Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Końskie figle

Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 13. Diabelskie piętno

· The Equinest

Kary koń na zielonej łące

Rozdział 13. Diabelskie piętno

Pewnego dnia, gdy John i ja załatwialiśmy jakąś sprawę naszego pana i wracaliśmy spokojnie długą, prostą drogą, w pewnej odległości zobaczyliśmy chłopca, który próbował zmusić kuca do skoku przez bramę; kuc nie chciał skoczyć, a chłopiec ciął go batem, ale ten tylko uskoczył w bok. Chłopiec znów go smagnął, ale kuc uskoczył w drugą stronę. Wtedy chłopiec zsiadł, sprawił mu porządne lanie i bił go po głowie; potem znów wsiadł i próbował zmusić go do skoku przez bramę, przez cały czas haniebnie kopiąc go piętami, ale kuc wciąż odmawiał. Kiedy byliśmy już prawie na miejscu, kuc spuścił głowę, wierzgnął zadem i zgrabnie posłał chłopca prosto w szeroki żywopłot z głogu, a sam, z wodzami zwisającymi od łba, ruszył pełnym galopem do domu. John roześmiał się na głos. „Dobrze mu tak” – powiedział.

„Oj, oj, oj! – wołał chłopiec, szamocząc się wśród cierni. – Hej, niech mi pan pomoże się stąd wydostać”.

„Dziękuję uprzejmie – odparł John – myślę, że jesteś akurat we właściwym miejscu, a może trochę zadrapań nauczy cię, żeby nie zmuszać kuca do skoków przez bramę, która jest dla niego za wysoka”. I z tymi słowami John odjechał. „Możliwe – mówił sam do siebie – że ten młodzik jest nie tylko okrutny, ale i kłamie; pojedziemy do domu koło farmy pana Bushby’ego, Książę, a wtedy, gdyby ktoś chciał wiedzieć, ty i ja możemy mu wszystko powiedzieć, rozumiesz”. Skręciliśmy więc w prawo i wkrótce dotarliśmy do brogów, skąd widać było już dom. Farmer śpieszył na drogę, a jego żona stała przy bramie, bardzo przestraszona.

„Widział pan mojego chłopaka? – zapytał pan Bushby, gdy podjechaliśmy. – Wyjechał godzinę temu na moim karym kucu, a zwierzę właśnie wróciło bez jeźdźca”.

„Myślę, proszę pana – odparł John – że lepiej mu bez jeźdźca, chyba że ktoś potrafi na nim porządnie jeździć”.

„Co pan ma na myśli?” – zapytał farmer.

„Cóż, proszę pana, widziałem, jak pański syn haniebnie bił batem, kopał i tłukł tego dobrego małego kuca, bo ten nie chciał skoczyć przez bramę, która była dla niego za wysoka. Kuc zachowywał się dobrze, proszę pana, i nie okazał żadnej narowistości; ale w końcu po prostu wierzgnął i wrzucił młodego panicza w ciernisty żywopłot. Chciał, żebym pomógł mu się wydostać, ale mam nadzieję, że mi pan wybaczy, proszę pana, nie miałem na to ochoty. Nie ma żadnych złamanych kości, proszę pana; będzie tylko trochę podrapany. Kocham konie i złości mnie, kiedy widzę, że źle się je traktuje; to zły pomysł, drażnić zwierzę tak długo, aż zacznie wierzgać; pierwszy raz nie zawsze bywa ostatnim”.

W tym czasie matka zaczęła płakać: „Och, mój biedny Bill, muszę wyjść mu naprzeciw; na pewno jest ranny”.

„Lepiej wejdź do domu, żono – powiedział farmer. – Bill potrzebuje za to nauczki i dopilnuję, żeby ją dostał; nie pierwszy raz ani nie drugi znęca się nad tym kucem, a ja z tym skończę. Jestem panu bardzo zobowiązany, Manly. Dobry wieczór”.

Pojechaliśmy dalej, a John przez całą drogę do domu chichotał pod nosem; potem opowiedział o wszystkim Jamesowi, który roześmiał się i powiedział: „Dobrze mu tak. Znałem tego chłopaka ze szkoły; strasznie się wywyższał, bo był synem farmera; chodził napuszony i znęcał się nad małymi chłopcami. Oczywiście my, starsi, nie tolerowaliśmy takich bzdur i daliśmy mu do zrozumienia, że w szkole i na boisku synowie farmerów i synowie robotników są sobie równi. Dobrze pamiętam, jak pewnego dnia, tuż przed popołudniowymi lekcjami, znalazłem go przy dużym oknie, jak łapał muchy i wyrywał im skrzydełka. Nie widział mnie, a ja trzepnąłem go w ucho tak, że rozciągnął się jak długi na podłodze. Cóż, choć byłem wściekły, prawie się przestraszyłem, tak ryczał i wył.

Chłopcy wbiegli z boiska, a nauczyciel przybiegł z drogi, żeby zobaczyć, kogo tu mordują. Oczywiście od razu uczciwie powiedziałem, co zrobiłem i dlaczego; potem pokazałem nauczycielowi muchy, jedne zgniecione, inne bezradnie pełzające, i pokazałem mu skrzydełka na parapecie. Nigdy wcześniej nie widziałem go tak rozgniewanego; ale ponieważ Bill wciąż wył i skomlał jak tchórz, którym był, nie wymierzył mu już kary tego rodzaju, tylko kazał mu do końca popołudnia stać na stołku i powiedział, że przez cały tydzień nie wyjdzie się bawić. Potem bardzo poważnie mówił do wszystkich chłopców o okrucieństwie i o tym, jak nieczułe i tchórzliwe jest krzywdzenie słabych i bezbronnych; ale najbardziej utkwiło mi w pamięci to, że powiedział, iż okrucieństwo jest piętnem samego diabła i jeśli zobaczymy kogoś, kto znajduje w okrucieństwie przyjemność, będziemy wiedzieć, do kogo należy, bo diabeł od początku był mordercą i do końca pozostanie dręczycielem. Natomiast tam, gdzie zobaczymy ludzi, którzy kochają bliźnich i są dobrzy dla ludzi i zwierząt, będziemy wiedzieć, że to znak Boży”.

„Twój nauczyciel nigdy nie nauczył cię niczego prawdziwszego – rzekł John. – Nie ma religii bez miłości, a ludzie mogą mówić o swojej religii, ile chcą, ale jeśli nie uczy ich ona być dobrymi i życzliwymi dla ludzi i zwierząt, to wszystko jest fałsz – sam fałsz, James, i nie ostoi się, kiedy przyjdzie wywrócić wszystko na nice”.

Wszystkie rozdziały

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał