Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Końskie figle

Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 38. Dolly i prawdziwy dżentelmen

· The Equinest

Kary koń na zielonej łące

Rozdział 38. Dolly i prawdziwy dżentelmen

Zima przyszła wcześnie, a z nią mnóstwo zimna i słoty. Przez całe tygodnie niemal codziennie padał śnieg, deszcz ze śniegiem albo deszcz, a przerwę przynosiły tylko ostre, przenikliwe wichry lub siarczyste mrozy. Wszystkie konie bardzo to odczuwały. Kiedy zimno jest suche, kilka dobrych, grubych derek zatrzyma w nas ciepło; ale kiedy leje ulewny deszcz, derki szybko przemakają na wskroś i na nic się nie zdają. Niektórzy dorożkarze mieli nieprzemakalną płachtę, którą można było na nas narzucić, i to była wspaniała rzecz; ale niektórzy byli tak biedni, że nie mogli osłonić ani siebie, ani swoich koni, i wielu z nich bardzo tej zimy wycierpiało. Kiedy my, konie, przepracowaliśmy pół dnia, szliśmy do naszych suchych stajni i mogliśmy odpocząć, a oni musieli siedzieć na kozłach, czasem nawet do pierwszej albo drugiej w nocy, jeśli czekali na gości wracających z przyjęcia.

Kiedy ulice robiły się śliskie od mrozu albo śniegu, było to dla nas, koni, najgorsze ze wszystkiego. Jedna mila takiej jazdy, z ciężarem do ciągnięcia i bez pewnego gruntu pod kopytami, wyczerpywała nas bardziej niż cztery mile po dobrej drodze; każdy nerw i każdy mięsień naszego ciała jest napięty, żeby utrzymać równowagę, a do tego strach przed upadkiem męczy bardziej niż cokolwiek innego. Kiedy drogi są już naprawdę bardzo złe, wkręca się nam w podkowy hacele, ale z początku czujemy się przez to niepewnie.

Kiedy pogoda była bardzo zła, wielu dorożkarzy szło posiedzieć w pobliskiej gospodzie i prosiło kogoś, żeby za nich pilnował postoju; ale często tracili w ten sposób kurs i, jak mówił Jerry, nie dało się tam siedzieć, nie wydając pieniędzy. On nigdy nie chodził do Rising Sun; niedaleko była kawiarnia, do której od czasu do czasu zaglądał, albo kupował coś od starego człowieka, który przychodził na nasz postój z blaszankami gorącej kawy i pasztecikami. Uważał, że wódka i piwo sprawiają, że potem człowiekowi jest jeszcze zimniej, i że suche ubranie, dobre jedzenie, pogoda ducha i miła żona w domu to najlepsze, co może rozgrzać dorożkarza. Polly zawsze przysyłała mu coś do jedzenia, kiedy nie mógł przyjechać do domu, i czasem widywał małą Dolly, jak wygląda zza rogu ulicy, żeby się upewnić, czy „tatuś” stoi na postoju. Jeśli go zobaczyła, puszczała się biegiem i wkrótce wracała z czymś w blaszanym garnuszku albo w koszyku – z gorącą zupą albo puddingiem, które Polly miała gotowe. To było zdumiewające, jak taka kruszyna potrafiła bezpiecznie przejść przez ulicę, często zatłoczoną końmi i powozami; ale była dzielną małą dziewczynką i uważała za wielki zaszczyt przynosić „pierwsze danie tatusia”, jak on to nazywał. Na postoju wszyscy ją lubili i nie było tam człowieka, który nie przeprowadziłby jej bezpiecznie przez ulicę, gdyby Jerry sam nie mógł tego zrobić.

Pewnego zimnego, wietrznego dnia Dolly przyniosła Jerry’emu miskę czegoś gorącego i stała przy nim, kiedy jadł. Ledwie zaczął, gdy pewien dżentelmen, idący bardzo szybko w naszą stronę, uniósł parasol. Jerry w odpowiedzi dotknął kapelusza, oddał miskę Dolly i zaczął zdejmować ze mnie derkę, gdy dżentelmen, podszedłszy pośpiesznie, zawołał: „Nie, nie, dokończ zupę, przyjacielu; nie mam wiele czasu, ale mogę zaczekać, aż skończysz i bezpiecznie odprowadzisz córeczkę na chodnik”. To mówiąc, usiadł w dorożce. Jerry serdecznie mu podziękował i wrócił do Dolly.

„Widzisz, Dolly, to jest dżentelmen; to prawdziwy dżentelmen, Dolly; ma czas i myśli o wygodzie biednego dorożkarza i małej dziewczynki”.

Jerry dokończył zupę, przeprowadził małą przez ulicę, a potem dostał polecenie, żeby jechać na Clapham Rise. Jeszcze kilka razy później ten sam dżentelmen brał naszą dorożkę. Myślę, że bardzo lubił psy i konie, bo ilekroć zawoziliśmy go pod jego własne drzwi, dwa albo trzy psy wybiegały mu w podskokach na spotkanie. Czasem podchodził do mnie i mnie klepał, mówiąc w swój spokojny, miły sposób: „Ten koń ma dobrego pana i zasługuje na niego”. Bardzo rzadko się zdarzało, żeby ktoś zwrócił uwagę na konia, który dla niego pracował. Zdarzało się, że robiły to od czasu do czasu damy, a ten dżentelmen i jeszcze jedna czy dwie osoby poklepali mnie i powiedzieli mi dobre słowo; ale dziewięćdziesiąt dziewięć osób na sto prędzej wpadłoby na pomysł, żeby poklepać parowóz, który ciągnął pociąg.

Dżentelmen nie był młody, a jego ramiona pochylały się do przodu, jakby zawsze do czegoś zmierzał. Usta miał wąskie i mocno zaciśnięte, choć uśmiechał się bardzo miło; wzrok miał bystry, a coś w jego szczęce i w ruchach głowy kazało myśleć, że jest bardzo stanowczy we wszystkim, za co się weźmie. Głos miał miły i życzliwy; każdy koń zaufałby temu głosowi, choć był on równie zdecydowany jak wszystko inne w tym człowieku.

Pewnego dnia on i jeszcze jeden dżentelmen wzięli naszą dorożkę; zatrzymali się przed sklepem przy ulicy R—- i gdy jego przyjaciel wszedł do środka, on stanął w drzwiach. Kawałek przed nami, po drugiej stronie ulicy, przed jakąś piwnicą z winami stał wóz zaprzężony w dwa bardzo piękne konie; woźnicy przy nich nie było i nie wiem, jak długo tak stały, ale widocznie uznały, że czekały już dość długo, i ruszyły z miejsca. Zanim uszły kilka kroków, woźnica wybiegł i je złapał. Wydawał się wściekły, że się ruszyły, i batem i lejcami okrutnie je ukarał, bijąc je nawet po głowach. Nasz dżentelmen widział to wszystko i szybko przeszedłszy przez ulicę, powiedział stanowczym głosem:

„Jeżeli natychmiast nie przestaniesz, każę cię aresztować za pozostawienie koni bez opieki i za brutalne postępowanie”.

Mężczyzna, który najwyraźniej był pijany, wyrzucił z siebie stek obelg, ale przestał okładać konie, chwycił lejce i wsiadł na wóz; tymczasem nasz przyjaciel spokojnie wyjął z kieszeni notes i, spojrzawszy na nazwisko i adres wymalowane na wozie, coś zapisał.

„A to panu na co?” – warknął woźnica, strzelając z bata i ruszając. Skinienie głową i ponury uśmiech były jedyną odpowiedzią, jaką dostał.

Kiedy nasz przyjaciel wrócił do dorożki, dołączył do niego jego towarzysz, który powiedział ze śmiechem: „Myślałem, Wright, że masz dość własnych spraw na głowie, żeby się nie kłopotać cudzymi końmi i cudzą służbą”.

Nasz przyjaciel przystanął na chwilę i, odchyliwszy lekko głowę do tyłu, rzekł: „Czy wiesz, dlaczego ten świat jest taki zły?”.

„Nie” – odpowiedział tamten.

„To ci powiem. Dlatego, że ludzie myślą tylko o własnych sprawach i nie chce im się ująć za uciśnionymi ani wyciągnąć złoczyńcy na światło dzienne. Nigdy nie widzę takiej niegodziwości bez zrobienia tego, co w mojej mocy, i niejeden właściciel dziękował mi za to, że się ode mnie dowiedział, jak obchodzono się z jego końmi”.

„Szkoda, że nie ma więcej takich dżentelmenów jak pan” – powiedział Jerry – „bo w tym mieście bardzo ich brakuje”.

Potem pojechaliśmy dalej, a kiedy wysiadali z dorożki, nasz przyjaciel mówił: „Moja zasada jest taka: jeśli widzimy okrucieństwo albo krzywdę, którym mamy moc położyć kres, i nic nie robimy, stajemy się współwinni”.

Wszystkie rozdziały

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał