Obserwuj nasz nowy kanał na YouTube!

Końskie figle

Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 47. Ciężkie czasy

· The Equinest

Kary koń na zielonej łące

Rozdział 47. Ciężkie czasy

Mojego nowego pana nigdy nie zapomnę; miał czarne oczy i haczykowaty nos, usta pełne zębów jak buldog, a głos tak zgrzytliwy jak koła wozu na żwirze. Nazywał się Nicholas Skinner i myślę, że to dla niego jeździł biedny Wynędzniały Sam.

Słyszałem, jak ludzie mówią, że trzeba zobaczyć, żeby uwierzyć; ale ja powiedziałbym, że trzeba poczuć, żeby uwierzyć; bo choć wiele widziałem już wcześniej, dopiero teraz poznałem bezgraniczną nędzę życia konia dorożkarskiego.

Skinner miał podłe dorożki i podłych woźniców; był surowy dla ludzi, a ludzie byli surowi dla koni. Tutaj nie mieliśmy niedzielnego odpoczynku, a był to środek upalnego lata.

Czasem w niedzielę rano gromadka hulaków wynajmowała dorożkę na cały dzień; czterech w środku, a jeszcze jeden obok woźnicy, a ja musiałem ich wieźć dziesięć czy piętnaście mil za miasto i z powrotem; żaden z nich nigdy nie zsiadł, żeby podejść pieszo pod górę, choćby była nie wiem jak stroma, a dzień nie wiem jak upalny – chyba że woźnica bał się, że nie dam rady, i czasem byłem tak rozgorączkowany i wyczerpany, że ledwie mogłem tknąć jedzenie. Jakże tęskniłem za dobrą papką z otrąb z dodatkiem saletry, którą Jerry dawał nam w sobotnie wieczory w upały, która nas chłodziła i sprawiała, że czuliśmy się tak dobrze. Potem mieliśmy dwie noce i cały dzień nieprzerwanego odpoczynku, a w poniedziałek rano byliśmy znowu rześcy jak młode konie; ale tutaj nie było odpoczynku, a mój woźnica był równie bezwzględny jak jego pan. Miał okrutny bat z czymś tak ostrym na końcu, że czasem przecinał skórę do krwi, a nawet smagał mnie po brzuchu i zacinał rzemieniem po głowie. Takie upokorzenia strasznie mnie przygnębiały, ale mimo to robiłem, co mogłem, i nigdy się nie ociągałem; bo, jak mówiła biedna Ginger, to na nic; ludzie są silniejsi.

Moje życie było teraz tak bezgranicznie nędzne, że pragnąłem, jak Ginger, paść martwy przy pracy i skończyć z tą udręką, i pewnego dnia moje życzenie omal się nie spełniło.

Wyjechałem na postój o ósmej rano i wykonałem już sporo pracy, kiedy musieliśmy zawieźć pasażera na dworzec. Lada chwila miał przyjechać długi pociąg, więc mój woźnica stanął za kilkoma dorożkami czekającymi na zewnątrz, licząc na kurs powrotny. Pociąg był bardzo pełny, a ponieważ wszystkie dorożki szybko zostały zajęte, zawołano i naszą. Było to czworo pasażerów: hałaśliwy, krzykliwy mężczyzna z damą, mały chłopiec i młoda dziewczyna, a do tego mnóstwo bagażu. Dama i chłopiec wsiedli do dorożki, a podczas gdy mężczyzna wydawał polecenia co do bagażu, młoda dziewczyna podeszła i przyjrzała mi się.

„Papo” – powiedziała – „jestem pewna, że ten biedny koń nie da rady zawieźć nas z całym bagażem tak daleko, jest taki słaby i wycieńczony. Proszę, spójrz na niego”.

„Och! Wszystko z nim w porządku, panienko” – powiedział mój woźnica – „jest dość silny”.

Bagażowy, który przesuwał jakieś ciężkie kufry, zapytał dżentelmena, czy przy takiej ilości bagażu nie weźmie drugiej dorożki.

„Da twój koń radę czy nie da?” – zapytał krzykliwy mężczyzna.

„Och! Da radę, proszę pana; podawaj kufry, bagażowy; uciągnąłby i więcej”; i pomógł wciągnąć na górę kufer tak ciężki, że poczułem, jak uginają się resory.

„Papo, papo, weź, proszę, drugą dorożkę” – powiedziała młoda dziewczyna błagalnym tonem. – „Jestem pewna, że źle robimy, jestem pewna, że to bardzo okrutne”.

„Bzdura, Grace, wsiadaj natychmiast i nie rób tyle zamieszania; ładnie by to wyglądało, gdyby człowiek interesu musiał oglądać każdego konia dorożkarskiego, zanim go wynajmie – ten człowiek chyba zna się na swojej robocie; no już, wsiadaj i trzymaj język za zębami!”

Moja łagodna przyjaciółka musiała usłuchać, a kufer za kufrem wciągano i układano na dachu dorożki albo obok woźnicy. Wreszcie wszystko było gotowe i woźnica, jak zwykle szarpnąwszy wodzami i smagnąwszy batem, wyjechał z dworca.

Ładunek był bardzo ciężki, a ja od rana nie dostałem ani jedzenia, ani odpoczynku; ale robiłem, co mogłem, jak zawsze, mimo okrucieństwa i niesprawiedliwości.

Szło mi jako tako, dopóki nie dojechaliśmy do Ludgate Hill; ale tam ciężki ładunek i moje własne wyczerpanie okazały się zbyt wielkie. Z trudem szedłem dalej, popędzany ciągłym szarpaniem wodzami i batem, kiedy w jednej chwili – nie umiem powiedzieć jak – nogi mi się rozjechały i ciężko upadłem na bok; nagłość i siła upadku zdawały się wybić mi z piersi cały oddech. Leżałem zupełnie bez ruchu; doprawdy nie miałem siły się ruszyć i myślałem, że teraz umrę. Słyszałem wokół siebie jakieś zamieszanie, głośne, gniewne głosy i zdejmowanie bagażu, ale wszystko było jak we śnie. Wydawało mi się, że słyszę ten słodki, pełen litości głos: „Och! Ten biedny koń! To wszystko nasza wina”. Ktoś podszedł i poluzował podgardle mojego ogłowia i odpiął postronki, przez które chomąto tak mnie uciskało. Ktoś powiedział: „Zdechł, już nigdy nie wstanie”. Potem usłyszałem, jak policjant wydaje polecenia, ale nawet nie otworzyłem oczu; mogłem tylko od czasu do czasu z trudem zaczerpnąć powietrza. Ktoś oblał mi głowę zimną wodą, wlano mi do pyska trochę nalewki na wzmocnienie i czymś mnie przykryto. Nie umiem powiedzieć, jak długo tam leżałem, ale poczułem, że wraca mi życie, a jakiś człowiek o dobrym głosie klepał mnie i zachęcał, żebym wstał. Kiedy dano mi jeszcze trochę nalewki, po jednej czy dwóch próbach chwiejnie stanąłem na nogi i łagodnie zaprowadzono mnie do stajni, która była tuż obok. Tam wstawiono mnie na stanowisko z grubą ściółką i przyniesiono mi ciepłego kleiku, który wypiłem z wdzięcznością.

Wieczorem doszedłem do siebie na tyle, że można mnie było odprowadzić z powrotem do stajni Skinnera, gdzie, jak sądzę, zrobili dla mnie, co mogli. Rano Skinner przyszedł z kowalem, żeby mnie obejrzeć. Kowal zbadał mnie bardzo dokładnie i powiedział:

„To bardziej przepracowanie niż choroba i gdyby mógł pan go puścić na pastwisko na pół roku, znowu nadawałby się do pracy; ale teraz nie ma w nim ani krzty siły”.

„No to musi pójść na psy” – powiedział Skinner. – „Nie mam łąk, żeby na nich pielęgnować chore konie – może wyzdrowieje, a może nie; takie rzeczy nie pasują do mojego interesu; ja robię tak, że zaprzęgam je do pracy, póki ciągną, a potem sprzedaję za tyle, ile dadzą, rakarzowi albo komu innemu”.

„Gdyby miał dychawicę” – powiedział kowal – „lepiej by było od razu go zabić, ale nie ma; za jakieś dziesięć dni jest targ koński; jeśli da mu pan odpocząć i podkarmi go, może się poprawić, i w każdym razie dostanie pan więcej, niż jest warta jego skóra”.

Za tą radą Skinner, raczej niechętnie, jak sądzę, kazał mnie dobrze karmić i doglądać, a stajenny, na moje szczęście, wykonywał te polecenia o wiele chętniej, niż je wydawał jego pan. Dziesięć dni zupełnego odpoczynku, mnóstwo dobrego owsa, siana i papki z otrąb z dodatkiem gotowanego siemienia lnianego zrobiło dla mojej kondycji więcej niż cokolwiek innego; te papki z siemieniem były przepyszne i zacząłem myśleć, że może jednak lepiej żyć, niż pójść na psy. Kiedy nadszedł dwunasty dzień po wypadku, zaprowadzono mnie na targ, kilka mil za Londynem. Czułem, że każda zmiana w porównaniu z obecnym miejscem musi być na lepsze, więc trzymałem głowę wysoko i miałem nadzieję na najlepsze.

Wszystkie rozdziały

Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał