Paardenpret

Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 12. Een stormachtige dag

· The Equinest

Zwart paard in een groene wei

Hoofdstuk 12. Een stormachtige dag

Op een dag laat in de herfst moest mijn baas voor zaken een lange reis maken. Ik werd voor de dogcart gespannen, en John ging met zijn baas mee. Ik ging altijd graag voor de dogcart, want die was zo licht en de hoge wielen liepen zo prettig. Het had veel geregend, en nu stormde het flink en joeg de wind de droge bladeren in vlagen over de weg. We gingen vrolijk op weg tot we bij het tolhek en de lage houten brug kwamen. De rivieroevers waren nogal hoog, en de brug liep niet omhoog maar ging vlak naar de overkant, zodat het water in het midden, als de rivier vol stond, bijna tot aan het houtwerk en de planken kwam; maar omdat er aan beide kanten goede, stevige leuningen waren, maakten de mensen zich daar niet druk om.

De man bij het tolhek zei dat de rivier snel steeg en dat hij vreesde dat het een slechte nacht zou worden. Veel weiden stonden onder water, en op een laag stuk van de weg kwam het water tot halverwege mijn knieën; de bodem was goed en de baas reed rustig, dus het gaf niet.

Toen we in de stad kwamen, kreeg ik natuurlijk flink te eten, maar omdat de zaken van de baas hem lang bezighielden, gingen we pas tamelijk laat in de middag op weg naar huis. De wind was toen veel harder geworden, en ik hoorde de baas tegen John zeggen dat hij nog nooit in zo’n storm op pad was geweest; en dat vond ik ook, toen we langs de rand van een bos reden, waar de grote takken heen en weer zwiepten als twijgjes en het geraas verschrikkelijk was.

“Ik wou dat we dit bos goed en wel uit waren,” zei mijn baas.

“Ja, meneer,” zei John, “het zou nogal vervelend zijn als een van die takken op ons neerkwam.”

De woorden waren nauwelijks over zijn lippen, of er klonk gekreun, gekraak en het geluid van splijtend hout, en scheurend en krakend kwam er tussen de andere bomen een eik naar beneden, met wortel en al uit de grond gerukt, die vlak voor ons dwars over de weg viel. Ik zal nooit beweren dat ik niet bang was, want dat was ik wel. Ik bleef stokstijf staan, en ik geloof dat ik beefde; natuurlijk draaide ik me niet om en sloeg ik niet op hol; zo was ik niet opgevoed. John sprong eruit en stond in een oogwenk bij mijn hoofd.

“Dat scheelde maar een haar,” zei mijn baas. “Wat moeten we nu doen?”

“Tja, meneer, over die boom kunnen we niet heen rijden, en eromheen ook niet; er zit niets anders op dan terug te gaan naar de viersprong, en dan is het nog een goede zes mijl voordat we weer bij de houten brug zijn; we worden er laat door, maar het paard is fris.”

Dus gingen we terug en reden om via de kruising, maar tegen de tijd dat we bij de brug kwamen, was het bijna donker; we konden nog net zien dat het water over het midden ervan stond; maar omdat dat bij hoog water weleens gebeurde, stopte de baas niet. We gingen in een flink tempo, maar zodra mijn hoeven het eerste stuk van de brug raakten, wist ik zeker dat er iets mis was. Ik durfde niet verder, en ik stond als aan de grond genageld. “Vooruit, Beauty,” zei mijn baas, en hij tikte me met de zweep aan, maar ik durfde me niet te verroeren; hij gaf me een flinke tik; ik sprong op, maar ik durfde niet verder.

“Er is iets mis, meneer,” zei John, en hij sprong uit de dogcart, kwam naar mijn hoofd en keek overal rond. Hij probeerde me aan de hand mee naar voren te nemen. “Kom op, Beauty, wat is er aan de hand?” Natuurlijk kon ik het hem niet vertellen, maar ik wist heel goed dat de brug niet veilig was.

Op dat moment kwam de man van het tolhek aan de overkant zijn huis uit rennen, als een bezetene zwaaiend met een fakkel.

“Hoi, hoi, hoi! Hallo! Stop!” riep hij.

“Wat is er aan de hand?” schreeuwde mijn baas.

“De brug is in het midden gebroken en een deel is weggespoeld; als u doorrijdt, belandt u in de rivier.”

“God zij dank!” zei mijn baas. “Goed zo, Beauty!” zei John, en hij nam het hoofdstel en draaide me voorzichtig om, naar de weg rechts langs de rivier. De zon was al een tijd onder; de wind leek te zijn gaan liggen na die woeste windstoot die de boom had ontworteld. Het werd donkerder en donkerder, stiller en stiller. Ik draafde rustig verder, de wielen maakten nauwelijks geluid op de zachte weg. Een hele tijd zeiden de baas en John geen van beiden iets, en toen begon de baas met ernstige stem te praten. Ik begreep niet veel van wat ze zeiden, maar ik merkte dat ze dachten dat, als ik door was gelopen zoals de baas wilde, de brug waarschijnlijk onder ons was bezweken, en dat paard, rijtuig, baas en knecht in de rivier waren gevallen; en omdat de stroming heel sterk was en er geen licht en geen hulp in de buurt was, was het meer dan waarschijnlijk dat we allemaal waren verdronken. De baas zei dat God de mensen verstand had gegeven, waarmee ze zelf dingen konden uitzoeken; maar dat Hij de dieren een kennis had gegeven die niet van het verstand afhing, die op haar eigen manier veel sneller en volmaakter was, en waarmee ze vaak mensenlevens hadden gered. John had veel verhalen te vertellen over honden en paarden en de wonderlijke dingen die ze hadden gedaan; hij vond dat mensen hun dieren niet half genoeg waardeerden en er niet zo’n vriendschap mee sloten als ze zouden moeten. Ik weet zeker dat hij vriendschap met ze sluit, als er ooit een mens is geweest die dat deed.

Eindelijk kwamen we bij het hek van het park, waar de tuinman naar ons uitkeek. Hij zei dat mevrouw sinds het donker was geworden in alle staten was geweest, uit angst dat er een ongeluk was gebeurd, en dat ze James op Justice, de roan cob, naar de houten brug had gestuurd om naar ons te informeren.

We zagen licht bij de voordeur en achter de bovenramen, en toen we aankwamen, kwam mevrouw naar buiten rennen en zei: “Ben je echt veilig, lieverd? O! Ik ben zo ongerust geweest, ik zag allerlei dingen voor me. Heb je geen ongeluk gehad?”

“Nee, lieverd; maar als jouw Black Beauty niet wijzer was geweest dan wij, waren we allemaal bij de houten brug door de rivier meegesleurd.” Meer hoorde ik niet, want ze gingen het huis in, en John bracht me naar de stal. O, wat kreeg ik die avond een goed avondmaal van hem: een lekkere zemelpap en wat geplette bonen bij mijn haver, en zo’n dik bed van stro! En daar was ik blij om, want ik was moe.

Alle hoofdstukken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel