Paardenpret

Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 13. Het handelsmerk van de duivel

· The Equinest

Zwart paard in een groene wei

Hoofdstuk 13. Het handelsmerk van de duivel

Op een dag, toen John en ik voor zaken van onze baas op pad waren geweest en rustig terugkwamen over een lange, rechte weg, zagen we een eind verderop een jongen die een pony over een hek probeerde te laten springen; de pony wilde de sprong niet maken, en de jongen gaf hem een haal met de zweep, maar hij draaide alleen opzij weg. Hij sloeg hem opnieuw, maar de pony draaide naar de andere kant weg. Toen stapte de jongen af, gaf hem een flink pak slaag en sloeg hem op zijn hoofd; daarna stapte hij weer op en probeerde hem over het hek te laten springen, terwijl hij hem de hele tijd schandelijk schopte, maar de pony bleef weigeren. Toen we bijna bij de plek waren, liet de pony zijn hoofd zakken, gooide zijn achterbenen omhoog en wierp de jongen keurig in een brede meidoornhaag, en met de teugel bungelend aan zijn hoofd ging hij in volle galop op weg naar huis. John schaterde het uit. “Net goed,” zei hij.

“Au, au, au!” riep de jongen terwijl hij tussen de doorns spartelde. “Hé, kom me eruit helpen.”

“Dank je de koekoek,” zei John, “ik denk dat je precies op de goede plek zit, en misschien leert een beetje gekrabbel je om een pony niet over een hek te laten springen dat te hoog voor hem is,” en daarmee reed John verder. “Het zou best kunnen,” zei hij in zichzelf, “dat die jongeman niet alleen wreed is, maar ook liegt; laten we maar via de boerderij van boer Bushby naar huis gaan, Beauty, dan kunnen jij en ik het vertellen als iemand het wil weten, snap je.” Dus sloegen we rechtsaf, en al snel kwamen we bij het erf met de hooimijten, waar we het huis konden zien. De boer kwam haastig de weg op lopen, en zijn vrouw stond bij het hek en keek erg geschrokken.

“Hebben jullie mijn jongen gezien?” vroeg meneer Bushby toen we bij hem kwamen. “Hij is een uur geleden weggegaan op mijn zwarte pony, en het dier is net zonder ruiter teruggekomen.”

“Ik zou denken, meneer,” zei John, “dat hij beter zonder ruiter kan zijn, tenzij hij behoorlijk wordt bereden.”

“Wat bedoel je?” vroeg de boer.

“Nou, meneer, ik zag uw zoon die brave kleine pony schandelijk met de zweep slaan, schoppen en toetakelen omdat hij niet over een hek wilde springen dat te hoog voor hem was. De pony gedroeg zich goed, meneer, en toonde geen kwade trek; maar uiteindelijk gooide hij gewoon zijn achterbenen omhoog en kiepte de jongeheer in de doornhaag. Hij wilde dat ik hem eruit hielp, maar ik hoop dat u het me niet kwalijk neemt, meneer: ik had er geen zin in. Er zijn geen botten gebroken, meneer; hij loopt alleen een paar schrammen op. Ik hou van paarden, en het maakt me kwaad om te zien dat ze slecht worden behandeld; het is een slecht idee om een dier zo te tergen dat hij zijn achterbenen gaat gebruiken; de eerste keer is niet altijd de laatste.”

Intussen begon de moeder te huilen. “O, mijn arme Bill, ik moet hem tegemoet gaan; hij moet gewond zijn.”

“Ga jij maar naar binnen, vrouw,” zei de boer. “Bill heeft hier een lesje nodig, en ik moet ervoor zorgen dat hij dat krijgt; dit is niet de eerste keer, en ook niet de tweede, dat hij die pony mishandelt, en ik ga er een eind aan maken. Ik ben je zeer dankbaar, Manly. Goedenavond.”

Dus gingen we verder, en John grinnikte de hele weg naar huis; daarna vertelde hij het aan James, die lachte en zei: “Net goed. Ik kende die jongen van school; hij verbeeldde zich heel wat omdat hij de zoon van een boer was; hij liep altijd te stoer te doen en de kleine jongens te pesten. Wij ouderen pikten die onzin natuurlijk niet, en lieten hem merken dat op school en op het speelplein boerenzoons en arbeiderszoons allemaal gelijk waren. Ik weet nog goed dat ik hem op een dag, vlak voor de middagles, bij het grote raam vliegen zag vangen en hun vleugels eraf trekken. Hij zag me niet, en ik gaf hem zo’n oorvijg dat hij languit op de vloer belandde. Nou, hoe boos ik ook was, ik schrok er bijna van, zo brulde en blèrde hij.

De jongens kwamen van het speelplein naar binnen stormen, en de meester kwam van de weg naar binnen rennen om te zien wie er werd vermoord. Ik zei natuurlijk meteen eerlijk wat ik had gedaan, en waarom; toen liet ik de meester de vliegen zien, sommige platgedrukt en andere hulpeloos rondkruipend, en ik liet hem de vleugels op de vensterbank zien. Ik had hem nog nooit zo boos gezien; maar omdat Bill nog steeds jankte en jammerde, de lafaard die hij was, gaf hij hem niet nog meer straf van die soort, maar zette hem de rest van de middag op een krukje en zei dat hij die week niet buiten mocht spelen. Toen sprak hij heel ernstig met alle jongens over wreedheid en zei hoe harteloos en laf het was om zwakken en hulpelozen pijn te doen; maar wat me is bijgebleven, was dit: hij zei dat wreedheid het eigen handelsmerk van de duivel was, en dat als we iemand zagen die plezier had in wreedheid, we konden weten bij wie hij hoorde, want de duivel was een moordenaar vanaf het begin en een kwelgeest tot het einde. Waar we daarentegen mensen zagen die hun naaste liefhadden en vriendelijk waren voor mens en dier, konden we weten dat dat het teken van God was.”

“Je meester heeft je nooit iets waarders geleerd,” zei John. “Er is geen geloof zonder liefde, en mensen kunnen over hun geloof praten zoveel ze willen, maar als het ze niet leert goed en vriendelijk te zijn voor mens en dier, is het allemaal schijn — allemaal schijn, James, en het houdt geen stand als alles straks binnenstebuiten wordt gekeerd.”

Alle hoofdstukken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel