Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Końskie figle

Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 12. Burzliwy dzień

· The Equinest

Kary koń na zielonej łące

Rozdział 12. Burzliwy dzień

Pewnego dnia późną jesienią mój pan musiał odbyć długą podróż w interesach. Zaprzężono mnie do dwukółki, a John pojechał ze swoim panem. Zawsze lubiłem chodzić w dwukółce, była taka lekka, a wysokie koła toczyły się tak przyjemnie. Wcześniej dużo padało, a teraz wiał bardzo silny wiatr i niósł przez drogę całe ulewy suchych liści. Jechaliśmy wesoło, aż dotarliśmy do rogatki i niskiego drewnianego mostu. Brzegi rzeki były dość wysokie, a most, zamiast się wznosić, biegł prosto, na tym samym poziomie, tak że pośrodku, gdy rzeka wezbrała, woda sięgała niemal do belek i desek; ale ponieważ po obu stronach były porządne, mocne poręcze, ludzie się tym nie przejmowali.

Człowiek przy rogatce powiedział, że rzeka szybko przybiera, i obawiał się, że noc będzie zła. Wiele łąk stało pod wodą, a na jednym niskim odcinku drogi woda sięgała mi do połowy wysokości kolan; dno było jednak twarde, a pan powoził ostrożnie, więc nie miało to znaczenia.

Kiedy dotarliśmy do miasta, oczywiście dostałem porządny obrok, ale ponieważ interesy długo zatrzymały pana, ruszyliśmy w drogę powrotną dopiero dość późnym popołudniem. Wiatr był wtedy jeszcze silniejszy i słyszałem, jak pan mówił do Johna, że nigdy jeszcze nie był w drodze podczas takiej burzy; i ja tak myślałem, kiedy jechaliśmy skrajem lasu, gdzie wielkie konary kołysały się jak gałązki, a szum był straszliwy.

„Obyśmy już wyjechali z tego lasu” – powiedział mój pan.

„Tak, proszę pana – odparł John – byłoby dość niezręcznie, gdyby któraś z tych gałęzi na nas spadła”.

Ledwie wypowiedział te słowa, rozległ się jęk, trzask i odgłos pękającego drewna, i spomiędzy innych drzew, łamiąc wszystko po drodze, runął z hukiem dąb wyrwany z korzeniami i padł w poprzek drogi tuż przed nami. Nigdy nie powiem, że się nie przestraszyłem, bo się przestraszyłem. Stanąłem jak wryty i chyba drżałem; oczywiście nie zawróciłem ani nie uciekłem – nie tak mnie wychowano. John wyskoczył i w jednej chwili był przy mojej głowie.

„Niewiele brakowało – powiedział mój pan. – Co teraz zrobimy?”

„Cóż, proszę pana, nie przejedziemy przez to drzewo ani go nie objedziemy; nie pozostaje nic innego, jak wrócić do skrzyżowania czterech dróg, a stamtąd będzie dobre sześć mil, zanim znów dotrzemy do drewnianego mostu; spóźnimy się, ale koń jest wypoczęty”.

Zawróciliśmy więc i pojechaliśmy przez skrzyżowanie, ale zanim dotarliśmy do mostu, było już prawie ciemno; widzieliśmy tylko, że woda przelewa się przez jego środek; ponieważ jednak zdarzało się to czasem podczas powodzi, pan się nie zatrzymał. Jechaliśmy dobrym tempem, ale gdy tylko moje kopyta dotknęły początku mostu, poczułem z całą pewnością, że coś jest nie tak. Nie śmiałem iść dalej i stanąłem jak wryty. „Naprzód, Książę” – powiedział mój pan i dotknął mnie batem, ale nie śmiałem się ruszyć; zaciął mnie mocno; podskoczyłem, ale nie śmiałem iść naprzód.

„Coś jest nie tak, proszę pana” – powiedział John, wyskoczył z dwukółki, podszedł do mojej głowy i rozejrzał się dookoła. Próbował poprowadzić mnie naprzód. „Chodź, Książę, co się stało?” Oczywiście nie mogłem mu powiedzieć, ale wiedziałem doskonale, że most nie jest bezpieczny.

W tej samej chwili z domku przy rogatce po drugiej stronie wybiegł człowiek, wymachując pochodnią jak szalony.

„Hej, hej, hej! Halo! Stać!” – krzyczał.

„Co się stało?” – zawołał mój pan.

„Most jest złamany pośrodku, a część porwała woda; jeśli pojedziecie dalej, wpadniecie do rzeki”.

„Dzięki Bogu!” – powiedział mój pan. „Ach, ty mój Książę!” – rzekł John, wziął mnie za uzdę i łagodnie zawrócił na prawą drogę wzdłuż brzegu rzeki. Słońce zaszło już jakiś czas temu; wiatr jakby ucichł po tamtym wściekłym podmuchu, który wyrwał drzewo. Robiło się coraz ciemniej i coraz ciszej. Kłusowałem spokojnie, a koła prawie nie wydawały dźwięku na miękkiej drodze. Przez dłuższy czas ani pan, ani John się nie odzywali, a potem pan zaczął mówić poważnym głosem. Niewiele rozumiałem z tego, co mówili, ale pojąłem, że ich zdaniem, gdybym poszedł dalej, tak jak chciał pan, most najpewniej zawaliłby się pod nami, a koń, powóz, pan i sługa wpadliby do rzeki; a ponieważ prąd był bardzo silny, a w pobliżu nie było ani światła, ani pomocy, więcej niż prawdopodobne, że wszyscy byśmy utonęli. Pan mówił, że Bóg dał ludziom rozum, dzięki któremu mogą sami dochodzić do różnych rzeczy; ale zwierzętom dał wiedzę, która nie zależy od rozumu, a jest na swój sposób znacznie szybsza i doskonalsza, i dzięki której nieraz ratowały one ludziom życie. John znał mnóstwo historii o psach i koniach i o cudownych rzeczach, których dokonały; uważał, że ludzie nie cenią swoich zwierząt nawet w połowie tak, jak powinni, i nie zaprzyjaźniają się z nimi tak, jak należy. Jestem pewien, że jeśli ktokolwiek się z nimi przyjaźnił, to właśnie on.

Wreszcie dotarliśmy do bramy parku i zastaliśmy tam ogrodnika, który nas wypatrywał. Powiedział, że pani od zmroku odchodziła od zmysłów, bojąc się, że zdarzył się jakiś wypadek, i że wysłała Jamesa na dereszowatym cobie Justice w stronę drewnianego mostu, żeby się o nas dowiedział.

Zobaczyliśmy światło w drzwiach dworu i w górnych oknach, a kiedy podjechaliśmy, pani wybiegła, wołając: „Naprawdę jesteś cały, mój drogi? Och! Tak się niepokoiłam, wyobrażałam sobie najróżniejsze rzeczy. Nie mieliście żadnego wypadku?”

„Nie, moja droga; ale gdyby twój Czarny Książę nie był mądrzejszy od nas, wszystkich nas porwałaby rzeka przy drewnianym moście”. Więcej nie słyszałem, bo weszli do domu, a John zaprowadził mnie do stajni. Och, jaką dobrą kolację dał mi tego wieczoru – porządną papkę z otrąb i trochę gniecionego bobu do owsa, i jak grubą podściółkę ze słomy! A bardzo mnie to ucieszyło, bo byłem zmęczony.

Wszystkie rozdziały

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał