Paardenpret

Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 46. Jakes en de dame

· The Equinest

Zwart paard in een groene wei

Hoofdstuk 46. Jakes en de dame

Ik werd verkocht aan een graanhandelaar en bakker die Jerry kende, en bij hem zou ik volgens Jerry goed voer en redelijk werk krijgen. Wat het eerste betrof, had hij helemaal gelijk, en als mijn baas altijd zelf aanwezig was geweest, denk ik niet dat ik te zwaar beladen zou zijn, maar er was een voorman die iedereen altijd opjoeg en aandreef, en vaak, als ik al een volle vracht had, liet hij er nog iets bij laden. Mijn voerman, die Jakes heette, zei vaak dat het meer was dan ik zou moeten trekken, maar de ander wuifde dat altijd weg. “Het had geen zin om twee keer te gaan als het in één keer kon, en hij wilde dat het werk opschoot.”

Jakes had, net als de andere voerlieden, altijd de opzetteugel strak, waardoor ik niet gemakkelijk kon trekken, en toen ik er drie of vier maanden was, merkte ik dat het werk flink aan mijn krachten vrat.

Op een dag was ik zwaarder beladen dan gewoonlijk, en een deel van de weg ging steil omhoog. Ik zette al mijn kracht in, maar ik kwam niet vooruit en moest voortdurend stilstaan. Dat beviel mijn voerman niet, en hij liet zijn zweep hard neerkomen. “Vooruit, luiwammes,” zei hij, “of ik zal je wel krijgen.”

Opnieuw zette ik de zware vracht in beweging en zwoegde een paar meter verder; opnieuw kwam de zweep neer, en opnieuw worstelde ik voorwaarts. De pijn van die grote karwats was scherp, maar mijn gemoed was net zo gekwetst als mijn arme flanken. Gestraft en mishandeld worden terwijl ik mijn uiterste best deed, was zo hard dat ik er alle moed door verloor. Voor de derde keer was hij me wreed aan het afranselen, toen een dame snel naar hem toe kwam en met een lieve, ernstige stem zei:

“O! Slaat u uw goede paard toch alstublieft niet meer; ik weet zeker dat hij alles doet wat hij kan, en de weg is heel steil; ik weet zeker dat hij zijn best doet.”

“Als zijn best doen deze vracht niet boven krijgt, dan moet hij maar meer dan zijn best doen; meer weet ik er niet van, mevrouw,” zei Jakes.

“Maar is het geen zware vracht?” vroeg ze.

“Ja, ja, te zwaar,” zei hij; “maar dat is mijn schuld niet; de voorman kwam net toen we vertrokken en wilde er nog drie centenaar bij laten laden om zichzelf moeite te besparen, en ik moet er maar zo goed mogelijk mee verder.”

Hij hief de zweep weer op, toen de dame zei:

“Stop alstublieft; ik denk dat ik u kan helpen, als u me laat.”

De man lachte.

“Ziet u,” zei ze, “u geeft hem geen eerlijke kans; hij kan niet al zijn kracht gebruiken met zijn hoofd zo achterover getrokken door die opzetteugel; als u die zou losmaken, weet ik zeker dat hij het beter zou doen – probeert u het toch,” zei ze overredend, “ik zou het heel fijn vinden als u dat deed.”

“Nou, nou,” zei Jakes met een kort lachje, “alles om een dame een plezier te doen, natuurlijk. Hoe ver wilt u hem lager hebben, mevrouw?”

“Helemaal los, geef hem zijn hoofd helemaal vrij.”

De teugel werd losgemaakt, en in een oogwenk liet ik mijn hoofd zakken tot vlak bij mijn knieën. Wat een verademing was dat! Toen gooide ik het een paar keer op en neer om de pijnlijke stijfheid uit mijn hals te krijgen.

“Arme jongen! Dat had je nodig,” zei ze, terwijl ze me met haar zachte hand klopte en aaide; “en als u nu vriendelijk tegen hem praat en hem voortleidt, denk ik dat hij het beter zal kunnen.”

Jakes pakte de teugel. “Kom op, Blackie.” Ik liet mijn hoofd zakken en wierp mijn hele gewicht tegen het gareel; ik spaarde mijn krachten niet; de vracht kwam in beweging, en ik trok hem gestaag de heuvel op en bleef toen staan om op adem te komen.

De dame was over het voetpad meegelopen en kwam nu de weg op. Ze aaide en klopte mijn hals, zoals ik in lange tijd niet geklopt was.

“Ziet u, hij wilde best toen u hem de kans gaf; ik weet zeker dat het een goedaardig dier is, en ik durf te zeggen dat hij betere dagen heeft gekend. U doet die teugel er toch niet weer op, hè?” want hij stond juist op het punt hem op de oude manier weer vast te zetten.

“Tja, mevrouw, ik kan niet ontkennen dat zijn hoofd vrij hebben hem de heuvel op heeft geholpen, en ik zal het een andere keer onthouden, en dank u wel, mevrouw; maar als hij zonder opzetteugel liep, zou ik de risee van alle voerlieden zijn; het is de mode, ziet u.”

“Is het niet beter,” zei ze, “om een goede mode te beginnen dan een slechte te volgen? Heel veel heren gebruiken tegenwoordig geen opzetteugels meer; onze koetspaarden dragen ze al vijftien jaar niet meer, en ze werken veel minder vermoeid dan paarden die ze wel hebben; bovendien,” voegde ze er heel ernstig aan toe, “hebben we niet het recht om een van Gods schepselen leed te berokkenen zonder heel goede reden; we noemen ze stomme dieren, en dat zijn ze ook, want ze kunnen ons niet vertellen wat ze voelen, maar ze lijden niet minder omdat ze geen woorden hebben. Maar ik moet u nu niet langer ophouden; ik dank u dat u mijn plan met uw goede paard hebt willen proberen, en ik weet zeker dat u merkt dat het veel beter werkt dan de zweep. Goedendag,” en met nog een zacht klopje op mijn hals stapte ze lichtvoetig over het pad, en ik heb haar nooit meer gezien.

“Dat was een echte dame, dat durf ik te zweren,” zei Jakes tegen zichzelf; “ze sprak net zo beleefd tegen me alsof ik een heer was, en ik zal haar plan proberen, bergop in elk geval;” en ik moet hem recht doen door te zeggen dat hij mijn teugel een paar gaatjes losser zette, en dat hij me daarna bergop altijd mijn hoofd vrij gaf; maar de zware vrachten bleven. Goed voer en voldoende rust houden je krachten op peil bij volle arbeid, maar geen paard is bestand tegen overbelading; en ik raakte hierdoor zo grondig uitgeput dat er een jonger paard in mijn plaats werd gekocht. Ik kan hier net zo goed vermelden waaronder ik in die tijd nog meer te lijden had. Ik had paarden erover horen praten, maar dat kwaad had ik zelf nog nooit ondervonden; het was een slecht verlichte stal; er was maar één heel klein raampje aan het eind, en het gevolg was dat de standen bijna donker waren.

Afgezien van de neerslachtige uitwerking die dit op mijn stemming had, verzwakte het mijn gezichtsvermogen sterk, en als ik plotseling uit het donker in het felle daglicht werd gebracht, deed dat veel pijn aan mijn ogen. Verscheidene keren struikelde ik over de drempel en kon ik nauwelijks zien waar ik liep.

Ik geloof dat ik, als ik daar heel lang was gebleven, halfblind zou zijn geworden, en dat zou een groot ongeluk zijn geweest, want ik heb mannen horen zeggen dat een stekeblind paard veiliger te mennen is dan een paard dat slecht ziet, omdat ze daar meestal heel schrikachtig van worden. Ik ben er echter zonder blijvende schade aan mijn ogen afgekomen en werd verkocht aan een grote rijtuigverhuurder.

Alle hoofdstukken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel