Końskie figle
Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 30. Złodziej

Rozdział 30. Złodziej
Mój nowy pan był kawalerem. Mieszkał w Bath i był bardzo zajęty interesami. Lekarz poradził mu jazdę konną dla zdrowia i w tym celu mnie kupił. Wynajął stajnię niedaleko swojego mieszkania i przyjął na stajennego człowieka nazwiskiem Filcher. Mój pan bardzo mało wiedział o koniach, ale dobrze mnie traktował i miałbym u niego dobre i lekkie miejsce, gdyby nie okoliczności, o których nie miał pojęcia. Zamówił najlepsze siano i dużo owsa, gnieciony bób i otręby, a do tego wykę albo życicę, ile stajenny uzna za potrzebne. Słyszałem, jak pan wydawał to polecenie, więc wiedziałem, że dobrej paszy jest pod dostatkiem, i myślałem, że dobrze trafiłem.
Przez kilka dni wszystko szło dobrze. Przekonałem się, że mój stajenny zna się na swojej robocie. Utrzymywał stajnię w czystości i dobrze ją wietrzył, starannie mnie czyścił i zawsze był łagodny. Wcześniej był stajennym w jednym z wielkich hoteli w Bath. Rzucił tę pracę i teraz uprawiał owoce i warzywa na targ, a jego żona hodowała i tuczyła na sprzedaż drób i króliki. Po jakimś czasie wydało mi się, że owsa dostaję bardzo mało; bób dostawałem, ale mieszano go z otrębami zamiast z owsem, którego było bardzo niewiele; z pewnością nie więcej niż ćwierć tego, co powinno być. Po dwóch czy trzech tygodniach zaczęło to odbijać się na mojej sile i humorze. Pasza zielona, choć bardzo dobra, nie mogła utrzymać mnie w kondycji bez ziarna. Nie mogłem się jednak poskarżyć ani dać znać, czego mi brakuje. Trwało to mniej więcej dwa miesiące; dziwiłem się, że mój pan nie widzi, że coś jest nie tak. Pewnego popołudnia pojechał jednak za miasto do swojego przyjaciela, ziemianina, który sam gospodarował i mieszkał przy drodze do Wells.
Ten pan miał bardzo bystre oko do koni; przywitawszy przyjaciela, obrzucił mnie spojrzeniem i powiedział:
„Zdaje mi się, Barry, że twój koń nie wygląda tak dobrze jak wtedy, kiedy go kupiłeś; nie chorował?”
„Chyba nie – powiedział mój pan – ale jest o wiele mniej żwawy niż dawniej; stajenny mówi mi, że konie jesienią zawsze są ospałe i słabe i że muszę się z tym liczyć”.
„Jesień, też coś! – powiedział ziemianin. – Przecież to dopiero sierpień; a przy twojej lekkiej pracy i dobrej paszy nie powinien tak marnieć, nawet gdyby była jesień. Czym go karmisz?”
Mój pan mu powiedział. Tamten powoli pokręcił głową i zaczął mnie obmacywać.
„Nie wiem, kto zjada twój obrok, mój drogi, ale bardzo się mylę, jeśli dostaje go twój koń. Jechałeś bardzo szybko?”
„Nie, bardzo spokojnie”.
„To połóż tu rękę – powiedział, przesuwając dłonią po mojej szyi i łopatce – jest ciepły i wilgotny jak koń, którego dopiero co wzięto z pastwiska. Radzę ci trochę baczniej przyglądać się swojej stajni. Nie znoszę być podejrzliwy i, dzięki Bogu, nie mam powodu, bo mogę ufać swoim ludziom, czy jestem przy nich, czy nie; ale są podli łajdacy, którzy nie cofną się przed tym, żeby okraść nieme stworzenie z jego paszy. Musisz się temu przyjrzeć”. A zwracając się do swojego człowieka, który przyszedł mnie zabrać, dodał: „Daj temu koniowi porządną porcję gniecionego owsa i nie żałuj mu”.
„Nieme stworzenia!” Tak, jesteśmy nieme; ale gdybym umiał mówić, mógłbym powiedzieć mojemu panu, gdzie podziewa się jego owies. Mój stajenny przychodził co rano około szóstej, a z nim mały chłopiec, który zawsze miał ze sobą przykryty koszyk. Chodził z ojcem do siodlarni, gdzie trzymano obrok, a ja, kiedy drzwi były uchylone, widziałem, jak napełniają owsem ze skrzyni mały worek, a potem chłopiec znikał.
Pięć czy sześć poranków później, akurat gdy chłopiec wyszedł ze stajni, ktoś pchnął drzwi i wszedł policjant, trzymając dziecko mocno za ramię; za nim wszedł drugi policjant, zamknął drzwi od środka na klucz i powiedział: „Pokaż mi, gdzie twój ojciec trzyma paszę dla królików”.
Chłopiec wyglądał na bardzo przestraszonego i zaczął płakać; ale nie było ucieczki i zaprowadził ich do skrzyni z obrokiem. Tutaj policjant znalazł drugi pusty worek, taki sam jak ten, który znaleziono pełen owsa w koszyku chłopca.
Filcher czyścił mi akurat kopyta, ale szybko go dostrzegli i choć mocno się awanturował, zaprowadzili go do „kozy” razem z synem. Słyszałem później, że chłopca nie uznano za winnego, ale mężczyznę skazano na dwa miesiące więzienia.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał