Końskie figle
Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 43. Przyjaciel w potrzebie

Rozdział 43. Przyjaciel w potrzebie
Nadszedł wreszcie dzień wyborów; ani Jerry’emu, ani mnie nie brakowało pracy. Najpierw pojawił się tęgi, zasapany dżentelmen z podróżną torbą; chciał jechać na dworzec Bishopsgate; potem zawołało nas towarzystwo, które chciało, żeby je zawieźć do Regent’s Park; następnie wezwano nas w boczną uliczkę, gdzie czekała nieśmiała, zalękniona starsza pani, którą trzeba było zawieźć do banku; tam musieliśmy zaczekać, żeby ją odwieźć z powrotem, a ledwie ją wysadziliśmy, nadbiegł zdyszany dżentelmen o czerwonej twarzy, z plikiem papierów w ręku, i zanim Jerry zdążył zejść, otworzył drzwiczki, wskoczył do środka i zawołał: „Na posterunek policji przy Bow Street, szybko!”. Pojechaliśmy więc z nim, a kiedy po jeszcze jednym czy dwóch kursach wróciliśmy, na postoju nie było żadnej innej dorożki. Jerry założył mi worek z obrokiem, bo, jak mówił: „W takie dni jak dziś trzeba jeść, kiedy się da; więc chrup, Jack, i wykorzystaj dobrze czas, staruszku”.
Okazało się, że dostałem porządną porcję gniecionego owsa zwilżonego z odrobiną otrąb; byłby to przysmak w każdy dzień, ale wtedy szczególnie mnie pokrzepił. Jerry był taki troskliwy i dobry – który koń nie dawałby z siebie wszystkiego dla takiego pana? Potem wyjął jeden z pasztecików Polly i stojąc przy mnie, zaczął jeść. Ulice były bardzo zatłoczone, a dorożki z barwami kandydatów pędziły przez tłum, jakby życie i zdrowie nie miały żadnego znaczenia; tego dnia widzieliśmy dwie osoby przewrócone przez powozy, a jedną z nich była kobieta. Konie miały ciężki dzień, biedactwa! Ale wyborcy w środku w ogóle o tym nie myśleli; wielu z nich było podpitych i wiwatowało przez okna dorożek, kiedy przejeżdżali ich zwolennicy. To były pierwsze wybory, jakie widziałem, i nie chcę oglądać następnych, choć słyszałem, że teraz jest lepiej.
Jerry i ja ledwie zdążyliśmy przełknąć kilka kęsów, kiedy ulicą nadeszła biedna młoda kobieta, niosąca ciężkie dziecko. Rozglądała się na wszystkie strony i wydawała się zupełnie zagubiona. Po chwili podeszła do Jerry’ego i zapytała, czy mógłby jej wskazać drogę do szpitala Świętego Tomasza i jak daleko trzeba tam iść. Powiedziała, że przyjechała tego ranka ze wsi na targowym wozie; nic nie wiedziała o wyborach i była w Londynie zupełnie obca. Dostała skierowanie do szpitala dla swojego synka. Dziecko płakało cichym, żałosnym płaczem.
„Biedne maleństwo!” – powiedziała. – „Bardzo cierpi; ma cztery lata, a nie umie chodzić, tak samo jak niemowlę; ale lekarz powiedział, że jeśli uda mi się umieścić go w szpitalu, może wyzdrowieć; proszę pana, jak to daleko i w którą stronę?”
„Ależ, moja pani” – powiedział Jerry – „nie dojdzie pani tam pieszo przez takie tłumy! To przecież trzy mile stąd, a dziecko jest ciężkie”.
„Tak, niech go Bóg błogosławi, jest ciężki; ale jestem silna, dzięki Bogu, i gdybym znała drogę, myślę, że jakoś bym doszła; proszę mi powiedzieć, którędy”.
„Nie da pani rady” – powiedział Jerry – „ktoś może panią przewrócić, a dziecko może wpaść pod koła. Niech pani posłucha, proszę po prostu wsiąść do tej dorożki, a ja bezpiecznie zawiozę panią do szpitala. Nie widzi pani, że zbiera się na deszcz?”
„Nie, proszę pana, nie; nie mogę, dziękuję, mam tylko tyle pieniędzy, żeby wrócić do domu. Proszę mi powiedzieć, którędy”.
„Niech pani posłucha, moja pani” – powiedział Jerry – „mam w domu żonę i kochane dzieci i wiem, co czuje ojciec; niech pani teraz wsiada do tej dorożki, a zawiozę panią za darmo. Wstydziłbym się, gdybym pozwolił, żeby kobieta z chorym dzieckiem narażała się na takie niebezpieczeństwo”.
„Niech pana Bóg błogosławi!” – powiedziała kobieta i wybuchnęła płaczem.
„No już, już, głowa do góry, moja droga, zaraz panią tam zawiozę; proszę, pomogę pani wsiąść”.
Kiedy Jerry podszedł, żeby otworzyć drzwiczki, nadbiegło dwóch mężczyzn z barwami partyjnymi przy kapeluszach i w butonierkach, wołając: „Dorożka!”
„Zajęta” – zawołał Jerry; ale jeden z mężczyzn, odepchnąwszy kobietę, wskoczył do dorożki, a za nim drugi. Jerry spojrzał surowo jak policjant. „Ta dorożka jest już zajęta, panowie, przez tę panią”.
„Panią!” – powiedział jeden z nich. – „Och! Ona może poczekać; nasza sprawa jest bardzo ważna, a poza tym byliśmy pierwsi w środku, mamy do tego prawo i zostajemy”.
Na twarzy Jerry’ego pojawił się zabawny uśmiech, gdy zamykał za nimi drzwiczki. „Dobrze, panowie, proszę siedzieć, jak długo się panom podoba; mogę zaczekać, aż panowie odpoczną”. I odwróciwszy się do nich plecami, podszedł do młodej kobiety, która stała obok mnie. „Zaraz sobie pójdą” – powiedział ze śmiechem – „niech się pani nie martwi, moja droga”.
I rzeczywiście szybko sobie poszli, bo kiedy zrozumieli fortel Jerry’ego, wysiedli, wymyślając mu od najgorszych i odgrażając się, że spiszą jego numer i wezwą go do sądu. Po tym krótkim postoju byliśmy już wkrótce w drodze do szpitala, jadąc w miarę możliwości bocznymi uliczkami. Jerry zadzwonił wielkim dzwonkiem i pomógł młodej kobiecie wysiąść.
„Tysiąckrotne dzięki” – powiedziała – „sama nigdy bym tu nie dotarła”.
„Bardzo proszę, cała przyjemność po mojej stronie, i mam nadzieję, że kochane dziecko wkrótce wyzdrowieje”.
Patrzył, jak wchodzi przez drzwi, i cicho powiedział do siebie: „Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych najmniejszych…”. Potem poklepał mnie po szyi, jak miał w zwyczaju, kiedy coś go ucieszyło.
Deszcz padał już mocno i właśnie kiedy odjeżdżaliśmy spod szpitala, drzwi znów się otworzyły i odźwierny zawołał: „Dorożka!”. Zatrzymaliśmy się i po schodach zeszła pewna dama. Jerry od razu ją, zdaje się, poznał; odsunęła woalkę i powiedziała: „Barker! Jeremiah Barker, to ty? Bardzo się cieszę, że cię tu spotykam; jesteś właśnie przyjacielem, jakiego mi trzeba, bo w tej części Londynu bardzo trudno dziś o dorożkę”.
„Będę zaszczycony, mogąc pani służyć, proszę pani; bardzo się cieszę, że akurat tu byłem. Dokąd mam panią zawieźć, proszę pani?”
„Na dworzec Paddington, a jeśli będziemy na czas, a myślę, że będziemy, opowiesz mi wszystko o Mary i o dzieciach”.
Dotarliśmy na dworzec na czas, a ponieważ staliśmy pod dachem, dama dość długo rozmawiała z Jerrym. Dowiedziałem się, że Polly była kiedyś u niej na służbie, i po wielu pytaniach o nią dama powiedziała:
„Jak ci służy praca dorożkarza zimą? Wiem, że w zeszłym roku Mary bardzo się o ciebie martwiła”.
„Tak, proszę pani, martwiła się; miałem paskudny kaszel, który ciągnął się za mną aż do ciepłych dni, a kiedy wracam późno, ona bardzo się niepokoi. Widzi pani, to praca o każdej porze i w każdą pogodę, a to daje się człowiekowi we znaki; ale radzę sobie całkiem nieźle i czułbym się zupełnie zagubiony, gdybym nie miał koni pod opieką. Wychowałem się przy nich i obawiam się, że w niczym innym nie radziłbym sobie tak dobrze”.
„Cóż, Barker” – powiedziała – „byłoby wielką szkodą, gdybyś przy tej pracy poważnie narażał zdrowie, nie tylko ze względu na siebie, ale i na Mary i dzieci; jest wiele miejsc, gdzie potrzeba dobrych woźniców albo dobrych stajennych, i jeśli kiedyś uznasz, że powinieneś rzucić pracę dorożkarza, daj mi znać”.
Potem, przesyłając Mary serdeczne pozdrowienia, włożyła mu coś do ręki, mówiąc: „Tu jest po pięć szylingów dla każdego z dwojga dzieci; Mary będzie wiedziała, na co je wydać”.
Jerry jej podziękował i wydawał się bardzo zadowolony, a gdy wyjechaliśmy z dworca, dotarliśmy wreszcie do domu, i ja w każdym razie byłem zmęczony.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał