Paardenpret
Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 25. Reuben Smith

Hoofdstuk 25. Reuben Smith
Nu moet ik iets vertellen over Reuben Smith, die de leiding over de stallen kreeg toen York naar Londen ging. Niemand verstond zijn vak beter dan hij, en als het goed met hem ging, was er geen trouwer of waardevoller man te vinden. Hij was zachtaardig en heel bekwaam in de omgang met paarden, en hij kon ze bijna net zo goed behandelen als een hoefsmid, want hij had twee jaar bij een veearts gewoond. Hij was een eersteklas koetsier; hij reed een vierspan of een tandem net zo gemakkelijk als een tweespan. Hij was een knappe man, goed geschoold, en had heel prettige manieren. Ik geloof dat iedereen hem graag mocht; de paarden in elk geval wel. Het enige wonderlijke was dat hij een ondergeschikte betrekking had en niet de plaats van eerste koetsier zoals York; maar hij had één grote fout, en dat was zijn liefde voor de drank.
Hij was niet zoals sommige mannen, die er altijd mee bezig zijn; hij bleef wekenlang of zelfs maandenlang nuchter, en dan sloeg hij ineens door en had hij een “zuippartij”, zoals York het noemde, en dan was hij een schande voor zichzelf, een verschrikking voor zijn vrouw en een plaag voor iedereen die met hem te maken had. Hij was echter zo nuttig dat York de zaak twee of drie keer in de doofpot had gestopt en buiten het weten van de graaf had gehouden; maar op een avond, toen Reuben een gezelschap van een bal naar huis moest rijden, was hij zo dronken dat hij de teugels niet kon vasthouden, en een van de heren uit het gezelschap moest op de bok klimmen en de dames naar huis rijden. Dat kon natuurlijk niet verborgen blijven, en Reuben werd op staande voet ontslagen; zijn arme vrouw en kleine kinderen moesten het mooie huisje bij het parkhek uit en gaan waar ze maar heen konden. De oude Max heeft me dit allemaal verteld, want het was al een hele tijd geleden gebeurd; maar kort voordat Ginger en ik kwamen, was Smith weer in dienst genomen. York had bij de graaf, die heel goedhartig is, een goed woordje voor hem gedaan, en de man had plechtig beloofd dat hij geen druppel meer zou aanraken zolang hij daar woonde. Hij had zijn belofte zo goed gehouden dat York dacht dat hij hem gerust zijn plaats kon laten innemen terwijl hij weg was, en hij was zo bekwaam en eerlijk dat niemand anders er zo geschikt voor leek.
Het was nu begin april, en de familie werd ergens in mei thuis verwacht. Het lichte coupérijtuig moest opnieuw worden opgeknapt, en omdat kolonel Blantyre terug moest naar zijn regiment, werd afgesproken dat Smith hem ermee naar de stad zou rijden en dan te paard terug zou komen; daarvoor nam hij het zadel mee, en ik werd voor de tocht uitgekozen. Op het station drukte de kolonel Smith wat geld in de hand en nam afscheid met de woorden: “Pas goed op je jonge meesteres, Reuben, en laat Black Auster niet afbeulen door het eerste het beste jonge kwastje dat hem wil rijden – houd hem voor de jonge dame.”
We lieten het rijtuig achter bij de rijtuigmaker, en Smith reed op mij naar de White Lion en droeg de stalknecht op me goed te voeren en me om vier uur voor hem klaar te hebben. Onderweg was er een nagel in een van mijn voorijzers losgeraakt, maar de stalknecht merkte het pas tegen vier uur op. Smith kwam pas om vijf uur het erf op en zei toen dat hij niet voor zessen zou vertrekken, omdat hij een paar oude vrienden was tegengekomen. De man vertelde hem toen over de nagel en vroeg of hij het hoefijzer moest laten nakijken.
“Nee,” zei Smith, “dat houdt het wel tot we thuis zijn.”
Hij sprak heel luid en achteloos, en ik vond het helemaal niets voor hem dat hij niet naar het hoefijzer liet kijken, want hij was meestal ontzettend precies als het om losse nagels in onze ijzers ging. Hij kwam niet om zes uur, niet om zeven uur en niet om acht uur, en het was bijna negen uur voordat hij me kwam halen, en toen met een luide, ruwe stem. Hij leek in een heel slecht humeur en schold de stalknecht uit, al kon ik niet zeggen waarom.
De waard stond in de deuropening en zei: “Pas op, meneer Smith!” maar hij antwoordde boos met een vloek; en hij was de stad nog nauwelijks uit of hij begon te galopperen en gaf me vaak een scherpe tik met zijn zweep, hoewel ik al op volle snelheid liep. De maan was nog niet opgekomen en het was heel donker. De wegen waren steenachtig, omdat ze kort daarvoor waren hersteld; doordat we er in dit tempo overheen gingen, raakte mijn hoefijzer steeds losser, en toen we bij het tolhek kwamen, viel het eraf.
Als Smith bij zijn volle verstand was geweest, zou hij hebben gemerkt dat er iets mis was met mijn gang, maar hij was te dronken om het op te merken.
Voorbij het tolhek lag een lang stuk weg waarop net nieuwe stenen waren gelegd – grote, scherpe stenen, waar je met geen enkel paard snel overheen kon rijden zonder gevaar te lopen. Over die weg moest ik, met één hoefijzer kwijt, zo hard galopperen als ik kon, terwijl mijn ruiter me intussen met zijn zweep sloeg en me met woeste vloeken aanspoorde nog harder te gaan. Mijn hoef zonder ijzer had natuurlijk verschrikkelijk te lijden; de hoorn was gebroken en gespleten tot op het leven, en de binnenkant was vreselijk opengesneden door de scherpe stenen.
Zo kon het niet doorgaan; geen paard kan onder zulke omstandigheden op de been blijven; de pijn was te groot. Ik struikelde en viel met kracht op allebei mijn knieën. Smith werd door mijn val van mijn rug geslingerd, en door de snelheid waarmee ik liep, moet hij met grote kracht zijn neergekomen. Ik stond snel weer op mijn benen en strompelde naar de kant van de weg, waar geen stenen lagen. De maan was net boven de heg uitgekomen, en in haar licht kon ik Smith een paar meter verderop zien liggen. Hij stond niet op; hij deed één zwakke poging om overeind te komen, en toen klonk er een zwaar gekreun. Ik had ook wel kunnen kreunen, want ik had hevige pijn aan mijn hoef en mijn knieën; maar paarden zijn gewend hun pijn zwijgend te dragen. Ik gaf geen geluid, maar bleef staan luisteren. Nog één zwaar gekreun van Smith; maar hoewel hij nu in het volle maanlicht lag, zag ik hem niet bewegen. Ik kon niets voor hem doen en ook niet voor mezelf, maar o, wat luisterde ik naar het geluid van een paard, of van wielen, of van voetstappen! De weg werd niet veel gebruikt, en op dit uur van de nacht konden we wel uren blijven liggen en staan voordat er hulp kwam. Ik stond te kijken en te luisteren. Het was een kalme, zoele aprilnacht; er waren geen geluiden behalve een paar zachte tonen van een nachtegaal, en niets bewoog behalve de witte wolken bij de maan en een bosuil die over de heg fladderde. Het deed me denken aan de zomernachten van lang geleden, toen ik naast mijn moeder lag in de groene, aangename wei bij boer Grey.
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel