Końskie figle
Czytaj „Czarnego Księcia” online – Rozdział 24. Lady Anne, czyli koń, który poniósł

Rozdział 24. Lady Anne, czyli koń, który poniósł
Wczesną wiosną lord Wexmire z częścią rodziny wyjechał do Londynu i zabrał ze sobą Yorka. Ja, Ginger i kilka innych koni zostaliśmy w domu do bieżącego użytku, a pieczę nad stajnią powierzono głównemu stajennemu.
Lady Harriet, która została we dworze, była ciężko chora i nigdy nie wyjeżdżała powozem, a lady Anne wolała jeździć wierzchem z bratem lub kuzynami. Była znakomitą jeźdźczynią, równie wesołą i łagodną, jak piękną. Wybrała mnie na swojego wierzchowca i nazwała mnie „Czarny Auster”. Bardzo lubiłem te przejażdżki w czystym, chłodnym powietrzu, czasem z Ginger, czasem z Lizzie. Lizzie była jasnogniadą klaczą, niemal pełnej krwi, i wielką ulubienicą panów ze względu na piękny ruch i żywy temperament; ale Ginger, która znała ją lepiej niż ja, powiedziała mi, że jest dość nerwowa.
We dworze gościł pewien dżentelmen nazwiskiem Blantyre; zawsze jeździł na Lizzie i tak ją wychwalał, że pewnego dnia lady Anne kazała założyć na nią siodło damskie, a na mnie to drugie. Kiedy podjechaliśmy pod drzwi, dżentelmen wydawał się bardzo zaniepokojony.
„Cóż to? – zapytał. – Czyżbyś miała już dość swojego dobrego Czarnego Austera?”
„Ależ nie, wcale nie – odparła – ale jestem na tyle uprzejma, że choć raz pozwolę ci na nim pojechać, a sama spróbuję twojej uroczej Lizzie. Musisz przyznać, że wzrostem i wyglądem o wiele bardziej przypomina konia dla damy niż mój ulubieniec”.
„Pozwól, że ci odradzę jazdę na niej – powiedział. – To urocze stworzenie, ale zbyt nerwowe dla damy. Zapewniam cię, że nie jest całkiem bezpieczna; błagam, każ zamienić siodła”.
„Mój drogi kuzynie – odparła lady Anne ze śmiechem – proszę, nie zaprzątaj sobie mną swojej poczciwej, przezornej głowy. Jeżdżę konno, odkąd byłam niemowlęciem, i wiele razy polowałam z psami, choć wiem, że nie pochwalasz polowań z udziałem dam; ale tak właśnie jest, a ja zamierzam spróbować tej Lizzie, którą wy, panowie, tak lubicie; więc bądź tak dobrym przyjacielem i pomóż mi wsiąść”.
Nie było nic więcej do powiedzenia; ostrożnie posadził ją w siodle, sprawdził wędzidło i łańcuszek, delikatnie podał jej wodze, a potem dosiadł mnie. Właśnie ruszaliśmy, kiedy wyszedł lokaj z karteczką i wiadomością od lady Harriet: „Czy zechcieliby zadać w jej imieniu to pytanie u doktora Ashleya i przywieźć odpowiedź?”
Wieś leżała mniej więcej milę dalej, a dom doktora był w niej ostatni. Jechaliśmy wesoło, aż dotarliśmy do jego bramy. Do domu prowadził krótki podjazd między wysokimi, wiecznie zielonymi krzewami.
Blantyre zsiadł przy bramie i chciał otworzyć ją przed lady Anne, ale ona powiedziała: „Zaczekam tu na ciebie, a wodze Austera możesz zawiesić na bramie”.
Spojrzał na nią z powątpiewaniem. „Nie zabawię dłużej niż pięć minut” – powiedział.
„Och, nie spiesz się; Lizzie i ja nie uciekniemy”.
Zawiesił moje wodze na jednym z żelaznych szpikulców i wkrótce zniknął wśród drzew. Lizzie stała spokojnie na poboczu drogi kilka kroków dalej, zwrócona do mnie zadem. Moja młoda pani siedziała swobodnie na luźnych wodzach, nucąc jakąś piosenkę. Wsłuchiwałem się w kroki mojego jeźdźca, aż dotarł do domu, i usłyszałem, jak puka do drzwi. Po drugiej stronie drogi była łąka, której brama stała otworem; właśnie wtedy wybiegło z niej kłusem w wielkim nieładzie kilka koni pociągowych i parę młodych źrebaków, a za nimi szedł chłopak, który głośno strzelał z wielkiego bata. Źrebaki były dzikie i rozbrykane, i jeden z nich wypadł na drogę i wpadł na tylne nogi Lizzie; nie wiem, czy to przez tego głupiego źrebaka, czy przez głośne trzaskanie z bata, czy przez jedno i drugie naraz, ale klacz wierzgnęła gwałtownie i poniosła na złamanie karku. Stało się to tak nagle, że lady Anne omal nie wypadła z siodła, ale szybko odzyskała równowagę. Zarżałem głośno i przeraźliwie, wzywając pomocy; rżałem raz po raz, niecierpliwie grzebiąc kopytem w ziemi i szarpiąc łbem, żeby uwolnić wodze. Nie musiałem długo czekać. Blantyre przybiegł do bramy; rozejrzał się z niepokojem i zdążył jeszcze dostrzec pędzącą postać, już daleko na drodze. W mgnieniu oka wskoczył na siodło. Nie potrzebowałem ani bata, ani ostrogi, bo rwałem się tak samo jak mój jeździec; zauważył to i popuścił mi wodze, pochylił się lekko do przodu i pognaliśmy za nimi.
Przez mniej więcej półtorej mili droga biegła prosto, potem skręcała w prawo, a dalej rozwidlała się na dwie. Na długo przed zakrętem lady Anne zniknęła nam z oczu. W którą stronę skręciła? Przy furtce swojego ogródka stała kobieta, osłaniając oczy dłonią i wpatrując się z przejęciem w drogę. Ledwie ściągając wodze, Blantyre zawołał: „W którą stronę?”. „W prawo!” – krzyknęła kobieta, wskazując ręką, i pomknęliśmy prawą drogą; potem na chwilę ją dostrzegliśmy; jeszcze jeden zakręt i znów zniknęła. Kilka razy mignęła nam przed oczami, a potem znów ją traciliśmy. Wydawało się, że prawie wcale ich nie doganiamy. Przy kupie kamieni stał stary robotnik drogowy; upuścił łopatę i podniósł ręce. Kiedy się zbliżyliśmy, dał znak, że chce coś powiedzieć. Blantyre lekko ściągnął wodze. „Na błonia, na błonia, proszę pana; tam skręciła”. Znałem te błonia bardzo dobrze; był to w większości bardzo nierówny teren, porośnięty wrzosem i ciemnozielonymi krzakami janowca, gdzieniegdzie z karłowatym starym głogiem; były tam też otwarte połacie pięknej, krótkiej trawy, wszędzie z mrowiskami i kretowiskami; najgorsze miejsce do szaleńczego galopu, jakie znałem.
Ledwie wjechaliśmy na błonia, znów dostrzegliśmy powiewającą przed nami zieloną amazonkę. Moja pani zgubiła kapelusz, a jej długie brązowe włosy rozwiewały się za nią. Głowę i tułów miała odchylone do tyłu, jakby ściągała wodze resztkami sił, i jakby te siły były już niemal na wyczerpaniu. Było jasne, że nierówny teren znacznie spowolnił Lizzie, i wyglądało na to, że mamy szansę ją doścignąć.
Kiedy byliśmy na gościńcu, Blantyre popuścił mi wodze; ale teraz lekką ręką i wprawnym okiem prowadził mnie po tym terenie tak mistrzowsko, że prawie nie zwolniłem, i wyraźnie zbliżaliśmy się do nich.
Mniej więcej w połowie wrzosowiska niedawno wykopano szeroki rów, a ziemię z wykopu usypano byle jak po drugiej stronie. To z pewnością je zatrzyma! Ale nie; Lizzie prawie bez wahania skoczyła, potknęła się wśród grubych grud ziemi i upadła. Blantyre jęknął: „Teraz, Auster, daj z siebie wszystko!”. Pewnie trzymał wodze. Zebrałem się w sobie i jednym zdecydowanym skokiem przesadziłem i rów, i nasyp.
Nieruchoma, wśród wrzosów, z twarzą przy ziemi, leżała moja biedna młoda pani. Blantyre ukląkł i zawołał ją po imieniu: żadnej odpowiedzi. Delikatnie odwrócił jej twarz ku górze: była upiornie blada, a oczy miała zamknięte. „Annie, droga Annie, odezwij się!”. Ale nie było odpowiedzi. Rozpiął jej amazonkę, rozluźnił kołnierzyk, dotknął jej dłoni i nadgarstka, a potem zerwał się i rozejrzał się dziko dookoła, szukając pomocy.
Niedaleko dwóch mężczyzn kopało torf; zobaczywszy Lizzie biegnącą luzem bez jeźdźca, porzucili pracę, żeby ją złapać.
Okrzyk Blantyre’a wkrótce sprowadził ich na miejsce. Ten, który szedł przodem, wydawał się bardzo poruszony tym widokiem i zapytał, co może zrobić.
„Umiecie jeździć konno?”
„E, proszę pana, jeździec to ze mnie żaden, ale dla lady Anne nadstawiłbym karku; była nadzwyczaj dobra dla mojej kobity tej zimy”.
„To wsiadajcie na tego konia, przyjacielu – waszemu karkowi nic nie grozi – i jedźcie do doktora, poproście go, żeby natychmiast przyjechał; potem dalej, do dworu; powiedzcie im wszystko, co wiecie, i niech przyślą mi powóz, pokojówkę lady Anne i pomoc. Ja zostanę tutaj”.
„Dobrze, proszę pana, zrobię, co w mojej mocy, i modlę się do Boga, żeby droga panienka szybko otworzyła oczy”. Potem, widząc drugiego mężczyznę, zawołał: „Hej, Joe, biegnij po wodę i powiedz mojej kobicie, żeby jak najprędzej przyszła do lady Anne”.
Potem jakoś wgramolił się na siodło i z okrzykiem „Wio!” i klapnięciem obiema nogami po moich bokach ruszył w drogę, zataczając małe koło, żeby ominąć rów. Nie miał bata, co go chyba martwiło; ale moje tempo szybko rozwiązało ten kłopot i przekonał się, że najlepsze, co może zrobić, to trzymać się siodła i mnie powstrzymywać, co też dzielnie robił. Trząsłem nim tak mało, jak tylko mogłem, ale raz czy dwa na nierównym terenie wołał: „Spokojnie! Prrr! Spokojnie!”. Na gościńcu wszystko szło dobrze; a u doktora i we dworze załatwił sprawę jak porządny i uczciwy człowiek. Zaprosili go do środka na kieliszeczek czegoś. „Nie, nie – odparł – wrócę do nich na skróty przez pola i będę tam przed powozem”.
Kiedy wieść się rozeszła, zapanował wielki pośpiech i poruszenie. Mnie po prostu wprowadzono do boksu; zdjęto siodło i ogłowie i narzucono na mnie derkę.
Ginger osiodłano i w wielkim pośpiechu posłano po lorda George’a, a wkrótce usłyszałem, jak powóz wytacza się z dziedzińca.
Wydawało się, że minęło bardzo dużo czasu, zanim Ginger wróciła i zanim zostaliśmy sami; i wtedy opowiedziała mi wszystko, co widziała.
„Niewiele mogę powiedzieć – zaczęła. – Prawie całą drogę jechaliśmy galopem i dotarliśmy na miejsce akurat wtedy, gdy podjechał doktor. Na ziemi siedziała kobieta z głową panienki na kolanach. Doktor wlał jej coś do ust, ale usłyszałam tylko: ‚Nie umarła’. Potem jakiś mężczyzna odprowadził mnie kawałek dalej. Po jakimś czasie zaniesiono ją do powozu i wróciliśmy do domu razem. Słyszałam, jak mój pan mówił pewnemu dżentelmenowi, który go zatrzymał, żeby zapytać, że ma nadzieję, że obyło się bez złamań, ale że ona jeszcze się nie odezwała”.
Kiedy lord George wziął Ginger na polowania, York pokręcił głową; mówił, że konia w pierwszym sezonie powinna układać pewna ręka, a nie taki narwany jeździec jak lord George.
Ginger bardzo to lubiła, ale czasem, kiedy wracała, widziałem, że była bardzo przemęczona, i od czasu do czasu pokasływała krótko. Była zbyt dzielna, żeby się skarżyć, ale nie mogłem przestać się o nią martwić.
Dwa dni po wypadku odwiedził mnie Blantyre; poklepał mnie i bardzo chwalił; powiedział lordowi George’owi, że jest pewien, że koń wiedział o niebezpieczeństwie, w jakim była Annie, równie dobrze jak on. „Nie zdołałbym go powstrzymać, nawet gdybym chciał – powiedział. – Ona nie powinna nigdy jeździć na żadnym innym koniu”. Z ich rozmowy wywnioskowałem, że moja młoda pani jest już poza niebezpieczeństwem i wkrótce będzie mogła znowu jeździć. Bardzo się ucieszyłem z tej wiadomości i z radością myślałem o szczęśliwym życiu, które mnie czeka.
Przetłumaczono z angielskiego. Przeczytaj oryginał