Paardenpret

Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 47. Zware tijden

· The Equinest

Zwart paard in een groene wei

Hoofdstuk 47. Zware tijden

Mijn nieuwe baas zal ik nooit vergeten; hij had zwarte ogen en een haakneus, zijn mond stond net zo vol tanden als die van een buldog, en zijn stem was zo rauw als het knarsen van karrenwielen over grind. Hij heette Nicholas Skinner, en ik geloof dat hij de man was voor wie de arme Seedy Sam had gereden.

Ik heb mensen horen zeggen dat zien geloven is; maar ik zou zeggen dat voelen geloven is; want hoeveel ik ook al had gezien, pas nu leerde ik de diepe ellende van het leven van een huurpaard kennen.

Skinner had een stel armzalige rijtuigen en een stel ruwe koetsiers; hij was hard voor de mannen, en de mannen waren hard voor de paarden. Hier hadden we geen zondagsrust, en het was hartje zomer.

Soms huurde een stel losbollen op zondagochtend het rijtuig voor de hele dag; vier van hen binnenin en nog een naast de koetsier, en dan moest ik hen tien of vijftien mijl het land in brengen en weer terug; nooit stapte een van hen uit om een heuvel op te lopen, hoe steil die ook was of hoe heet de dag ook was – behalve wanneer de koetsier bang was dat ik het niet zou redden – en soms was ik zo koortsig en uitgeput dat ik mijn voer nauwelijks kon aanraken. Wat verlangde ik dan naar de heerlijke zemelenmash met salpeter die Jerry ons bij warm weer op zaterdagavond gaf, die ons zo afkoelde en ons zo’n behaaglijk gevoel gaf. Dan hadden we twee nachten en een hele dag ongestoorde rust, en op maandagochtend waren we weer zo fris als jonge paarden; maar hier was er geen rust, en mijn koetsier was net zo hard als zijn baas. Hij had een wrede zweep met iets zo scherps aan het eind dat het soms bloed trok, en hij sloeg me zelfs onder de buik en liet de voorslag naar mijn hoofd knallen. Zulke vernederingen ontnamen me vreselijk de moed, maar toch deed ik mijn best en hield ik nooit in; want, zoals de arme Ginger zei, het had geen zin; mensen zijn het sterkst.

Mijn leven was nu zo volslagen ellendig dat ik wenste dat ik, net als Ginger, onder het werk dood zou neervallen en van mijn ellende verlost zou zijn, en op een dag kwam mijn wens bijna uit.

Ik ging om acht uur ’s ochtends naar de standplaats en had al een flink stuk werk gedaan, toen we een vrachtje naar het station moesten brengen. Er werd net een lange trein verwacht, dus stopte mijn koetsier achter een paar van de buitenste rijtuigen om te proberen een rit terug te krijgen. Het was een heel volle trein, en omdat alle rijtuigen al snel bezet waren, werd het onze geroepen. Het was een gezelschap van vier: een luidruchtige, opschepperige man met een dame, een jongetje en een jong meisje, en heel veel bagage. De dame en de jongen stapten in het rijtuig, en terwijl de man de bagage regelde, kwam het meisje naar me kijken.

“Papa,” zei ze, “ik weet zeker dat dit arme paard ons en al onze bagage niet zo ver kan brengen, hij is zo zwak en uitgeput. Kijk toch eens naar hem.”

“O! Met hem is niets mis, juffrouw,” zei mijn koetsier, “hij is sterk genoeg.”

De kruier, die met een paar zware koffers aan het sjouwen was, vroeg de heer of hij, omdat er zoveel bagage was, niet beter een tweede rijtuig kon nemen.

“Kan je paard het aan of niet?” vroeg de opschepperige man.

“O! Hij kan het best aan, meneer; geef de koffers maar aan, kruier; hij kan nog meer hebben dan dat;” en hij hielp een koffer omhoog te hijsen die zo zwaar was dat ik de veren voelde inzakken.

“Papa, papa, neem toch een tweede rijtuig,” zei het meisje smekend. “Ik weet zeker dat we verkeerd doen, ik weet zeker dat het heel wreed is.”

“Onzin, Grace, stap onmiddellijk in en maak niet zo’n drukte; dat zou wat moois zijn als een zakenman elk huurpaard moest onderzoeken voordat hij het huurde – de man kent zijn eigen vak natuurlijk wel; kom, stap in en houd je mond!”

Mijn lieve vriendinnetje moest gehoorzamen, en de ene koffer na de andere werd omhooggesleept en boven op het rijtuig gezet of naast de koetsier neergezet. Eindelijk was alles klaar, en met zijn gebruikelijke ruk aan de teugel en zwiep van de zweep reed hij het station uit.

De vracht was heel zwaar en ik had sinds de ochtend geen voer en geen rust gehad; maar ik deed mijn best, zoals ik altijd had gedaan, ondanks wreedheid en onrecht.

Het ging redelijk tot we bij Ludgate Hill kwamen; maar daar werden de zware vracht en mijn eigen uitputting me te veel. Ik worstelde om door te gaan, opgejaagd door voortdurende rukken aan de teugel en de zweep, toen in één ogenblik – ik weet niet hoe – mijn benen onder me wegschoten en ik zwaar op mijn zij op de grond viel; de plotselingheid en de kracht waarmee ik viel, leken alle adem uit mijn lijf te slaan. Ik lag doodstil; ik had zelfs de kracht niet om me te bewegen, en ik dacht dat ik nu zou sterven. Ik hoorde een soort verwarring om me heen, luide, boze stemmen en het afladen van de bagage, maar het was allemaal als in een droom. Ik meende die lieve, medelijdende stem te horen zeggen: “O! Dat arme paard! Het is allemaal onze schuld.” Iemand kwam de keelriem van mijn hoofdstel losmaken en maakte de strengen los die het gareel zo strak om me heen hielden. Iemand zei: “Hij is dood, die staat nooit meer op.” Toen hoorde ik een politieagent bevelen geven, maar ik deed mijn ogen niet eens open; ik kon alleen af en toe naar adem happen. Er werd wat koud water over mijn hoofd gegooid, en er werd wat hartversterking in mijn mond gegoten, en er werd iets over me heen gelegd. Ik weet niet hoe lang ik daar lag, maar ik merkte dat het leven terugkwam, en een man met een vriendelijke stem klopte me op de hals en moedigde me aan om op te staan. Nadat ik nog wat hartversterking had gekregen, en na een of twee pogingen, wankelde ik overeind en werd ik voorzichtig naar een stal vlakbij geleid. Daar werd ik in een goed ingestrooide stand gezet, en er werd wat warme meelpap voor me gebracht, die ik dankbaar opdronk.

’s Avonds was ik voldoende hersteld om terug te worden geleid naar de stallen van Skinner, waar ze geloof ik het beste voor me deden wat ze konden. ’s Ochtends kwam Skinner met een hoefsmid naar me kijken. Hij onderzocht me heel nauwkeurig en zei:

“Dit is meer een geval van overwerk dan van ziekte, en als je hem zes maanden in de wei kon zetten, zou hij weer kunnen werken; maar nu zit er geen greintje kracht meer in hem.”

“Dan moet hij maar naar de vilder,” zei Skinner. “Ik heb geen weiden om zieke paarden in op te kalefateren – hij zou beter kunnen worden of misschien ook niet; zoiets past niet in mijn zaak; mijn methode is om ze te laten werken zolang ze lopen en ze dan te verkopen voor wat ze opbrengen, bij de vilder of ergens anders.”

“Als hij dampig was,” zei de hoefsmid, “dan kon je hem beter meteen laten afmaken, maar dat is hij niet; over een dag of tien is er een paardenveiling; als je hem laat rusten en goed voert, knapt hij misschien op, en dan krijg je in elk geval meer dan zijn huid waard is.”

Op dit advies gaf Skinner, nogal met tegenzin denk ik, de opdracht dat ik goed gevoerd en verzorgd moest worden, en de stalknecht voerde de opdracht gelukkig voor mij met veel meer goede wil uit dan zijn baas had gehad toen hij die gaf. Tien dagen volledige rust, volop goede haver, hooi en zemelenmashes met gekookt lijnzaad erdoor deden meer om mijn conditie op te bouwen dan wat ook; die lijnzaadmashes waren heerlijk, en ik begon te denken dat het misschien toch beter was om te leven dan naar de vilder te gaan. Toen de twaalfde dag na het ongeluk aanbrak, werd ik naar de veiling gebracht, een paar mijl buiten Londen. Ik voelde dat elke verandering ten opzichte van mijn huidige plek een verbetering moest zijn, dus hield ik mijn hoofd omhoog en hoopte ik er het beste van.

Alle hoofdstukken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel