Końskie figle
Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 25. Reuben Smith

Rozdział 25. Reuben Smith
Teraz muszę poświęcić kilka słów Reubenowi Smithowi, któremu powierzono pieczę nad stajniami, kiedy York wyjechał do Londynu. Nikt nie znał się na swoim fachu lepiej od niego, a kiedy był w porządku, nie mogło być wierniejszego i cenniejszego człowieka. Był łagodny i bardzo zręczny w obchodzeniu się z końmi i potrafił je leczyć niemal tak dobrze jak kowal, bo przez dwa lata mieszkał u lekarza weterynarii. Był pierwszorzędnym woźnicą; z równą łatwością powoził czwórką czy tandemem, jak parą. Był przystojnym mężczyzną, człowiekiem wykształconym i miał bardzo miłe maniery. Myślę, że wszyscy go lubili; konie z pewnością. Dziwne było tylko to, że zajmował podrzędne stanowisko, a nie miejsce głównego stangreta jak York; ale miał jedną wielką wadę, a było nią zamiłowanie do kieliszka.
Nie był jak niektórzy, którzy piją bez przerwy; potrafił trzymać się całymi tygodniami czy miesiącami, a potem nagle wpadał w „ciąg”, jak to nazywał York, i przynosił wstyd samemu sobie, był postrachem dla żony i utrapieniem dla wszystkich, którzy mieli z nim do czynienia. Był jednak tak przydatny, że York dwa czy trzy razy tuszował sprawę i nie dopuścił, żeby dowiedział się o niej hrabia; ale pewnej nocy, kiedy Reuben miał odwieźć do domu towarzystwo z balu, był tak pijany, że nie mógł utrzymać lejców, i jeden z panów musiał wsiąść na kozioł i odwieźć damy do domu. Oczywiście tego nie dało się ukryć i Reubena natychmiast zwolniono; jego biedna żona i małe dzieci musiały wyprowadzić się z ładnego domku przy bramie parku i szukać dachu nad głową, gdzie się dało. Wszystko to opowiedział mi stary Max, bo zdarzyło się to dość dawno temu; ale niedługo przed przybyciem moim i Ginger Smitha przyjęto z powrotem. York wstawił się za nim u hrabiego, który ma bardzo dobre serce, a ten człowiek uroczyście obiecał, że nie weźmie do ust ani kropli, dopóki będzie tu mieszkał. Dotrzymywał obietnicy tak dobrze, że York uznał, iż można mu bezpiecznie powierzyć zastępstwo podczas swojej nieobecności, a był tak zdolny i uczciwy, że nikt inny nie wydawał się do tego równie odpowiedni.
Był już początek kwietnia, a rodzinę spodziewano się z powrotem w maju. Lekki powóz (brougham) miał zostać odnowiony, a ponieważ pułkownik Blantyre musiał wracać do swojego pułku, ustalono, że Smith zawiezie go nim do miasta, a z powrotem wróci wierzchem; w tym celu zabrał ze sobą siodło, a do tej podróży wybrano mnie. Na stacji pułkownik wsunął Smithowi do ręki trochę pieniędzy i pożegnał się z nim, mówiąc: „Uważaj na swoją młodą panią, Reuben, i nie pozwól, żeby Czarnego Austera zajeździł jakiś przypadkowy młody fircyk, który zechce na nim pojechać – zachowaj go dla panienki”.
Zostawiliśmy powóz u stelmacha, a Smith pojechał na mnie do gospody White Lion i kazał stajennemu dobrze mnie nakarmić i przygotować na czwartą. Po drodze w jednej z moich przednich podków obluzował się gwóźdź, ale stajenny zauważył to dopiero około czwartej. Smith zjawił się na dziedzińcu dopiero o piątej i powiedział, że nie wyjedzie przed szóstą, bo spotkał starych przyjaciół. Stajenny powiedział mu wtedy o gwoździu i zapytał, czy ma dać podkowę do sprawdzenia.
„Nie – odparł Smith – wytrzyma, aż wrócimy do domu”.
Mówił bardzo głośno i niedbale, a mnie wydało się zupełnie do niego niepodobne, że nie zajął się podkową, bo zazwyczaj był niezwykle drobiazgowy, jeśli chodzi o luźne gwoździe w naszych podkowach. Nie przyszedł ani o szóstej, ani o siódmej, ani o ósmej i była prawie dziewiąta, kiedy po mnie zawołał, i to głośnym, szorstkim głosem. Wydawał się w bardzo złym humorze i zwymyślał stajennego, choć nie wiedziałem za co.
Właściciel gospody stał w drzwiach i powiedział: „Niech pan uważa, panie Smith!”, ale on odpowiedział mu gniewnie przekleństwem; i niemal zanim wyjechał z miasta, puścił się galopem, raz po raz tnąc mnie boleśnie batem, choć pędziłem już co sił. Księżyc jeszcze nie wzeszedł i było bardzo ciemno. Drogi były kamieniste, bo niedawno je naprawiano; gdy pędziłem po nich w takim tempie, podkowa obluzowała się jeszcze bardziej, a kiedy zbliżaliśmy się do rogatki, odpadła.
Gdyby Smith był przy zdrowych zmysłach, wyczułby, że coś jest nie tak z moim chodem, ale był zbyt pijany, żeby cokolwiek zauważyć.
Za rogatką ciągnął się długi odcinek drogi, na którym właśnie rozłożono świeży tłuczeń – duże, ostre kamienie, po których żaden koń nie mógł iść szybko bez ryzyka. Po tej drodze, bez jednej podkowy, musiałem galopować z największą prędkością, a mój jeździec ciął mnie batem i z dzikimi przekleństwami popędzał, żebym biegł jeszcze szybciej. Oczywiście moja niepodkuta noga strasznie ucierpiała; kopyto pękło i rozszczepiło się aż do żywego, a jego spód był okropnie pokaleczony przez ostre kamienie.
Tak nie mogło być dalej; żaden koń nie utrzymałby się na nogach w takich warunkach; ból był zbyt wielki. Potknąłem się i upadłem gwałtownie na oba kolana. Smith wyleciał z siodła, kiedy upadłem, a przy prędkości, z jaką pędziłem, musiał uderzyć o ziemię z wielką siłą. Szybko stanąłem na nogi i pokuśtykałem na pobocze, gdzie nie było kamieni. Księżyc właśnie wzeszedł nad żywopłotem i w jego świetle widziałem Smitha leżącego kilka jardów ode mnie. Nie podniósł się; raz lekko spróbował, a potem rozległ się ciężki jęk. Ja też mógłbym jęczeć, bo cierpiałem straszny ból i w nodze, i w kolanach; ale konie przywykły znosić ból w milczeniu. Nie wydałem żadnego dźwięku, tylko stałem i nasłuchiwałem. Jeszcze jeden ciężki jęk Smitha; ale choć leżał teraz w pełnym świetle księżyca, nie widziałem, żeby się poruszył. Nie mogłem nic zrobić ani dla niego, ani dla siebie, ale, och! jak nasłuchiwałem tętentu konia, turkotu kół albo kroków! Droga nie była zbyt uczęszczana i o tej porze nocy mogliśmy czekać całe godziny, zanim nadejdzie pomoc. Stałem, patrząc i nasłuchując. Była spokojna, łagodna kwietniowa noc; nie było słychać nic poza kilkoma cichymi trelami słowika i nic się nie poruszało poza białymi obłokami w pobliżu księżyca i puszczykiem, który przefrunął nad żywopłotem. Przypomniały mi się letnie noce sprzed lat, kiedy leżałem obok matki na zielonej, miłej łące u gospodarza Greya.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał