Paardenpret

Black Beauty online lezen – Hoofdstuk 6. Vrijheid

· The Equinest

Zwart paard in een groen weiland

Hoofdstuk 6. Vrijheid

Ik was heel gelukkig op mijn nieuwe plek, en als er één ding was dat ik miste, moet niemand denken dat ik ontevreden was; iedereen die met mij te maken had, was goed voor me, en ik had een lichte, luchtige stal en het beste voer. Wat kon ik nog meer willen? Nou, vrijheid! Drie en een half jaar van mijn leven had ik alle vrijheid gehad die ik me kon wensen; maar nu moest ik week na week, maand na maand, en ongetwijfeld jaar na jaar, dag en nacht in een stal staan, behalve als ik nodig was, en dan moest ik net zo kalm en rustig zijn als een oud paard dat al twintig jaar werkt. Riemen hier en riemen daar, een bit in mijn mond en oogkleppen voor mijn ogen.

Ik klaag niet, hoor, want ik weet dat het zo moet zijn. Ik wil alleen maar zeggen dat het voor een jong paard vol kracht en levenslust, dat gewend is aan een groot veld of een vlakte waar het zijn hoofd in de lucht kan gooien, zijn staart omhoog kan zwiepen en er in volle vaart vandoor kan galopperen, en dan in een boog met een snuif terug naar zijn kameraden — ik zeg, dat het zwaar is om nooit een beetje meer vrijheid te hebben om te doen wat je wilt. Soms, als ik minder beweging had gehad dan anders, voelde ik me zo vol leven en veerkracht dat ik, als John me meenam om te bewegen, echt niet rustig kon blijven; wat ik ook deed, het leek alsof ik moest springen, of dansen, of huppelen, en ik weet dat ik hem menige flinke schok moet hebben bezorgd, vooral in het begin; maar hij was altijd goed en geduldig.

“Rustig, rustig, jongen,” zei hij dan; “wacht maar even, dan gaan we er lekker op uit, en dan heb je die kriebels zo uit je benen.” Zodra we het dorp uit waren, liet hij me een paar mijl in een flinke draf gaan, en bracht me dan net zo fris als tevoren terug, alleen zonder de kriebels, zoals hij het noemde. Pittige paarden die niet genoeg beweging krijgen, worden vaak schichtig genoemd, terwijl het alleen maar spel is; en sommige stalknechten straffen ze daarvoor, maar onze John niet; hij wist dat het alleen maar uitgelatenheid was. Toch had hij zijn eigen manieren om me iets duidelijk te maken, met de toon van zijn stem of een aanraking van de teugel. Als hij heel ernstig en vastbesloten was, merkte ik dat altijd aan zijn stem, en die had meer macht over mij dan wat ook, want ik was heel erg op hem gesteld.

Ik moet zeggen dat we soms een paar uur vrijheid hadden; dat was meestal op mooie zondagen in de zomer. Het rijtuig ging op zondag nooit uit, omdat de kerk niet ver weg was.

Het was een groot feest voor ons om in de paddock bij het huis of in de oude boomgaard te worden losgelaten; het gras was zo koel en zacht onder onze voeten, de lucht zo zoet, en de vrijheid om te doen wat we wilden was zo heerlijk — om te galopperen, te gaan liggen en ons op onze rug te rollen, of aan het zoete gras te knabbelen. Het was dan ook een heel goed moment om te praten, als we samen in de schaduw van de grote kastanjeboom stonden.

Alle hoofdstukken

Vertaald uit het Engels. Lees het origineel