodny wyraz pyska i takie piękne, mądre oczy – co powiesz na Czarnego Księcia?”
„Czarny Książę – ależ tak, myślę, że to bardzo dobre imię. Jeśli ci się podoba, niech tak się nazywa” – i tak się stało.
Kiedy John wszedł do stajni, powiedział Jamesowi, że pan i pani wybrali dla mnie dobre, rozsądne, swojskie imię, które coś znaczy, a nie jakieś Marengo, Pegaz czy Abdallah. Obaj się roześmiali, a James powiedział: „Gdyby to nie przywoływało dawnych wspomnień, nazwałbym go Rob Roy, bo nigdy nie widziałem dwóch koni bardziej do siebie podobnych”.
„Nic dziwnego – odparł John. – Nie wiedziałeś, że stara Duchess gospodarza Greya była matką ich obu?”
Nigdy wcześniej tego nie słyszałem; a więc biedny Rob Roy, który zginął na tamtym polowaniu, był moim bratem! Nie dziwiłem się, że moja matka tak się wtedy martwiła. Wygląda na to, że konie nie mają krewnych; a przynajmniej nigdy się nie poznają, kiedy już zostaną sprzedane.
John był chyba ze mnie bardzo dumny; grzywę i ogon układał mi niemal tak gładko jak włosy damy i dużo do mnie mówił; oczywiście nie rozumiałem wszystkiego, co mówił, ale coraz lepiej pojmowałem, o co mu chodzi i czego ode mnie chce. Bardzo go polubiłem, bo był taki łagodny i dobry; zdawał się dokładnie wiedzieć, co czuje koń, a kiedy mnie czyścił, znał wszystkie wrażliwe miejsca i te, gdzie miałem łaskotki; kiedy szczotkował mi głowę, obchodził się z moimi oczami tak ostrożnie, jakby to były jego własne, i nigdy nie wzbudzał we mnie złości.
James Howard, chłopak stajenny, był na swój sposób równie łagodny i miły, uważałem więc, że dobrze trafiłem. Był jeszcze jeden człowiek, który pomagał na dziedzińcu, ale miał niewiele do czynienia ze mną i z Ginger.
Kilka dni później miałem wyjechać z Ginger w powozie. Zastanawiałem się, jak się ze sobą dogadamy; ale poza tym, że położyła uszy po sobie, kiedy mnie do niej podprowadzono, zachowywała się bardzo dobrze. Uczciwie wykonywała swoją pracę i ciągnęła za dwoje, i nigdy nie chciałbym mieć lepszej towarzyszki w zaprzęgu parokonnym. Kiedy dochodziliśmy do wzniesienia, zamiast zwalniać, z całej siły napierała na chomąto i ciągnęła prosto pod górę. Oboje mieliśmy w pracy tę samą odwagę, a John częściej musiał nas powstrzymywać niż poganiać; nigdy nie musiał używać bata wobec żadnego z nas; poza tym chodziliśmy bardzo podobnie i łatwo mi było dotrzymywać jej kroku w kłusie, co było przyjemne, a pan zawsze lubił, kiedy szliśmy równo, i John też. Kiedy wyjechaliśmy razem dwa czy trzy razy, zaprzyjaźniliśmy się i zrobiliśmy się całkiem towarzyscy, dzięki czemu poczułem się jak w domu.
Co do Merrylegsa, on i ja szybko zostaliśmy wielkimi przyjaciółmi; był to taki wesoły, dzielny i dobroduszny malec, że wszyscy go uwielbiali, a zwłaszcza panienki Jessie i Flora, które jeździły na nim po sadzie i urządzały wspaniałe zabawy z nim i ze swoim pieskiem Friskym.
Nasz pan miał jeszcze dwa konie, które stały w innej stajni. Jednym był Justice, dereszowaty cob, używany pod wierzch albo do wozu na bagaże; drugim był stary skarogniady hunter imieniem Sir Oliver; nie pracował już, ale był wielkim ulubieńcem pana, który pozwalał mu swobodnie biegać po parku; czasem wykonywał jakieś lekkie prace w majątku albo nosił którąś z młodych panienek, kiedy wyjeżdżały konno z ojcem, bo był bardzo łagodny i można mu było powierzyć dziecko tak samo jak Merrylegsowi. Cob był silnym, dobrze zbudowanym, dobrodusznym koniem i czasem gawędziliśmy sobie na padoku, ale oczywiście nie mogłem być z nim tak blisko jak z Ginger, która stała w tej samej stajni.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał