Paardenpret

Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 30. Een dief

· The Equinest

Zwart paard in een groene wei

Hoofdstuk 30. Een dief

Mijn nieuwe baas was een ongetrouwde man. Hij woonde in Bath en had het druk met zijn zaken. Zijn dokter had hem aangeraden te gaan paardrijden voor de beweging, en daarom kocht hij mij. Hij huurde een stal op korte afstand van zijn woning en nam een man die Filcher heette in dienst als stalknecht. Mijn baas wist heel weinig van paarden, maar hij behandelde me goed, en ik had een goede en gemakkelijke plaats kunnen hebben, als er geen dingen waren gebeurd waar hij niets van wist. Hij bestelde het beste hooi met volop haver, geplette bonen en zemelen, met wikke of raaigras, zoals de man nodig mocht vinden. Ik hoorde de baas de opdracht geven, dus ik wist dat er volop goed voer was, en ik dacht dat ik het goed getroffen had.

Een paar dagen ging alles goed. Ik merkte dat mijn stalknecht zijn vak verstond. Hij hield de stal schoon en luchtig, hij poetste me grondig, en hij was nooit anders dan vriendelijk. Hij was stalknecht geweest in een van de grote hotels in Bath. Dat had hij opgegeven, en nu kweekte hij fruit en groente voor de markt, en zijn vrouw fokte en mestte kippen en konijnen voor de verkoop. Na een tijdje leek het me dat mijn haver wel erg karig werd; ik kreeg de bonen, maar er waren zemelen doorheen gemengd in plaats van haver, waarvan er heel weinig was; zeker niet meer dan een kwart van wat er had moeten zijn. Na twee of drie weken begon dat te merken aan mijn kracht en mijn levenslust. Het groenvoer, hoe goed ook, was niet genoeg om me zonder haver in conditie te houden. Ik kon echter niet klagen of laten weten wat ik tekortkwam. Zo ging het ongeveer twee maanden door; en ik vroeg me af waarom mijn baas niet zag dat er iets mis was. Op een middag reed hij echter het platteland in om een vriend van hem te bezoeken, een herenboer die aan de weg naar Wells woonde.

Deze heer had een heel scherp oog voor paarden; en nadat hij zijn vriend had verwelkomd, zei hij, terwijl hij me met zijn blik opnam:

“Het lijkt me, Barry, dat je paard er niet zo goed uitziet als toen je hem net had; is hij ziek geweest?”

“Nee, ik geloof van niet,” zei mijn baas, “maar hij is lang niet zo levendig als vroeger; mijn stalknecht zegt dat paarden in de herfst altijd lusteloos en zwak zijn en dat ik dat moet verwachten.”

“Herfst, onzin!” zei de boer. “Het is pas augustus; en met jouw lichte werk en goede voer zou hij niet zo achteruit mogen gaan, al was het herfst. Wat geef je hem te eten?”

Mijn baas vertelde het hem. De ander schudde langzaam zijn hoofd en begon me te betasten.

“Ik weet niet wie jouw haver opeet, beste kerel, maar ik zou me sterk vergissen als je paard hem krijgt. Heb je erg hard gereden?”

“Nee, heel rustig.”

“Leg je hand dan eens hier,” zei hij, terwijl hij met zijn hand over mijn hals en schouder streek. “Hij is zo warm en vochtig als een paard dat net van het gras komt. Ik raad je aan wat beter in je stal te kijken. Ik ben niet graag achterdochtig, en godzijdank heb ik daar geen reden toe, want ik kan op mijn mannen vertrouwen, of ik er nu bij ben of niet; maar er bestaan gemene schurken die slecht genoeg zijn om een stom dier zijn voer af te pakken. Je moet het uitzoeken.” En tegen zijn knecht, die me kwam halen: “Geef dit paard een flinke portie geplette haver, en wees niet zuinig.”

“Stomme dieren!” Ja, dat zijn we; maar als ik had kunnen praten, had ik mijn baas kunnen vertellen waar zijn haver bleef. Mijn stalknecht kwam elke ochtend rond zes uur, en met hem een jongetje dat altijd een afgedekte mand bij zich had. Hij ging met zijn vader de tuigkamer in, waar de haver werd bewaard, en als de deur op een kier stond, kon ik zien hoe ze een zakje vulden met haver uit de kist, en dan ging hij er weer vandoor.

Vijf of zes ochtenden later, net toen de jongen de stal uit was, werd de deur opengeduwd en kwam er een politieagent binnen die het kind stevig bij de arm vasthield; een tweede agent kwam achter hem aan, deed de deur van binnen op slot en zei: “Laat me de plek zien waar je vader het voer voor zijn konijnen bewaart.”

De jongen keek erg bang en begon te huilen; maar er was geen ontkomen aan, en hij ging hen voor naar de haverkist. Daar vond de agent nog een leeg zakje, net zo een als het zakje dat vol haver in de mand van de jongen was gevonden.

Filcher was op dat moment mijn hoeven aan het uitkrabben, maar ze zagen hem al snel, en hoewel hij flink tekeerging, voerden ze hem af naar het “cachot”, en zijn zoontje met hem. Ik hoorde later dat de jongen niet schuldig werd bevonden, maar de man werd veroordeeld tot twee maanden gevangenisstraf.

Alle hoofdstukken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel