Paardenpret

Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 24. Lady Anne, of een op hol geslagen paard

· The Equinest

Zwart paard in een groene wei

Hoofdstuk 24. Lady Anne, of een op hol geslagen paard

Vroeg in het voorjaar gingen Lord Wexmire en een deel van zijn familie naar Londen, en ze namen York mee. Ginger en ik en nog een paar paarden bleven thuis om gebruikt te worden, en de eerste stalknecht kreeg de leiding.

Lady Harriet, die op het landgoed bleef, was ernstig ziekelijk en ging nooit uit met het rijtuig, en Lady Anne reed liever te paard met haar broer of haar neven. Ze was een volmaakte amazone, en even vrolijk en zachtaardig als ze mooi was. Ze koos mij als haar paard en noemde me “Black Auster”. Ik genoot erg van die ritten in de heldere, koude lucht, soms met Ginger, soms met Lizzie. Die Lizzie was een helderbruine merrie, bijna volbloed, en erg geliefd bij de heren vanwege haar mooie bewegingen en levendige karakter; maar Ginger, die haar beter kende dan ik, vertelde me dat ze nogal schrikachtig was.

Er logeerde een heer op het landgoed die Blantyre heette; hij reed altijd op Lizzie en prees haar zo uitbundig dat Lady Anne op een dag het dameszadel op haar liet leggen, en het andere zadel op mij. Toen we bij de deur kwamen, leek de heer erg onrustig.

“Wat is dit nu?” zei hij. “Ben je je goede Black Auster beu?”

“O nee, helemaal niet,” antwoordde ze, “maar ik ben zo vriendelijk om jou hem een keertje te laten rijden, en dan probeer ik jouw bekoorlijke Lizzie. Je moet toegeven dat ze qua grootte en uiterlijk veel meer op een damespaard lijkt dan mijn eigen lieveling.”

“Laat me je toch aanraden haar niet te bestijgen,” zei hij. “Ze is een bekoorlijk dier, maar ze is te schrikachtig voor een dame. Ik verzeker je, ze is niet helemaal veilig; ik smeek je, laat de zadels omwisselen.”

“Beste neef,” zei Lady Anne lachend, “breek alsjeblieft je goede, voorzichtige hoofd niet over mij. Ik rijd al paard sinds ik een baby was, en ik ben heel vaak met de jacht meegereden, al weet ik dat jij het niet goedkeurt dat dames jagen; maar zo is het nu eenmaal, en ik ben van plan die Lizzie te proberen waar jullie heren allemaal zo dol op zijn; help me dus alsjeblieft in het zadel, als de goede vriend die je bent.”

Er viel niets meer te zeggen; hij zette haar voorzichtig in het zadel, controleerde het bit en de kinketting, gaf haar zachtjes de teugels in handen en besteeg toen mij. Net toen we wilden vertrekken, kwam er een lakei naar buiten met een briefje en een boodschap van Lady Harriet: of ze deze vraag voor haar bij dokter Ashley wilden stellen en het antwoord mee terug wilden nemen.

Het dorp lag ongeveer een mijl verderop, en het huis van de dokter was het laatste. We reden opgewekt verder tot we bij zijn hek kwamen. Er liep een korte oprijlaan naar het huis tussen hoge groenblijvende struiken.

Blantyre steeg bij het hek af en wilde het voor Lady Anne openen, maar zij zei: “Ik wacht hier op je, en je kunt Austers teugel aan het hek hangen.”

Hij keek haar twijfelend aan. “Ik ben nog geen vijf minuten weg,” zei hij.

“O, haast je maar niet; Lizzie en ik lopen heus niet bij je weg.”

Hij hing mijn teugel aan een van de ijzeren punten en was al snel tussen de bomen verdwenen. Lizzie stond rustig aan de kant van de weg, een paar passen verderop, met haar achterkant naar mij toe. Mijn jonge meesteres zat ontspannen met losse teugel en neuriede een liedje. Ik luisterde naar de voetstappen van mijn ruiter tot hij bij het huis was en hoorde hem op de deur kloppen. Aan de overkant van de weg lag een weiland waarvan het hek openstond; precies op dat moment kwamen er een paar karrenpaarden en een stel jonge veulens in een wilde wanorde naar buiten draven, terwijl een jongen erachter met een grote zweep knalde. De veulens waren wild en uitgelaten, en een van hen schoot dwars over de weg en botste tegen Lizzies achterbenen aan. Of het nu dat domme veulen was, of het harde knallen van de zweep, of allebei, weet ik niet, maar ze gaf een felle trap en stoof er in een dolle galop vandoor. Het ging zo plotseling dat Lady Anne bijna uit het zadel werd geworpen, maar ze herstelde zich snel. Ik hinnikte luid en schel om hulp; telkens weer hinnikte ik, terwijl ik ongeduldig met mijn hoef over de grond schraapte en met mijn hoofd schudde om de teugel los te krijgen. Ik hoefde niet lang te wachten. Blantyre kwam naar het hek rennen; hij keek angstig om zich heen en zag nog net de wegvliegende gestalte, nu ver weg op de weg. In een oogwenk sprong hij in het zadel. Ik had geen zweep of spoor nodig, want ik was net zo gretig als mijn ruiter; hij zag het, gaf me de vrije teugel, boog een beetje naar voren, en zo stormden we hen achterna.

Ongeveer anderhalve mijl liep de weg rechtdoor, daarna boog hij naar rechts en splitste zich vervolgens in twee wegen. Lang voordat we bij de bocht waren, was ze al uit het zicht. Welke kant was ze op gegaan? Een vrouw stond bij haar tuinhek, met haar hand boven haar ogen tegen de zon, gespannen de weg af te turen. Bijna zonder de teugel aan te nemen riep Blantyre: “Welke kant op?” “Naar rechts!” riep de vrouw, terwijl ze met haar hand wees, en weg waren we, de rechterweg op; toen zagen we haar heel even; nog een bocht en ze was weer verdwenen. Een paar keer vingen we een glimp op en verloren we hen weer uit het oog. We leken nauwelijks op hen in te lopen. Een oude wegwerker stond bij een hoop stenen, zijn schop had hij laten vallen en zijn handen hield hij omhoog. Toen we dichterbij kwamen, gaf hij een teken dat hij iets wilde zeggen. Blantyre nam de teugel een beetje aan. “Naar de hei, naar de hei, meneer; daar is ze afgeslagen.” Ik kende die hei heel goed; het was grotendeels heel ongelijke grond, begroeid met heide en donkergroene gaspeldoornstruiken, met hier en daar een oude, kromgegroeide meidoorn; er waren ook open plekken met mooi kort gras, met overal mierenhopen en molshopen; de slechtste plek die ik ooit heb gekend voor een dolle galop.

We waren de hei nog maar net op gedraaid toen we het groene rijkleed weer voor ons uit zagen vliegen. De hoed van mijn meesteres was weg en haar lange bruine haar wapperde achter haar aan. Haar hoofd en lichaam waren naar achteren geworpen, alsof ze met al haar laatste krachten trok, en alsof die krachten bijna op waren. Het was duidelijk dat de ruwe grond Lizzies vaart flink had afgeremd, en het leek erop dat we haar misschien konden inhalen.

Zolang we op de grote weg waren, had Blantyre me mijn hoofd vrijgelaten; maar nu stuurde hij me met een lichte hand en een geoefend oog zo meesterlijk over de grond dat mijn tempo nauwelijks afnam, en we liepen duidelijk op hen in.

Ongeveer halverwege de hei was onlangs een brede sloot gegraven, en de aarde die eruit was gekomen lag ruw opgeworpen aan de andere kant. Dat zou hen toch zeker tegenhouden! Maar nee; vrijwel zonder te aarzelen nam Lizzie de sprong, struikelde tussen de ruwe kluiten en viel. Blantyre kreunde: “Nu, Auster, doe je best!” Hij gaf me een vaste teugel. Ik nam me goed bij elkaar en kwam met één vastberaden sprong over zowel de sloot als de wal.

Roerloos tussen de heide, met haar gezicht naar de grond, lag mijn arme jonge meesteres. Blantyre knielde neer en riep haar naam: er kwam geen geluid. Voorzichtig draaide hij haar gezicht naar boven: het was doodsbleek en haar ogen waren dicht. “Annie, lieve Annie, zeg toch iets!” Maar er kwam geen antwoord. Hij knoopte haar rijkleed open, maakte haar kraag los, voelde aan haar handen en pols, sprong toen op en keek wild om zich heen naar hulp.

Niet ver weg waren twee mannen turf aan het steken, die Lizzie zonder ruiter wild hadden zien rondrennen en hun werk in de steek hadden gelaten om haar te vangen.

Blantyres geroep bracht hen al snel ter plaatse. De voorste man leek erg geschrokken van wat hij zag en vroeg wat hij kon doen.

“Kun je paardrijden?”

“Nou, meneer, een ruiter ben ik nou niet bepaald, maar voor Lady Anne waag ik m’n nek; ze is afgelopen winter ongemeen goed geweest voor m’n vrouw.”

“Klim dan op dit paard, mijn vriend – je nek is volkomen veilig – en rijd naar de dokter en vraag hem onmiddellijk te komen; dan door naar het landgoed; vertel ze alles wat je weet en zeg dat ze me het rijtuig sturen, met Lady Annes kamenier en hulp. Ik blijf hier.”

“Goed, meneer, ik zal m’n best doen, en ik bid God dat die lieve jonge dame gauw haar ogen opendoet.” Toen zag hij de andere man en riep: “Hier, Joe, ga gauw water halen, en zeg tegen m’n vrouw dat ze zo vlug als ze kan naar Lady Anne moet komen.”

Daarna klauterde hij op de een of andere manier in het zadel, en met een “Vort!” en een klap met beide benen tegen mijn flanken ging hij op weg, met een klein ommetje om de sloot te vermijden. Hij had geen zweep, en dat leek hem dwars te zitten; maar mijn tempo loste dat probleem al snel op, en hij merkte dat het beste wat hij kon doen was in het zadel blijven zitten en mij inhouden, en dat deed hij moedig. Ik schudde hem zo weinig door elkaar als ik kon, maar een paar keer riep hij op de ruwe grond: “Rustig! Ho! Rustig!” Op de grote weg ging alles goed; en bij de dokter en op het landgoed deed hij zijn boodschap als een goed en trouw man. Ze vroegen hem binnen voor een borreltje. “Nee, nee,” zei hij, “ik ga terug naar ze, binnendoor over de velden, en dan ben ik er nog vóór het rijtuig.”

Er was een hoop haast en opwinding toen het nieuws bekend werd. Ik werd gewoon in mijn box gezet; zadel en hoofdstel werden afgedaan en er werd een deken over me heen gegooid.

Ginger werd gezadeld en in grote haast weggestuurd om Lord George te halen, en al snel hoorde ik het rijtuig het erf af rijden.

Het leek lang te duren voordat Ginger terugkwam en we weer alleen gelaten werden; en toen vertelde ze me alles wat ze had gezien.

“Ik kan niet veel vertellen,” zei ze. “We hebben bijna de hele weg gegaloppeerd en kwamen er precies aan toen de dokter aan kwam rijden. Er zat een vrouw op de grond met het hoofd van de jonge dame op haar schoot. De dokter goot iets in haar mond, maar het enige wat ik hoorde was: ‘Ze is niet dood.’ Toen werd ik door een man een eindje verderop gebracht. Na een tijdje werd ze naar het rijtuig gedragen, en we kwamen samen naar huis. Ik hoorde mijn baas tegen een heer die hem staande hield om ernaar te vragen zeggen dat hij hoopte dat er niets gebroken was, maar dat ze nog niets had gezegd.”

Toen Lord George Ginger meenam voor de jacht, schudde York zijn hoofd; hij zei dat er een vaste hand nodig was om een paard zijn eerste seizoen te trainen, en niet een roekeloze ruiter als Lord George.

Ginger vond het altijd heerlijk, maar soms als ze terugkwam kon ik zien dat ze zich zwaar had overspannen, en af en toe gaf ze een kort kuchje. Ze had te veel pit om te klagen, maar ik kon het niet helpen dat ik me zorgen om haar maakte.

Twee dagen na het ongeluk kwam Blantyre bij me op bezoek; hij klopte me op de hals en prees me uitbundig; hij vertelde Lord George dat hij zeker wist dat het paard net zo goed als hij begreep in welk gevaar Annie verkeerde. “Ik had hem niet kunnen inhouden, al had ik het gewild,” zei hij. “Ze zou nooit op een ander paard moeten rijden.” Uit hun gesprek begreep ik dat mijn jonge meesteres nu buiten gevaar was en binnenkort weer zou kunnen rijden. Dat was goed nieuws voor me en ik verheugde me op een gelukkig leven.

Alle hoofdstukken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel