Paardenpret
Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 23. Opstand voor de vrijheid

Hoofdstuk 23. Opstand voor de vrijheid
Op een dag kwam mevrouw later dan gewoonlijk naar beneden, en de zijde ruiste meer dan ooit.
“Naar de hertogin van B,” zei ze, en na een korte stilte: “Krijg je die paarden nu nooit eens met hun hoofd omhoog, York? Zet ze onmiddellijk hoger en laten we niet langer met dat gepamper en die onzin doorgaan.”
York kwam eerst naar mij, terwijl de stalknecht bij Gingers hoofd stond. Hij trok mijn hoofd naar achteren en zette de teugel zo strak vast dat het bijna ondraaglijk was; daarna ging hij naar Ginger, die ongeduldig met haar hoofd op en neer rukte tegen het bit, zoals ze nu gewoon was. Ze had goed door wat er ging gebeuren, en op het moment dat York de teugel van de ring op het tuigzadel haalde om hem korter te maken, greep ze haar kans en steigerde zo plotseling dat York een harde klap op zijn neus kreeg en zijn hoed afvloog; de stalknecht werd bijna omvergegooid. Meteen schoten ze allebei op haar hoofd af; maar ze was hen de baas en ging maar door met springen, steigeren en trappen, als een wanhopige.
Ten slotte trapte ze dwars over de disselboom heen en viel neer, nadat ze mij nog een harde trap op mijn linkerachterhand had gegeven. Wie weet wat ze nog meer had aangericht als York niet onmiddellijk plat op haar hoofd was gaan zitten om te zorgen dat ze niet meer kon spartelen, terwijl hij riep: “Span het zwarte paard uit! Haal de sleutel en schroef de disselboom los! Snijd de streng hier door, iemand, als je hem niet los krijgt!” Een van de lakeien rende weg om de sleutel te halen en een ander bracht een mes uit het huis. De stalknecht had me al snel losgemaakt van Ginger en het rijtuig en bracht me naar mijn box. Hij zette me er gewoon in zoals ik was en rende terug naar York. Ik was erg opgewonden door wat er gebeurd was, en als ik ooit gewend was geweest te trappen of te steigeren, had ik het toen zeker gedaan; maar dat was ik nooit geweest, en daar stond ik dan, boos, met een pijnlijk been, mijn hoofd nog steeds strak omhoog vastgezet aan de ring op het tuigzadel, zonder het omlaag te kunnen krijgen. Ik voelde me ellendig en had veel zin om de eerste die bij me in de buurt kwam een trap te geven.
Niet lang daarna werd Ginger echter door twee stalknechten binnengebracht, flink toegetakeld en vol blauwe plekken. York kwam met haar mee, gaf zijn bevelen en kwam toen naar mij kijken. In een oogwenk had hij mijn hoofd losgemaakt.
“Verwenste opzetteugels!” zei hij bij zichzelf. “Ik dacht al dat we binnenkort narigheid zouden krijgen. Meneer zal er bijzonder ontstemd over zijn. Maar ja, als de man van een vrouw haar niet in de hand kan houden, dan kan een bediende het natuurlijk ook niet; dus ik was mijn handen in onschuld, en als ze niet naar het tuinfeest van de hertogin kan, kan ik daar ook niets aan doen.”
York zei dit niet waar de mannen bij waren; als zij erbij waren, sprak hij altijd met respect. Nu betastte hij me overal en vond al snel de plek boven mijn sprong waar ik geschopt was. Die was gezwollen en pijnlijk; hij liet hem met warm water betten en daarna werd er een smeersel op gedaan.
Lord Wexmire was erg uit zijn humeur toen hij hoorde wat er gebeurd was; hij verweet York dat hij voor zijn meesteres had toegegeven, waarop York antwoordde dat hij in het vervolg veel liever alleen van milord zelf zijn bevelen kreeg; maar ik denk dat er niets van terechtkwam, want alles ging door zoals voorheen. Ik vond dat York beter voor zijn paarden had kunnen opkomen, maar misschien kan ik dat niet goed beoordelen.
Ginger werd nooit meer voor het rijtuig gespannen, maar toen ze van haar kneuzingen hersteld was, zei een van de jongere zoons van Lord Wexmire dat hij haar graag wilde hebben; hij was ervan overtuigd dat ze een goed jachtpaard zou worden. Ik moest nog steeds voor het rijtuig lopen en kreeg een nieuwe partner, Max; hij was altijd aan de strakke teugel gewend geweest. Ik vroeg hem hoe hij het verdroeg.
“Tja,” zei hij, “ik verdraag het omdat het moet; maar het maakt mijn leven korter, en het zal het jouwe ook korter maken als je eraan vast blijft zitten.”
“Denk je,” vroeg ik, “dat onze meesters weten hoe slecht het voor ons is?”
“Dat weet ik niet,” antwoordde hij, “maar de handelaren en de paardendokters weten het heel goed. Ik ben eens bij een handelaar geweest die mij en een ander paard africhtte om als span te lopen; hij zette ons hoofd, zoals hij zei, elke dag een beetje hoger en nog een beetje hoger. Een heer die erbij was vroeg hem waarom hij dat deed. ‘Omdat,’ zei hij, ‘de mensen ze anders niet kopen. De Londenaren willen altijd dat hun paarden het hoofd hoog dragen en hun benen hoog optillen. Natuurlijk is het heel slecht voor de paarden, maar het is goed voor de handel. De paarden zijn snel versleten of worden ziek, en dan komen ze voor een nieuw span.’ Dat,” zei Max, “heeft hij gezegd terwijl ik erbij stond, en je kunt zelf oordelen.”
Wat ik vier lange maanden met die teugel voor het rijtuig van mevrouw heb geleden, is moeilijk te beschrijven; maar ik weet zeker dat als het veel langer had geduurd, mijn gezondheid of mijn humeur het had begeven. Daarvoor had ik nooit geweten wat het was om te schuimen om de mond, maar nu zorgden de werking van het scherpe bit op mijn tong en kaak en de gedwongen houding van mijn hoofd en keel ervoor dat ik altijd min of meer schuim op mijn mond had. Sommige mensen vinden dat prachtig om te zien en zeggen: “Wat een vurige dieren!” Maar schuimen om de mond is voor paarden net zo onnatuurlijk als voor mensen; het is een zeker teken van ongemak, en daar moet iets aan gedaan worden. Daarnaast drukte er iets op mijn luchtpijp, waardoor ik vaak heel moeilijk ademde; als ik van mijn werk terugkwam, waren mijn nek en borst stijf en pijnlijk, mijn mond en tong gevoelig, en voelde ik me uitgeput en neerslachtig.
In mijn oude thuis wist ik altijd dat John en mijn baas mijn vrienden waren; maar hier had ik, hoewel ik in veel opzichten goed behandeld werd, geen enkele vriend. York had kunnen weten, en wist waarschijnlijk ook wel, hoe die teugel me kwelde; maar ik denk dat hij het vanzelfsprekend vond dat er niets aan te doen was; in elk geval werd er niets gedaan om mij te verlichten.
Vertaald uit het Engels. Lees het origineel