Paardenpret

Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 27. Geruïneerd en op weg naar beneden

· The Equinest

Zwart paard in een groene wei

Hoofdstuk 27. Geruïneerd en op weg naar beneden

Zodra mijn knieën voldoende genezen waren, werd ik voor een maand of twee in een kleine wei gezet; er was geen ander dier; en hoewel ik genoot van de vrijheid en het zoete gras, was ik zo lang gewend geweest aan gezelschap dat ik me erg eenzaam voelde. Ginger en ik waren dikke vrienden geworden, en nu miste ik haar gezelschap verschrikkelijk. Ik hinnikte vaak als ik paardenhoeven over de weg hoorde gaan, maar ik kreeg zelden antwoord; tot op een ochtend het hek openging, en wie kwam er binnen? De lieve oude Ginger. De man deed haar halster af en liet haar daar achter. Met een blij gehinnik draafde ik naar haar toe; we waren allebei blij elkaar te zien, maar ik merkte al snel dat ze niet voor ons plezier bij mij was gebracht. Haar verhaal zou te lang zijn om te vertellen, maar het kwam erop neer dat ze kapotgereden was en nu in de wei was gezet om te zien wat rust voor haar zou doen.

Lord George was jong en luisterde naar geen enkele waarschuwing; hij was een roekeloze ruiter en ging op jacht wanneer hij maar de kans kreeg, zonder zich iets om zijn paard te bekommeren. Kort nadat ik uit de stal was vertrokken, was er een steeplechase, en hij besloot mee te rijden. Hoewel de stalknecht hem zei dat ze een beetje overbelast was en niet geschikt voor de race, geloofde hij het niet, en op de dag van de race joeg hij Ginger op om bij de voorste ruiters te blijven. Met haar vurige karakter gaf ze alles wat ze had; ze kwam met de eerste drie paarden binnen, maar haar adem had eronder geleden, en bovendien was hij te zwaar voor haar en was haar rug overbelast. “En zo,” zei ze, “staan we hier, geruïneerd in de bloei van onze jeugd en kracht, jij door een dronkaard en ik door een dwaas; het is heel hard.” We voelden allebei van binnen dat we niet meer waren wat we geweest waren. Maar dat bedierf het plezier in elkaars gezelschap niet; we galoppeerden niet meer rond zoals vroeger, maar we graasden samen, lagen samen neer en stonden urenlang onder een van de schaduwrijke lindebomen met onze hoofden dicht bij elkaar; en zo brachten we onze tijd door tot de familie uit de stad terugkwam.

Op een dag zagen we de graaf de wei in komen, en York was bij hem. Toen we zagen wie het was, bleven we stil onder onze linde staan en lieten hen naar ons toe komen. Ze bekeken ons zorgvuldig. De graaf leek erg geërgerd.

“Daar is driehonderd pond weggegooid, voor niets en niemand,” zei hij, “maar wat me het meest spijt, is dat deze paarden van mijn oude vriend, die dacht dat ze bij mij een goed thuis zouden vinden, geruïneerd zijn. De merrie krijgt een jaar in de wei, en dan zien we wel wat dat voor haar doet; maar de zwarte moet verkocht worden; het is erg jammer, maar ik kan geen knieën als deze in mijn stallen hebben.”

“Nee, milord, natuurlijk niet,” zei York, “maar hij zou een plaats kunnen krijgen waar het uiterlijk niet zo belangrijk is, en daar toch goed behandeld worden. Ik ken een man in Bath, eigenaar van een stalhouderij, die vaak een goed paard voor een lage prijs zoekt; ik weet dat hij goed voor zijn paarden zorgt. Het gerechtelijk onderzoek heeft de naam van het paard gezuiverd, en een aanbeveling van uwe lordschap, of van mij, zou voor hem voldoende waarborg zijn.”

“Schrijf hem maar, York. De plaats is mij meer waard dan het geld dat hij zou opbrengen.”

Daarna lieten ze ons alleen.

“Ze zullen je gauw weghalen,” zei Ginger, “en dan verlies ik de enige vriend die ik heb, en waarschijnlijk zien we elkaar nooit meer terug. Het is een harde wereld!”

Ongeveer een week later kwam Robert de wei in met een halster, die hij over mijn hoofd deed, en leidde me weg. Er was geen afscheid van Ginger; we hinnikten naar elkaar toen ik werd weggeleid, en zij draafde angstig langs de heg mee en riep me zolang ze het geluid van mijn hoeven nog kon horen.

Op aanbeveling van York werd ik gekocht door de eigenaar van de stalhouderij. Ik moest met de trein, wat nieuw voor me was en de eerste keer nogal wat moed vergde; maar toen ik merkte dat het puffen, het razen, het fluiten en vooral het trillen van de paardenwagon waarin ik stond me geen echt kwaad deden, nam ik het al snel rustig op.

Toen ik aan het eind van mijn reis kwam, stond ik in een redelijk comfortabele stal en werd ik goed verzorgd. Deze stallen waren niet zo luchtig en aangenaam als die waaraan ik gewend was. De standen lagen op een helling in plaats van vlak, en omdat mijn hoofd aan de voerbak vastgebonden bleef, moest ik altijd op die helling staan, wat erg vermoeiend was. De mensen schijnen nog niet te weten dat paarden meer werk kunnen verzetten als ze gemakkelijk kunnen staan en zich kunnen omdraaien; maar ik werd goed gevoerd en goed gepoetst, en al met al denk ik dat onze baas zo goed voor ons zorgde als hij kon. Hij had heel wat paarden en rijtuigen van verschillende soorten te huur. Soms reden zijn eigen mannen ermee; andere keren werden paard en sjees verhuurd aan heren of dames die zelf mendden.

Alle hoofdstukken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel